11 januari 2009

Eten, veel eten

Zaterdag 21 december was Roberts laatste dag in Calgary voordat hij weer naar Berlijn zou vertrekken, dus van die dag wilde hij optimaal gebruik maken.

Robert, Martin en ik begonnen met een ontbijt bij Nellie's, naar verluidt de beste plaats in Calgary om te ontbijten. Welnu, het was inderdaad een erg goed ontbijt. En veel. Erg veel. Misschien kwam dat doordat ik het grootste had besteld dat op de kaart stond. Twee dikke pannenkoeken, drie spiegeleieren, twee worsten, stukken fruit… en nu vergeet ik de helft.

Vervolgens gingen we naar de Calgary Tower, de 191 meter hoge uitkijktoren in het centrum van Calgary. Toen hij gebouwd werd in 1968 was hij het hoogste gebouw in de stad, maar inmiddels staan er verscheidene kantoorgebouwen omheen die hoger zijn.


Je kunt een rondje lopen in de toren en aan alle kanten uitkijken over de stad. Ik heb vanuit elk van de 48 ramen zes foto's gemaakt (telkens twee boven elkaar, elk met drie verschillende belichtingstijden) in de hoop die 288 foto's aan elkaar te kunnen plakken tot een grote 360° panoramafoto, maar dat is tot nu toe nog niet gelukt. Zowel de software als mijn laptop zijn niet opgewassen tegen het verwerken van 3 gigapixels. Jullie zullen het dus moeten doen met een paar losse foto's. Bijvoorbeeld van de Rocky Mountains:


De Saddledome, waar ijshockeywedstrijden gespeeld worden:


En het leukste aan de toren: het glazen plateau, waarop je (bijna) recht boven de straat staat! Dat was even wennen.


Thuisgekomen bleek Arta bij wijze van afscheid overheerlijke kaneeldingen gebakken te hebben. Die vormden een prima late lunch.

Het toegangskaartje voor de Calgary Tower is een dagticket, dus we zijn die avond teruggegaan om de zonsondergang en Calgary-bij-nacht te bekijken.





We sloten de dag af met all-you-can-eat sushi, samen met twee Canadese vrienden van Robert. Het leuke aan dit restaurant was dat in het midden van de tafel een gat zit met daarin een soort barbecue, waarop je je eigen vlees kunt braden. Omdat ze het eten telkens in kleine porties komen brengen is het lastig te zeggen hoe veel we gegeten hebben, maar eigenlijk wil ik het ook niet weten. Het was in ieder geval veel.

En omdat het wel gezellig was zijn we doorgereden naar het huis van een van de Canadezen, om op zijn thuisbioscoop een film te gaan kijken. Met de nodige hoeveelheid junkfood, uiteraard.

Geen opmerkingen: