16 maart 2009

De laatste loodjes

Het is al bijna zover. Over een week vertrek ik.

Hoewel ik ernaar uitzie om iedereen thuis weer te zien, zal het me niet meevallen om van iedereen hier afscheid te nemen. Vooral mijn medebewoners en de fantastische, altijd gezellige en vriendelijke sfeer hier in huis zal ik missen.

Maar de komende week staat niet alleen in het teken van afscheid nemen. Er zijn allerlei kleinigheden waar ik aan moet denken voor ik vertrek. Bovendien zijn er nog wat interessante hoekjes van Calgary die ik niet aan me voorbij wil laten gaan.

Deze middag heb ik een praatje gehouden voor de rest van het lab, over waar ik het afgelopen halfjaar aan heb gewerkt. Het was meteen een oefening voor het afstudeerpraatje dat ik thuis nog moet houden. Ik vond het zelf wel aardig gaan, helemaal aangezien ik er maar twee dagen aan heb kunnen werken (vrijdag en zondag…). Hier en daar waren nog wat verbeterpunten, maar het commentaar dat ik kreeg was overwegend positief. Het praatje heeft nog hooguit een dag werk nodig, en dan komt dat helemaal goed.

Mijn scriptie gaat waarschijnlijk wat meer tijd kosten. Van de eerste drie hoofdstukken heb ik intussen een review binnen van mijn begeleider; de daaropvolgende vijf moeten nog komen. Naar het (overigens zeer terechte en nuttige) commentaar op het eerste deel kijkend, concludeer ik dat er nog wel het een en ander aan zal moeten worden bijgeschaafd en herschreven. Maar ook dat is wel te behappen.

En dan hebben we het plan opgevat om over dit werk een paper te schrijven. De deadline daarvoor ligt op 1 juni, dus nog ruim in de toekomst – maar in de tussentijd moet er nog genoeg gebeuren, dus het zou best kunnen dat het alsnog stressen wordt.

Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen vlieg ik niet direct naar huis. In plaats daarvan ga ik eerst nog vier dagen de toerist uithangen in Toronto, en daarna nog drie dagen in Londen. Misschien dat ik daar mijn Engelse accent weer wat zal kunnen repareren, maar waarschijnlijk is dat ijdele hoop. Maar eigenlijk is Canadees ook zo vreselijk niet.

Na terugkomst in Nederland heb ik twee weken de tijd om weer te acclimatiseren, maar dat voelt wat zinloos: op 15 april vertrek ik voor drie weken op GBE naar Brazilië en Argentinië! Dit wordt georganiseerd door de studievereniging, de FMF, maar dat wil niet zeggen dat ik er niets voor hoef te doen. De reis wordt namelijk bekostigd door een drie weken durend project, in mijn geval iets met een zoekmachine van de universiteitsbibliotheek. Eerder was het plan dat ik dat vanuit Canada zou doen, maar de communicatie verliep nogal stroef, dus dat is niet gelukt.

En natuurlijk heb ik dan nog niet genoeg op mijn bord. Vandaar dat ik ga proberen mee te doen aan Google Summer of Code. Dat is een jaarlijks project waarbij Google duizend studenten sponsort om drie maanden te werken aan een of ander open-sourceproject. Natuurlijk is de selectie voor zo'n kleine groep erg streng, maar ik zie genoeg redenen waarom ik een kans zou maken. Dat zou me in elk geval weer een tijdje bezig houden, want wat ik verder ga doen na mijn afstuderen is op dit moment nog een open vraag…

Er zijn twee verhalen die ik nog niet opgeschreven heb. Misschien doe ik dat deze week nog, maar waarschijnlijk besluit ik dat ik mijn tijd beter kan besteden, en die verhalen thuis hoogstpersoonlijk zelf kan komen vertellen!

27 februari 2009

Vluchtplannen

Eindelijk maar toch heb ik dan dingen geboekt. Mijn terugreis ziet er als volgt uit:

23 maart, 11:15 – vertrek Calgary, Air Canada vlucht AC164
23 maart, 17:00 – aankomst Toronto, Pearson International

27 maart, 19:30 – vertrek Toronto, British Airways vlucht BA0092
28 maart, 06:25 – aankomst London Heathrow

31 maart, 06:00 – vertrek London Luton, Easyjet vlucht 2155
31 maart, 08:10 – aankomst Amsterdam Schiphol

Immers, als je dan toch aan het reizen bent kun je er maar beter van genieten!

15 januari 2009

Crazy Carpets

Afgelopen zondag zijn we met vier medestudenten uit het lab wezen sleetjerijden. Vlak bij de universiteit is een prachtige heuvel, en twee mensen hadden samen drie crazy carpets meegebracht. 't Is gewoon een stevig stuk plastic, maar eenvoud is vaak een pluspunt: ze gaan bloedsnel.


De foto geeft wel een indruk van de heuvel en onze uitrusting.

Ik heb niet veel foto's gemaakt, want ik had het te druk met naar beneden glijden. Wel heb ik daarvan een filmpje op YouTube gezet, dat eindigt met mijn ‘carpet’ in een stuk gras, en mij vijf meter verder doorglijdend op mijn buik.

14 januari 2009

Snowboarden!

Afgelopen woensdag heb ik mijn eerste snowboardervaring gehad. Met een groepje van zes internationale studenten namen we de bus naar het Canada Olympic Park, waar in 1988 de Olympische Winterspelen zijn gehouden. Het is natuurlijk geen echt berggebied, midden in de stad, maar voor een eerste glibber op een snowboard volstaat het prima.

Vanwege wat gedoe en misverstanden over tickets is het ons niet gelukt om een les te nemen, dus we moesten het zelf maar uitzoeken. Slechts een van ons had (twee dagen) snowboardervaring, en dat hielp een beetje. Desondanks brachten we de eerste uren grotendeels liggend door, terwijl de kleuters die wel les hadden tussen ons door slingerden.




Onze kaartjes bleken officieel niet geldig te zijn voor de liften naar bovenaan de piste, maar toen we het toch stiekem probeerden, werden we gewoon doorgelaten. Het was intussen donker, en van bovenaan de heuvel heb je een mooi uitzicht over zuidwest-Calgary.


Tegen sluitingstijd (9 uur) konden we allemaal zonder al te vaak te vallen van de helling af komen. Het was een doodvermoeiende dag, maar we hebben ons allemaal ontzettend vermaakt. Of ik skiën of snowboarden leuker vind? Op dit moment zou ik liever skis onderbinden, maar dat is voornamelijk omdat ik dat beter kan en dus geen bevroren kont krijg…

13 januari 2009

Een weekje aan het meer

Zoals eerder gemeld heb ik een deel van de kerstvakantie met Arta, Kelvin en een handjevol familieleden doorgebracht aan Shuswap Lake in British Colombia. Om precies te zijn hier.

Ze noemen het een “cabin”, maar Martin merkte op dat het woord “mansion” meer van toepassing was. Twee verdiepingen, drie badkamers, vijf slaapkamers, minstens vier televisies, een balkon met meer vloeroppervlak dan het huis zelf… het enige luxe-artikel dat ontbrak was een internetverbinding.


Ik heb daar niet zo veel gedaan, en dat was precies de bedoeling. Boeken gelezen, Hogan's Heroes gekeken, geholpen met koken en huishouden, 40 centimeter sneeuw van het balkon geschept (had ik al gezegd dat het balkon groot was?), en Kelvin geholpen met het afwerken van een boekenkast. Pas toen hoorde ik dat hij het huis zelf gebouwd had over de afgelopen twaalf jaar. Met hulp van vrienden en familie, natuurlijk, maar nog steeds een prestatie. Deze zomer houdt Arta op met werken en zijn ze van plan permanent daar te gaan wonen.

De omgeving is prachtig, maar er lag dus een dik pak sneeuw, en elke dag kwam er een beetje bij. Dat maakte wandelen helaas een vermoeiende en koude bezigheid. De enige zon die we gezien hebben was op de laatste dag, en toen ben ik eropuit getrokken om wat meer van de omgeving te zien en foto's te maken.






Tussen het huis en het meer loopt een spoorlijn, die je maar op eigen houtje moet oversteken als je naar het meer wilt. Het huis staat precies aan een dubbel uitgevoerd stuk spoor, waar treinen elkaar kunnen passeren. Zo zat ik dus opeens aan de ene kant van een stilstaande trein, terwijl het huis waar ik naar onderweg was aan de andere kant stond. En het was niet zo'n suf Nederlands treintje waar je zo even omheen loopt. Gelukkig zag ik in de verte de passerende trein al aankomen, en een kwartier later was de spoorbaan weer vrij.


En tenslotte een panoramafoto van Shuswap Lake (Java vereist). Best mooi daar, nietwaar?

12 januari 2009

Kerst

Ook tijdens de kerstdagen heb ik me niet hoeven vervelen. Ehud, een van de profs op het lab had als vaste klant van een of andere supermarktketen een gratis kalkoen gekregen, maar aangezien zijn hele familie vegetariër is, had hij hem weggegeven aan Jim. En aangezien Jim ook niet in zijn eentje een hele kalkoen op ging eten had hij het hele lab uitgenodigd voor een kerstdiner op 23 december. Met veel en lekker eten en een potje cribbage (zo leer je nog eens wat) een erg leuke avond.

Op 24 december was er een kerstdiner met een groep internationale studenten, bij iemand thuis in een studentenflat op de campus. Op een heel andere manier ook een erg gezellige avond.

Op 25 december was er een gratis ‘diner’ georganiseerd door een winkeltje op de campus. Het was niet echt een diner, want het was 's middags. Het eten (zelfs de reepjes kalkoen) leek bovendien zo uit een blikje te komen. Maar gezellig was het wel.

's Avonds waren Martin en ik uitgenodigd voor het kerstdiner met Arta's familie. We waren beiden wel benieuwd hoe echte Canadezen nou kerst vieren, en bovendien zijn we bekend met Arta's kookkunsten, dus dat aanbod sloegen we niet af.

Er werd een cadeauspel gespeeld. Iedereen trekt een speelkaart, en op volgorde van de kaarten kom je aan de beurt. Als je aan de beurt bent heb je de keuze: ofwel een nieuw pakje uit de pot pakken en uitpakken; ofwel een (al uitgepakt) cadeau van iemand stelen. Degene van wie gestolen is krijgt vervolgens dezelfde keuze, enzovoort, tot iemand besluit om een pakje uit de pot te pakken, waarna de volgende aan de beurt is. Elke ronde mag er maar eenmaal van dezelfde persoon gestolen worden. Ik beschrijf dit spel zo gedetailleerd omdat ik het voor Sinterklaas wil gaan importeren, want het is erg amusant. Er waren wat pakjes te veel waardoor Martin en ik ook mee konden doen, wat me aan het eind van de rit een seizoen van de comedyserie Hogan's Heroes heeft opgeleverd. (Het is zowaar nog enigszins bekijkbaar, maar alleen als je niets beters te doen hebt.)

Na dit spel kwam er ergens vandaan een doos tevoorschijn met het opschrift “Settlers of Catan”. Dat kon ik natuurlijk niet laten schieten. Het was een verrassend potje: degene die bijna het hele spel lang op 4 punten bleef hangen schoot in twee ronden opeens naar de 11 en won het spel.

Martin en ik werden uitgenodigd om de volgende dag nog een potje te gaan spelen. Martin had het te druk, maar ik ben wel gegaan. Helaas waren we maar met zijn drieën. Bij wijze van experiment hebben we op een groot (6-speler) bord gespeeld. Conclusie: zelfs dan kun je elkaar nog in de weg zitten.

In principe bestaat er in Canada geen tweede kerstdag. In de praktijk maken ze er gewoon een hele kerstweek van. Kon minder!

11 januari 2009

Eten, veel eten

Zaterdag 21 december was Roberts laatste dag in Calgary voordat hij weer naar Berlijn zou vertrekken, dus van die dag wilde hij optimaal gebruik maken.

Robert, Martin en ik begonnen met een ontbijt bij Nellie's, naar verluidt de beste plaats in Calgary om te ontbijten. Welnu, het was inderdaad een erg goed ontbijt. En veel. Erg veel. Misschien kwam dat doordat ik het grootste had besteld dat op de kaart stond. Twee dikke pannenkoeken, drie spiegeleieren, twee worsten, stukken fruit… en nu vergeet ik de helft.

Vervolgens gingen we naar de Calgary Tower, de 191 meter hoge uitkijktoren in het centrum van Calgary. Toen hij gebouwd werd in 1968 was hij het hoogste gebouw in de stad, maar inmiddels staan er verscheidene kantoorgebouwen omheen die hoger zijn.


Je kunt een rondje lopen in de toren en aan alle kanten uitkijken over de stad. Ik heb vanuit elk van de 48 ramen zes foto's gemaakt (telkens twee boven elkaar, elk met drie verschillende belichtingstijden) in de hoop die 288 foto's aan elkaar te kunnen plakken tot een grote 360° panoramafoto, maar dat is tot nu toe nog niet gelukt. Zowel de software als mijn laptop zijn niet opgewassen tegen het verwerken van 3 gigapixels. Jullie zullen het dus moeten doen met een paar losse foto's. Bijvoorbeeld van de Rocky Mountains:


De Saddledome, waar ijshockeywedstrijden gespeeld worden:


En het leukste aan de toren: het glazen plateau, waarop je (bijna) recht boven de straat staat! Dat was even wennen.


Thuisgekomen bleek Arta bij wijze van afscheid overheerlijke kaneeldingen gebakken te hebben. Die vormden een prima late lunch.

Het toegangskaartje voor de Calgary Tower is een dagticket, dus we zijn die avond teruggegaan om de zonsondergang en Calgary-bij-nacht te bekijken.





We sloten de dag af met all-you-can-eat sushi, samen met twee Canadese vrienden van Robert. Het leuke aan dit restaurant was dat in het midden van de tafel een gat zit met daarin een soort barbecue, waarop je je eigen vlees kunt braden. Omdat ze het eten telkens in kleine porties komen brengen is het lastig te zeggen hoe veel we gegeten hebben, maar eigenlijk wil ik het ook niet weten. Het was in ieder geval veel.

En omdat het wel gezellig was zijn we doorgereden naar het huis van een van de Canadezen, om op zijn thuisbioscoop een film te gaan kijken. Met de nodige hoeveelheid junkfood, uiteraard.

10 januari 2009

Zoolights

Begin december hebben we een bezoekje gebracht aan de Zoolights in de dierentuin van Calgary. De dierentuin wordt elk jaar aangekleed met 1,5 miljoen lampjes, en dat zorgt 's avonds voor een mooi schouwspel. Alle dieren zitten echter binnen, dus misschien ga ik ook nog wel eens overdag die kant op.

Verder valt er niet veel over te vertellen; bekijk gewoon de foto's maar.