De laatste loodjes

Het is al bijna zover. Over een week vertrek ik.

Hoewel ik ernaar uitzie om iedereen thuis weer te zien, zal het me niet meevallen om van iedereen hier afscheid te nemen. Vooral mijn medebewoners en de fantastische, altijd gezellige en vriendelijke sfeer hier in huis zal ik missen.

Maar de komende week staat niet alleen in het teken van afscheid nemen. Er zijn allerlei kleinigheden waar ik aan moet denken voor ik vertrek. Bovendien zijn er nog wat interessante hoekjes van Calgary die ik niet aan me voorbij wil laten gaan.

Deze middag heb ik een praatje gehouden voor de rest van het lab, over waar ik het afgelopen halfjaar aan heb gewerkt. Het was meteen een oefening voor het afstudeerpraatje dat ik thuis nog moet houden. Ik vond het zelf wel aardig gaan, helemaal aangezien ik er maar twee dagen aan heb kunnen werken (vrijdag en zondag…). Hier en daar waren nog wat verbeterpunten, maar het commentaar dat ik kreeg was overwegend positief. Het praatje heeft nog hooguit een dag werk nodig, en dan komt dat helemaal goed.

Mijn scriptie gaat waarschijnlijk wat meer tijd kosten. Van de eerste drie hoofdstukken heb ik intussen een review binnen van mijn begeleider; de daaropvolgende vijf moeten nog komen. Naar het (overigens zeer terechte en nuttige) commentaar op het eerste deel kijkend, concludeer ik dat er nog wel het een en ander aan zal moeten worden bijgeschaafd en herschreven. Maar ook dat is wel te behappen.

En dan hebben we het plan opgevat om over dit werk een paper te schrijven. De deadline daarvoor ligt op 1 juni, dus nog ruim in de toekomst – maar in de tussentijd moet er nog genoeg gebeuren, dus het zou best kunnen dat het alsnog stressen wordt.

Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen vlieg ik niet direct naar huis. In plaats daarvan ga ik eerst nog vier dagen de toerist uithangen in Toronto, en daarna nog drie dagen in Londen. Misschien dat ik daar mijn Engelse accent weer wat zal kunnen repareren, maar waarschijnlijk is dat ijdele hoop. Maar eigenlijk is Canadees ook zo vreselijk niet.

Na terugkomst in Nederland heb ik twee weken de tijd om weer te acclimatiseren, maar dat voelt wat zinloos: op 15 april vertrek ik voor drie weken op GBE naar Brazilië en Argentinië! Dit wordt georganiseerd door de studievereniging, de FMF, maar dat wil niet zeggen dat ik er niets voor hoef te doen. De reis wordt namelijk bekostigd door een drie weken durend project, in mijn geval iets met een zoekmachine van de universiteitsbibliotheek. Eerder was het plan dat ik dat vanuit Canada zou doen, maar de communicatie verliep nogal stroef, dus dat is niet gelukt.

En natuurlijk heb ik dan nog niet genoeg op mijn bord. Vandaar dat ik ga proberen mee te doen aan Google Summer of Code. Dat is een jaarlijks project waarbij Google duizend studenten sponsort om drie maanden te werken aan een of ander open-sourceproject. Natuurlijk is de selectie voor zo'n kleine groep erg streng, maar ik zie genoeg redenen waarom ik een kans zou maken. Dat zou me in elk geval weer een tijdje bezig houden, want wat ik verder ga doen na mijn afstuderen is op dit moment nog een open vraag…

Er zijn twee verhalen die ik nog niet opgeschreven heb. Misschien doe ik dat deze week nog, maar waarschijnlijk besluit ik dat ik mijn tijd beter kan besteden, en die verhalen thuis hoogstpersoonlijk zelf kan komen vertellen!