Even een kort berichtje. Laat ik het erbij houden dat ik me tijdens de kerstdagen uitstekend vermaakt heb, en dat ik me nu zo rond voel als een oliebol. Misschien heb ik later tijd om dit toe te lichten. Het heeft iets te maken met kalkoenen.
Morgen vertrek ik met Martin, Arta, Kelvin en nog wat familie naar British Columbia, waar de familie een huisje heeft (ergens hier in de buurt). Met maar een paar graden onder nul is het daar lekker warm. We blijven daar tot 3 of 4 januari (volgende week zaterdag of zondag). Er is geen internet, dus waarschijnlijk zullen jullie de komende week niets van mij horen.
Nu moet ik spullen inpakken, schaatsen, meer inpakken en daarna Kolonisten van Catan spelen. Ik wens jullie alvast een fijne jaarwisseling, en een heel gelukkig 2009!
26 december 2008
17 december 2008
Nieuw speelgoed
Na NaNoWriMo kwam er meteen al iets nieuws om te zorgen dat ik me niet hoefde te vervelen. Op 9 december vond er namelijk een demodag plaats op het iLab. Er zou een groep mensen van SMART Technologies langskomen om te kijken wat wij hier doen. SMART is het bedrijf dat veel van onze mooie hardware levert, zoals touch screens en ook touch tables van vergelijkbare afmetingen.
Een week voor de demodag kwam er een nieuw speeltje binnen: de SMART Table. Dit apparaat is ontworpen voor kinderen (het is letterlijk speelgoed), en is dus laag en veel kleiner dan onze grote tafel. Toch zijn we er erg blij mee. De oude, grote tafel gebruikt namelijk een batterij infraroodlampjes en -sensoren boven het tafeloppervlak. De sensoren detecteren de schaduw die je vingers werpen als ze in de buurt van het oppervlak komen. Dit betekent niet alleen dat de tafel ook al reageert voordat je het scherm raakt (bijvoorbeeld als je per ongeluk met je knokkels te dicht in de buurt komt), maar ook dat de tafel slechts twee aanrakingen tegelijk kan detecteren. Vooral bij een tafel die bedoeld is om met een groep mensen samen te werken is dit een grote beperking, maar ook bij mijn eenpersoons zandbak had ik er last van.
De nieuwe tafel gebruikt echter een andere techniek, waardoor het aantal aanrakingen nagenoeg onbeperkt is. Het tafeloppervlak wordt van binnenuit beschenen met infrarood licht. Normaal wordt dit gereflecteerd binnenin een speciale laag op het oppervlak, maar als je op die laag druk uitoefent, wordt het licht naar buiten toe verstrooid. Een camera onder de tafel pikt het verstrooide licht op, en een computer binnenin verwerkt het camerabeeld en geeft aan mijn software door waar het scherm wordt aangeraakt.
Tenminste, dat was de bedoeling. Natuurlijk heeft een nieuw stuk hardware ook een nieuwe interface, en dus moest mijn zandbak worden aangepast om op de nieuwe tafel te kunnen werken. En dit moest nog sneller gebeuren dan voor de demodag: twee dagen nadat de nieuwe tafel binnenkwam zou er een redacteur van het bekende wetenschappelijke tijdschrift Nature langskomen voor een rondleiding door het lab. Met hard werken waren Mark (mijn naaste collega) en ik er bijna; er was nog één bug die moest worden verholpen, en daar hadden we nog twee hele uren de tijd voor.
Toen viel de stroom uit. Dat was vervelend.
Gelukkig kwam een half uur voor tijd de stroom weer terug, en hebben we alsnog, vijf minuten voor de deadline, de bug kunnen vinden en met een vieze hack kunnen verhelpen. De dame van Nature vond het duidelijk een interessant project.
De demodag voor SMART was doodvermoeiend maar erg geslaagd, en ze vonden het mooi wat we met hun tafeltje aan het doen waren. Zo mooi zelfs dat Mark en ik ergens na de kerst bij SMART langsgaan om nog wat meer demo's te geven. Omdat ik er middenin zit is het voor mij lastig te zien waarom iedereen dit project zo spannend vindt, maar ik klaag niet!
Ik zou graag wat foto's of een filmpje laten zien, maar ik weet niet of het op dit moment verstandig is om die op het internet te zetten. Mensen hier zijn vrij paranoïde over het openbaar maken van lopend onderzoek, en ik weet niet of ik hier alleen over kan en mag beslissen. Ik moet maar eens navragen hoe het daarmee zit, want ik begrijp dat jullie graag willen weten wat ik hier nou precies uitspook!
Een week voor de demodag kwam er een nieuw speeltje binnen: de SMART Table. Dit apparaat is ontworpen voor kinderen (het is letterlijk speelgoed), en is dus laag en veel kleiner dan onze grote tafel. Toch zijn we er erg blij mee. De oude, grote tafel gebruikt namelijk een batterij infraroodlampjes en -sensoren boven het tafeloppervlak. De sensoren detecteren de schaduw die je vingers werpen als ze in de buurt van het oppervlak komen. Dit betekent niet alleen dat de tafel ook al reageert voordat je het scherm raakt (bijvoorbeeld als je per ongeluk met je knokkels te dicht in de buurt komt), maar ook dat de tafel slechts twee aanrakingen tegelijk kan detecteren. Vooral bij een tafel die bedoeld is om met een groep mensen samen te werken is dit een grote beperking, maar ook bij mijn eenpersoons zandbak had ik er last van.
De nieuwe tafel gebruikt echter een andere techniek, waardoor het aantal aanrakingen nagenoeg onbeperkt is. Het tafeloppervlak wordt van binnenuit beschenen met infrarood licht. Normaal wordt dit gereflecteerd binnenin een speciale laag op het oppervlak, maar als je op die laag druk uitoefent, wordt het licht naar buiten toe verstrooid. Een camera onder de tafel pikt het verstrooide licht op, en een computer binnenin verwerkt het camerabeeld en geeft aan mijn software door waar het scherm wordt aangeraakt.
Tenminste, dat was de bedoeling. Natuurlijk heeft een nieuw stuk hardware ook een nieuwe interface, en dus moest mijn zandbak worden aangepast om op de nieuwe tafel te kunnen werken. En dit moest nog sneller gebeuren dan voor de demodag: twee dagen nadat de nieuwe tafel binnenkwam zou er een redacteur van het bekende wetenschappelijke tijdschrift Nature langskomen voor een rondleiding door het lab. Met hard werken waren Mark (mijn naaste collega) en ik er bijna; er was nog één bug die moest worden verholpen, en daar hadden we nog twee hele uren de tijd voor.
Toen viel de stroom uit. Dat was vervelend.
Gelukkig kwam een half uur voor tijd de stroom weer terug, en hebben we alsnog, vijf minuten voor de deadline, de bug kunnen vinden en met een vieze hack kunnen verhelpen. De dame van Nature vond het duidelijk een interessant project.
De demodag voor SMART was doodvermoeiend maar erg geslaagd, en ze vonden het mooi wat we met hun tafeltje aan het doen waren. Zo mooi zelfs dat Mark en ik ergens na de kerst bij SMART langsgaan om nog wat meer demo's te geven. Omdat ik er middenin zit is het voor mij lastig te zien waarom iedereen dit project zo spannend vindt, maar ik klaag niet!
Ik zou graag wat foto's of een filmpje laten zien, maar ik weet niet of het op dit moment verstandig is om die op het internet te zetten. Mensen hier zijn vrij paranoïde over het openbaar maken van lopend onderzoek, en ik weet niet of ik hier alleen over kan en mag beslissen. Ik moet maar eens navragen hoe het daarmee zit, want ik begrijp dat jullie graag willen weten wat ik hier nou precies uitspook!
15 december 2008
Koud!
Een weerpraatje…
Ja, eindelijk is het dan echt koud hier in Canada. Afgelopen vrijdag hebben we zo'n 15 centimeter sneeuw gehad, en daarna begon het serieus te vriezen. Het was voorspeld, dus ik had al van tevoren boodschappen gedaan zodat ik dit weekend niet de deur uit zou hoeven. Maar natuurlijk moest er squash gespeeld worden, dus ik moest er alsnog aan geloven. En maandag moest ik natuurlijk weer met frisse moed aan de slag met mijn scriptie.
Toen ik gisteren de deur uitging was het −30 °C, met een gevoelstemperatuur van −40 °C. Hoewel dat best frisjes is, moet ik toegeven dat het me meeviel. Ingepakt met een pyjamabroek onder mijn spijkerbroek, een shirt met lange mouwen onder een dikke trui, met daar overheen een warme jas, en natuurlijk een sjaal, muts en handschoenen – het is nauwelijks een andere outfit dan ik in Nederland op een koude dag zou dragen. Gelukkig is het droog en vrijwel windstil, en dat maakt natuurlijk een groot verschil. Ook ben ik niet langer dan een kwartier buiten geweest, en dat is niet genoeg om het écht koud te krijgen.
Wel voelt er na een paar seconden in de kou iets in mijn neus vreemd aan. Volgens Connor zijn dit je neusharen die bevriezen. Ook in mijn wimpers ontstonden kleine ijsklontjes. En mijn gezicht, het enige stukje onbedekte huid, werd na een kwartier in de buitenlucht wel een beetje gevoelloos.
Omdat de wegen nog steeds vol ijs liggen ben ik gisteren lopend naar het lab gegaan. Maar onderweg heb ik geconstateerd dat de wegen prima in orde zijn: in tegenstelling tot de richels en sporen van een paar weken terug ligt er nu een mooie egale laag, die meer bestaat uit samengeperste sneeuw en dus niet eens heel erg glad is. Vandaag ben ik dus op de fiets gegaan, maar het is nu met −12 °C een stuk warmer, dus ik had nergens last van. Binnenkort zullen we vast nog wel zien hoe fietsen bij −30 bevalt.
Ja, eindelijk is het dan echt koud hier in Canada. Afgelopen vrijdag hebben we zo'n 15 centimeter sneeuw gehad, en daarna begon het serieus te vriezen. Het was voorspeld, dus ik had al van tevoren boodschappen gedaan zodat ik dit weekend niet de deur uit zou hoeven. Maar natuurlijk moest er squash gespeeld worden, dus ik moest er alsnog aan geloven. En maandag moest ik natuurlijk weer met frisse moed aan de slag met mijn scriptie.
Toen ik gisteren de deur uitging was het −30 °C, met een gevoelstemperatuur van −40 °C. Hoewel dat best frisjes is, moet ik toegeven dat het me meeviel. Ingepakt met een pyjamabroek onder mijn spijkerbroek, een shirt met lange mouwen onder een dikke trui, met daar overheen een warme jas, en natuurlijk een sjaal, muts en handschoenen – het is nauwelijks een andere outfit dan ik in Nederland op een koude dag zou dragen. Gelukkig is het droog en vrijwel windstil, en dat maakt natuurlijk een groot verschil. Ook ben ik niet langer dan een kwartier buiten geweest, en dat is niet genoeg om het écht koud te krijgen.
Wel voelt er na een paar seconden in de kou iets in mijn neus vreemd aan. Volgens Connor zijn dit je neusharen die bevriezen. Ook in mijn wimpers ontstonden kleine ijsklontjes. En mijn gezicht, het enige stukje onbedekte huid, werd na een kwartier in de buitenlucht wel een beetje gevoelloos.
Omdat de wegen nog steeds vol ijs liggen ben ik gisteren lopend naar het lab gegaan. Maar onderweg heb ik geconstateerd dat de wegen prima in orde zijn: in tegenstelling tot de richels en sporen van een paar weken terug ligt er nu een mooie egale laag, die meer bestaat uit samengeperste sneeuw en dus niet eens heel erg glad is. Vandaag ben ik dus op de fiets gegaan, maar het is nu met −12 °C een stuk warmer, dus ik had nergens last van. Binnenkort zullen we vast nog wel zien hoe fietsen bij −30 bevalt.
30 november 2008
Gewonnen

Hehe. Het is gelukt. Met nog een dikke twee uur op de klok heb ik op 30 november mijn vijftigduizendste woord ingetypt.
Het was moeilijker dan vorig jaar. Toen kon ik me nog redelijk op schema houden. Ditmaal waren het drukke tijden op het lab, en vijf dagen naar Vancouver, die dat moeilijker maakten. Het grafiekje laat dat mooi zien.
