05 september 2008

Naar Canada!

Op het vliegveld verliep alles soepel en voor ik het wist stond ik voorbij de security met nog twee uur te gaan. Bij mijn poging om gratis internet te vangen (mislukt) raakte ik in gesprek met een Amerikaan die onderweg was naar Kopenhagen. Hij was wezen fietsen door Europa, had Noorwegen, Zweden, Finland en Denemarken al gehad, had daar zijn fiets achtergelaten, en ging nu verder door Duitsland, Nederland en Frankrijk. Hij bleek internetcursussen te geven (of iets dergelijks) en was wel geïnteresseerd in mijn afstudeerproject. Helaas kon ik hem daar nog niet zo veel over vertellen…

En toen was het alweer tijd om te gaan vliegen. Hoewel Air Canada niet de garantie gaf dat je de stoel zou krijgen die je had uitgekozen was dat gelukkig wel het geval, dus ik had een goede hoeveelheid beenruimte waar ik zelfs mijn rugzak nog in kwijt kon. Links naast me zat een soort bouwvakkerstype met ongekamd lang blond haar, een baard en een versleten spijkerbroek aan. Ruim nadat was omgeroepen dat je telefoon nu toch echt uit moest werd hij gebeld. Het gesprek was niet in het Engels, en in eerste instantie dacht ik dat hij Pools sprak of iets dergelijks. Het kostte een volle tien seconden voordat ik hoorde dat het eigenlijk plat Rotterdams was. Nadat het gesprek was beëindigd (op aandringen van een stewardess) maakte ik een opmerking in het Nederlands, maar de man bleek niet erg spraakzaam. Hij woonde niet in Canada, maar dat is zo'n beetje alles wat ik heb uitgevonden. Later bleek hij trouwens wel goed Engels te spreken.

Het in-flight on-demand entertainment system was net nieuw en had nog wat kuren. Als het even niet reageerde moest je niet doorhameren maar gewoon even geduld hebben: “sensitive to abuse, much like our crew,” aldus de piloot.

Tijdens de vlucht heb ik me vermaakt met wat korte filmpjes van een of ander Canadees studentenfilmfestival. Het verdere filmaanbod trok me niet zo, dus ben ik maar wat gaan lezen, en vervolgens heb ik een episode van Sam & Max bijna uitgespeeld op m'n laptop. Het was helaas niet bij me opgekomen dat deze ook prima als dvd-speler dienst had kunnen doen, dus al mijn dvd's lagen nog thuis.

In de animatieserie South Park worden regelmatig Canadezen belachelijk gemaakt. Ze zouden alle “ou”'s vervangen door “oo”'s en een hoofd hebben dat uit twee delen bestaat, waarvan de bovenste helft op en neer gaat wanneer ze praten:

De bemanning van het vliegtuig was Canadees, dus ik kon alvast vaststellen dat dit soort fysieke tekortkomingen niet gebruikelijk zijn. Maar ik kon een grijns niet onderdrukken toen de piloot omriep dat we “will start to descend in aboot eight minutes.”

Er waren geen noemenswaardige hobbels in de luchtwegen en ook de landing verliep uitstekend. Net als Philip, een medestudent die stomtoevallig in dezelfde periode in Calgary zit als ik, werd ik doorverwezen naar Immigrations, alwaar ik tekst en uitleg moest geven over mijn verblijf en activiteiten hier. De vriendelijke man achter de balie sprak “Groningen” zodanig accentloos uit dat ik hem vroeg “Do you speak Dutch?”, en toen hebben we de rest van de zaak maar in het Nederlands afgehandeld. Hij gaf me een verblijfsvergunning to 31 maart; zelfs iets langer dan ik verwacht had.

Hoewel het pas 7 uur 's avonds was, was het vliegveld zeer rustig. Zelfs de informatiebalie was gesloten. Gelukkig was er helemaal aan het uiteinde van de gang een winkeltje waar ze stadsplattegronden verkochten. Gewapend hiermee kon ik aan een vliegveldmedewerker, die met bagagekarren aan het rondrijden was, aanwijzen waar ik naartoe moest. Het openbaar vervoer in Calgary werkt heel simpel: je betaalt $ 2,50 (in de bus of op het station) en dan mag je een uur lang vrij reizen. Ik nam de bus naar Whitehorn, het dichtstbijzijnde station van de C-train, en kwam vanaf daar met een overstap aan op het station Banff Trail.

Vanaf daar was het nog maar een paar minuten lopen naar 26th Avenue, waar ik – als alles goed was – een kamer had geregeld. Meer daarover in een volgende post, maar ik zal jullie niet te veel in spanning houden en alvast verklappen dat alles inderdaad goed was.

Geen opmerkingen: