Posts tonen met het label heenreis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label heenreis. Alle posts tonen

05 september 2008

Naar Canada!

Op het vliegveld verliep alles soepel en voor ik het wist stond ik voorbij de security met nog twee uur te gaan. Bij mijn poging om gratis internet te vangen (mislukt) raakte ik in gesprek met een Amerikaan die onderweg was naar Kopenhagen. Hij was wezen fietsen door Europa, had Noorwegen, Zweden, Finland en Denemarken al gehad, had daar zijn fiets achtergelaten, en ging nu verder door Duitsland, Nederland en Frankrijk. Hij bleek internetcursussen te geven (of iets dergelijks) en was wel geïnteresseerd in mijn afstudeerproject. Helaas kon ik hem daar nog niet zo veel over vertellen…

En toen was het alweer tijd om te gaan vliegen. Hoewel Air Canada niet de garantie gaf dat je de stoel zou krijgen die je had uitgekozen was dat gelukkig wel het geval, dus ik had een goede hoeveelheid beenruimte waar ik zelfs mijn rugzak nog in kwijt kon. Links naast me zat een soort bouwvakkerstype met ongekamd lang blond haar, een baard en een versleten spijkerbroek aan. Ruim nadat was omgeroepen dat je telefoon nu toch echt uit moest werd hij gebeld. Het gesprek was niet in het Engels, en in eerste instantie dacht ik dat hij Pools sprak of iets dergelijks. Het kostte een volle tien seconden voordat ik hoorde dat het eigenlijk plat Rotterdams was. Nadat het gesprek was beëindigd (op aandringen van een stewardess) maakte ik een opmerking in het Nederlands, maar de man bleek niet erg spraakzaam. Hij woonde niet in Canada, maar dat is zo'n beetje alles wat ik heb uitgevonden. Later bleek hij trouwens wel goed Engels te spreken.

Het in-flight on-demand entertainment system was net nieuw en had nog wat kuren. Als het even niet reageerde moest je niet doorhameren maar gewoon even geduld hebben: “sensitive to abuse, much like our crew,” aldus de piloot.

Tijdens de vlucht heb ik me vermaakt met wat korte filmpjes van een of ander Canadees studentenfilmfestival. Het verdere filmaanbod trok me niet zo, dus ben ik maar wat gaan lezen, en vervolgens heb ik een episode van Sam & Max bijna uitgespeeld op m'n laptop. Het was helaas niet bij me opgekomen dat deze ook prima als dvd-speler dienst had kunnen doen, dus al mijn dvd's lagen nog thuis.

In de animatieserie South Park worden regelmatig Canadezen belachelijk gemaakt. Ze zouden alle “ou”'s vervangen door “oo”'s en een hoofd hebben dat uit twee delen bestaat, waarvan de bovenste helft op en neer gaat wanneer ze praten:

De bemanning van het vliegtuig was Canadees, dus ik kon alvast vaststellen dat dit soort fysieke tekortkomingen niet gebruikelijk zijn. Maar ik kon een grijns niet onderdrukken toen de piloot omriep dat we “will start to descend in aboot eight minutes.”

Er waren geen noemenswaardige hobbels in de luchtwegen en ook de landing verliep uitstekend. Net als Philip, een medestudent die stomtoevallig in dezelfde periode in Calgary zit als ik, werd ik doorverwezen naar Immigrations, alwaar ik tekst en uitleg moest geven over mijn verblijf en activiteiten hier. De vriendelijke man achter de balie sprak “Groningen” zodanig accentloos uit dat ik hem vroeg “Do you speak Dutch?”, en toen hebben we de rest van de zaak maar in het Nederlands afgehandeld. Hij gaf me een verblijfsvergunning to 31 maart; zelfs iets langer dan ik verwacht had.

Hoewel het pas 7 uur 's avonds was, was het vliegveld zeer rustig. Zelfs de informatiebalie was gesloten. Gelukkig was er helemaal aan het uiteinde van de gang een winkeltje waar ze stadsplattegronden verkochten. Gewapend hiermee kon ik aan een vliegveldmedewerker, die met bagagekarren aan het rondrijden was, aanwijzen waar ik naartoe moest. Het openbaar vervoer in Calgary werkt heel simpel: je betaalt $ 2,50 (in de bus of op het station) en dan mag je een uur lang vrij reizen. Ik nam de bus naar Whitehorn, het dichtstbijzijnde station van de C-train, en kwam vanaf daar met een overstap aan op het station Banff Trail.

Vanaf daar was het nog maar een paar minuten lopen naar 26th Avenue, waar ik – als alles goed was – een kamer had geregeld. Meer daarover in een volgende post, maar ik zal jullie niet te veel in spanning houden en alvast verklappen dat alles inderdaad goed was.

Londen, of: Hoe ik Keira Knightley niet gezien heb

De NS wist me op tijd af te zetten op Schiphol, en na een veel te duur broodje zalm en een ietwat hobbelige vlucht (“home” volgens de piloot, de bemanning en voor m'n gevoel alle passagiers behalve mij) kwam ik dan eindelijk in Londen aan. Nou ja, op London Gatwick, dat met de trein nog een half uur van het centrum verwijderd is. De wandeling van Victoria Station naar het hotel bleek toch iets langer dan ik had ingeschat, maar dat was niet zo erg: het was leuk om bij aankomst direct weer iets van de stad te kunnen zien in plaats van de binnenkant van een buis. Het was intussen half twee; hoera voor check-ins die niet sluiten 's nachts.

Het hotel heette Cromwell Crown, maar ze hadden het beter Cromwell Creak kunnen noemen; dat allitereert net zo mooi. De liftdeur kraakte. De lift kraakte. De liftdeur op de derde verdieping kraakte ook. De vloer waarover ik naar mijn kamer liep kraakte. De branddeur waar ik halverwege doorheen moest kraakte zo luid dat ik bang was andere gasten wakker te maken. De deur van mijn kamer kraakte. En natuurlijk kraakte mijn bed ook. Maar het meeste gekraak werd gelukkig overstemd door het verkeer dat dag en nacht door Cromwell Street rijdt.

Gelukkig kraakte ook de toast bij het ontbijt, en dat is hoe het hoort. (De koffie smaakte helaas alsof hij al drie dagen in een krakerige koffiepot op een krakerige warmhoudplaat had gestaan. Maar de koffie zelf kraakte tenminste niet.)

En toen was het tijd om van Londen te gaan genieten. Bij mijn vorige bezoek heb ik helaas zowel het British Museum als het Science Museum moeten overslaan. Ik besloot om ditmaal naar het British Museum te gaan, omdat het Science Museum een week na het Deutsches Museum in München (aanrader!) wel wat veel van het goede zou worden.

Na het afgeven van mijn jas en tas liep ik op goed geluk vanuit de grote hal een deur in. Daar stond ik tegenover een zwart stuk steen met een hoop priegelige tekens erop. Het duurde een paar seconden totdat het kwartje viel, want in mijn hoofd was de steen van Rosetta om de een of andere reden minstens twee meter groot.



Ik zal niet elk hoekje van het museum gaan beschrijven, want het is vrij groot. Van elk hoekje van de wereld lijken er wel bijzondere dingen te staan: Egyptenaren, Grieken, Romeinen, Assyriërs, Maya's, Afrikanen, Perzen, Kelten, Chinezen, Japanners, noem maar op. Maar een paar dingen sprongen er wel uit. Zo stond ik opeens voor de mummie van Cleopatra. Ik wist niet eens dat die bestond.



Het British Museum heeft bijvoorbeeld ook een collectie friezen van het Parthenon. Ondanks herhaaldelijke verzoeken van de Griekse overheid weigeren ze deze terug te geven: hoe meer verspreid het Griekse erfgoed is, luidt de redenatie, hoe meer mensen ervan kunnen genieten. Voor beide standpunten valt wel iets te zeggen.

Een van de andere pronkstukken van het museum zijn de Lewis Chessmen. Wat er precies zo bijzonder aan is werd me niet geheel duidelijk, maar ze zien er in ieder geval leuk uit. (Ze doen me bovendien sterk denken aan het introfilmpje van Age of Empires II.)



Uit Afrika waren er voornamelijk wat modernere dingen, waarschijnlijk omdat men daar niet zo veel met steen en brons heeft gedaan. Er waren bijvoorbeeld meerdere kunstvoorwerpen gemaakt uit onderdelen van afgedankt schietgerei.



Ik weet niet meer precies uit welke cultuur dit masker komt, maar het was ergens in Midden-Amerika. Het masker is gemaakt van een menselijke schedel.



En tot slot mijn eerste aanraking met Canada: dit schijnt de laatste mode te zijn.



Het was intussen een uur of drie, en het museum was nog niet helemaal op, maar ik wel. En aangezien een bezoek aan Londen niet volledig is zonder naar een musical te gaan, nam ik de ondergrondse naar de Half-Price Ticket Booth (tegenwoordig Tkts geheten) op Leicester Square. Daar leek iets te gaan gebeuren: er stonden dranghekken, er liep een rode loper en er was een klein podium neergezet. Tientallen Keira Knightley's keken me aan vanaf tientallen posters op de dranghekken: The Duchess, première 5 september. Maar er was nog niets aan het gebeuren, dus ik ben maar naar St. James's Park gelopen om even uit te puffen. Af en toe liet zowaar de zon zich even zien.

Daarna was het natuurlijk tijd voor boekwinkels. Aan het zuidelijke eind van Charing Cross Road bevinden zich een paar bedrieglijk klein ogende tweedehands boekwinkels. Van binnen blijken die een heel stelsel nauwe gangen en trappen te hebben, een beetje zoals de café's aan de Grote Markt in Groningen. Maar dan niet met tafeltjes en barkrukken, maar met boeken. Heel veel boeken voor weinig geld. De oogst:

  • Nick Hornby – High Fidelity

  • Arthur C. Clarke – 2010: Odyssey Two

  • Arthur C. Clarke – 3001: The Final Odyssey

  • Mary Shelley – Frankenstein

  • Terry Pratchett – Hogfather

  • Alice Walker – The Color Purple

  • Beowulf (vertaald naar modern Engels, uiteraard)

  • John Fowles – The Ebony Tower


Straks is het moment waarop ik dit in mijn tas moet zien te krijgen. Maar dat gaat vast lukken.

Het zou nog wel even duren tot de musical zou beginnen, en ik had honger. Bovendien was ik toch wel benieuwd wat er nou op Leicester Square zou gaan gebeuren. Dus ben ik teruggelopen, heb ik een slice typisch Engels voedsel gehaald bij de Pizza Hut en heb ik een mooi plekje uitgezocht achter de dranghekken. Er stonden intussen een paar rijen mensen opgesteld, bijna iedereen met een camera; degenen vooraan hadden bovendien een schrijfblok en een pen in de aanslag. Aan de andere kant van de hekken mocht je nu niet meer komen; daar stonden allerlei grote brede mannen in zwarte pakken met zo'n telefoonsnoer naar hun linker oor. Er begonnen ook belangrijk uitziende mensen in nette kleren binnen te druppelen, die voor zover ik kon zien een bioscoop binnenliepen.

Toen arriveerde er een auto. Er stapte een vrij jong, donkerharig meisje uit, dat handtekeningen begon uit te delen. Ik weet niet wie het was, maar misschien wordt het wel duidelijk als ik die film ga zien.

Even later arriveerde er nog een auto. Hieruit stapte een lange man met grijs haar, die ook handtekeningen begon uit te delen. De mensen die werden overgeslagen riepen luid iets dat klonk als “Ralph, Ralph!” Aangezien er op de filmposter ook de naam van een of andere Ralph stond, op dezelfde hoogte als de naam van Keira Knightley, vermoedde ik dat het wel eens om dezelfde persoon zou kunnen gaan. De cinefielen onder de lezers gaan vast boos op me worden, maar ik heb geen idee wie het nou was. Als hij in de film speelt, is zijn hoofd blijkbaar niet belangrijk genoeg voor op de poster; misschien de regisseur?

Het werd zachtjesaan tijd om te vertrekken naar Queen's Theatre, en een hoop van de toeschouwers waren ook al bezig weg te gaan. Blijkbaar zou Miss (Mrs.?) Knightley zelf vanavond niet verschijnen. Jammer, maar ik heb in ieder geval Ralph gezien!

[Update: tenzij ik me sterk vergis was het toch niet de Ralph Fiennes die in de film speelt. Geen idee wie het dan wel was…]

De vorige keer in Londen heb ik The Phantom of the Opera gezien. Ditmaal was Les Misérables aan de beurt. Ik kan niet beschrijven hoeveel indruk deze gemaakt heeft, dus ik zal het maar niet eens proberen. Dat moet iedereen maar gewoon zelf een keer gaan ervaren. Doen!

De volgende ochtend waren er nog een paar uren te overbruggen, dus ben ik nog even kort het Science Museum in geweest. Waar het Deutsches Museum zich tot doel gesteld lijkt te hebben om een zo groot mogelijke collectie te hebben, pakt het Science Museum het anders aan: er worden een paar objecten uitgelicht die illustratief zijn voor het geheel, en hier wordt dan wat dieper op ingegaan. De verzameling reken-machines was bijvoorbeeld lang zo groot niet, maar wel waren er een werkende machine die delingen uitvoerde, een rekenliniaal waar je zelf aan kon schuiven, een draaiende integratiemachine (waardoor ik nu wel snap hoe het werkt) een een machine die de economie modelleert door geld voor te stellen als water. Helaas kon je deze laatste niet in actie zien.

Toch slaagt het Science Museum erin om niet een verzameling losse voorwerpen te laten zien, maar echt een samenhangend geheel. Borden met achtergrondinformatie in beknopt, helder Engels helpen hierbij. In plaats van een losse verzameling stoommachines zijn ze bijvoorbeeld neergezet op chronologische volgorde, zodat je de ontwikkeling kunt volgen. Bij elk exemplaar wordt uitgelegd wat nou juist aan deze machine nieuw en interessant is.

Verdere interessante voorwerpen: de Difference Engine No. 2 (recent gebouwd naar een ontwerp van Charles Babbage), een bolide van Mika Hakkinen (samengesteld uit afgedankte beschadigde onderdelen, dus met vier lekke banden), de orbiter van de Apollo 10 (die om de maan gevlogen is als voorbereiding op de maanlanding met Apollo 11), de (tot 2006) rondste bol ter wereld en een kunstvoorwerp genaamd ‘Do Not Touch’ dat elektrische schokken geeft.

Het was jammer dat ik niet meer tijd had om hier rond te neuzen, maar ik zal zeker nog eens terugkomen. Maar eerst dringender zaken: op naar Canada!

29 augustus 2008

Reisschema

Voor de geïnteresseerden, hier de precieze details van mijn heenreis.

Dinsdag 2 september:
Trein van 17:04 van Groningen Centraal spoor 3b naar Schiphol.

EasyJet vlucht 5110
Vertrek vanaf Amsterdam Schiphol om 21:55 (Nederlandse tijd)
Aankomst op London Gatwick om 22:05 (lokale tijd) / 23:05 (Nederlandse tijd)

Dan met de trein naar het centrum van Londen waar ik vast wel ergens een goedkoop hostel kan vinden.

Woensdag 3 september:
Genieten van een dag in Londen! Ik heb het British Museum alleen nog maar aan de buitenkant gezien…

Donderdag 4 september:
Genieten van nog een halve dag Londen! Daarna:
Air Canada vlucht AC853
Vertrek vanaf London Heathrow om 16:15 (lokale tijd) / 17:15 (Nederlandse tijd)
Aankomst in Calgary om 18:45 (lokale tijd) / 02:45 (Nederlandse tijd)

Dan met de C-train (zo heet de tram in Calgary) naar mijn kamer daar, waar – als alles nu verder volgens plan verloopt – ik als een blok in slaap ga vallen.

Een geluk bij een ongeluk

Bijna alles was geregeld. Een mooie onderzoeksplaats in Calgary, een kamer vlakbij de campus van de University of Calgary, een huurder voor mijn appartementje hier in Groningen, een reisschema. Op 2 september – aanstaande dinsdag – met EasyJet naar London Gatwick, daar overnachten, en de volgende dag 's ochtends met Zoom Airlines rechtstreeks naar Calgary. Een kleine maatschappij, gespecialiseerd in een handjevol transatlantische vluchten. Deze vlucht kostte me maar 450 euro, waar de grotere maatschappijen je toch gauw duizend euro of meer laten betalen. Mooi geregeld.

Tot ik vanmorgen in mijn e-mail las dat Zoom Airlines failliet is.

Per direct houden ze op met vliegen.

Vrijwel dezelfde mededeling staat ook op de website van Zoom.

Erg naar voor degenen die hierdoor vastzitten op vliegvelden ergens in Europa of Noord-Amerika, maar ook voor mij behoorlijk zuur.

Het schijnt gebruikelijk te zijn dat andere vliegmaatschappijen in dit soort gevallen bijspringen om gedupeerde reizigers tegemoet te komen. In dit geval: Virgin Atlantic en British Airways. Virgin blijkt alleen vluchten naar de VS te doen, dus dat is geen optie. British Airways heeft op zijn website een Londens telefoonnummer staan waarmee Zoom-reizigers konden bellen. Mijn telefoon vertelt me echter dat “het gesprek op dit moment niet kan plaatsvinden.” Het lijkt wel een Microsoft-foutmelding.

Dan maar eens bellen met de creditcardlijn van de Postbank, om te zien of ik mijn 450 euro terug kan krijgen. (Direct je geld terugvragen van een failliet bedrijf is nogal lastig, en ook aan mijn annuleringsverzekering heb ik niets, aangezien die bij Zoom zelf is afgesloten.) Na een keuzemenu, enig wachten en wat “controlevragen” later vertelt de dame van de Postbank me dat ik in eerste instantie contact moet opnemen met de vliegmaatschappij zelf. Als dat niet lukt— tuut, tuut, tuut. Het display van mijn draadloze telefoon zegt BATTERIJ.

Handig, zo'n draadloze telefoon.

Het scheelde niet veel of hij had hetzelfde lot ondergaan als de telefoon van de baron uit Bassie en Adriaan. Maar dan niet met gekuisde scheldwoorden als “zak patat”, “uilskuiken” en “frikandel”.

Dan maar verkassen naar de universiteit. Van daaruit kun je vast wel naar het buitenland bellen. En naar de Postbank. En naar je ouders. En naar alles wat verder nodig blijkt te zijn.

Maar niet vanuit een practicumruimte. Logisch.

Wel vanuit het secretariaat, maar ik zou toch wel even aan de lijn hangen, en wil ze niet te veel storen. Hoe het dan wel moet? 9111 bellen. Of even vragen bij de receptie.

Onderweg naar beneden nog even langs prof. Veldman, die de gedrukte exemplaren van mijn bachelorscriptie voor me had liggen. Ook hij kan niet vanuit zijn kantoor naar het buitenland bellen.

Dan voor de volledigheid maar even bij de receptie vragen. Wat een verrassing, weer een ander telefoonnummer nodig. Iets met twee zevens.

Concluderend dat ik niet om het (herhaaldelijk) lastigvallen van de telefooncentrale heen ga komen, ga ik maar in een donkere, verlaten practicumzaal zitten en bel op de gok een van de twee nummers. Beide blijken niet goed te zijn: voor het bellen naar externe nummers moet je 99 draaien.

99 verbindt me inderdaad door met mijn vader, die me al mobiel had gebeld terwijl ik op de fiets zat, en intussen het een en ander voor me heeft uitgezocht. Om precies te zijn: een vlucht van Air Canada, op de avond van 4 september, voor iets meer dan 400 euro! Bekomen van de verbazing boek ik direct, want die stoelen zouden met het faillissement van Zoom wel eens heel snel onder mijn kont vandaan gekocht kunnen worden. Ik mag zelfs gratis mijn stoel uitkiezen (maar geen garanties) en is er nog precies één beschikbaar met beenruimte!

Dit betekent wel dat ik me twee dagen in Londen moet zien te vermaken, maar dat kan ik geen straf noemen.

Nu dat geregeld is, over tot de orde van de dag.

Omvormer kopen om elektrische apparaten in Canada te kunnen gebruiken. Het blijkt dat veel adapters (o.a. die van mijn laptop en scheerapparaat) gewoon overweg kunnen met 110V/60Hz, dus een dure transformator is niet nodig. Okaphone helpt me aan een klein en eenvoudig stekkertje.

Mijn nieuwe adres in Calgary doorgeven aan de Postbank. Via de post.

Dingen regelen met Nijestee voor het onderverhuren van mijn kamer. Via de post. Mijn postzegels van 39 cent zijn niet meer goed genoeg. Vermoeiend.

Verhuisdozen kopen.

Tussendoor heb ik een grote fles Berenburg gehaald. Een borrel kon ik na dit alles wel gebruiken.