De laatste twee dagen vielen gelukkig precies in een weekend, en dat weekend heb ik alleen maar geschreven. Zaterdag om tien uur begonnen, geschreven tot half zes, op de fiets gesprongen naar de write-in aan de andere kant van de stad, daar verder geschreven, teruggefietst, om kwart over drie in slaap gevallen. Zondagochtend weer om tien uur aan het schrijven gegaan. Tussendoor even gestopt om chicken wings in de oven te schuiven. En dan om kwart voor tien 's avonds eindelijk de vijftigduizend gehaald.

Vijftigduizend woorden betekent nog niet dat het boek ook af is. Het verhaal hangt ergens halverwege. Er is al vanalles gebeurd, maar het voelt alsof het nog maar net begonnen is. En zo gek is dat niet: de meeste romans hebben twee- tot vijfmaal zo veel woorden als dit.
Bovendien gaat het verhaal al sinds een lange tijd niet heen waar ik het oorspronkelijk heen wilde hebben. Misschien moet ik mijn plannen aanpassen; maar het zou kunnen dat ik gewoon grote stukken moet gaan herschrijven. Ik heb in ieder geval al een paar grote wijzigingen in gedachten. En nu NaNo voorbij is heb ik de kans om even afstand te nemen en misschien in grote lijnen de verhaallijn op te schrijven, iets waar ik onder de druk van bijna tweeduizend woorden per dag niet aan toe kwam.
Ook speel ik met het idee om dit werk even te laten liggen en mijn verhaal van vorig jaar te gaan bewerken. Misschien ben ik na een jaar vergeten wat er allemaal mis was met dat verhaal, maar misschien heb ik juist een beter perspectief gekregen en zie ik nu de goede punten meer. Hoe dan ook, beelden uit dat verhaal blijven de laatste tijd telkens in mijn hoofd verschijnen. Vanavond zal ik beginnen het door te lezen. Daarna zullen we wel zien.
Wat ik ook besluit te doen, NaNo was ook dit jaar alle moeite en stress dubbel en dwars waard. Er werden veel write-ins en bijeenkomsten georganiseerd, zodat er elke week wel een paar keer iets te doen was. Zonder uitzondering waren deze allemaal erg gezellig, en ik heb er veel leuke en interessante mensen leren kennen van alle soorten en maten. Echt de enige overeenkomst tussen al deze mensen is een bepaald steekje dat loszit, waardoor ze proberen in een maand een boek te schrijven. Het is jammer dat ik de meesten van hen nu niet meer zal zien, maar vanaf januari is er een maandelijkse bijeenkomst, waar ik zeker bij zal proberen te zijn.
13 november 2008
Vancouver Island
Zoals beloofd, hier de andere helft van mijn avonturen dit weekend.
Zondagochtend stonden we vroeg op, want de boot naar Vancouver Island vertrok om half negen, en moesten er een uur van tevoren zijn. Net als wij waren de tolhuisjes ook nog niet helemaal opgestart.

Vanaf de boot konden we al zien dat ons vandaag niet echt stralend weer te wachten stond.


De pont bracht ons naar Nanaimo, de op een na grootste stad op Vancouver Island. Vanuit Nanaimo staken we het eiland over naar de westkust. Een fraaie route met veel hoge bomen en hier en daar een mooie rivier.


Aangezien Halloween al een dikke week achter ons lag, hadden de eilandbewoners blijkbaar een overschot aan uitgeholde pompoenen. Die hadden ze dan maar langs de weg opgesteld. Overal werd je vanaf rotsblokken, omgevallen bomen, brugrelingen of gewoon vanaf de grond aangestaard door groteske gezichten. Ook overdag en zonder kaarsjes gaf dit een surrealistisch effect. (Helaas heb ik hier geen foto's van.)
Na een tijdje rijden kwamen we aan op de plaats van bestemming: het Pacific Rim National Park. Vanaf de parkeerplaats kon je al iets horen ruisen, en achter de bomen lag dan inderdaad de Stille Oceaan! Het was behoorlijk winderig, dus de oceaan was verre van stil. Een enkele dappere golfsurfer hebben we een paar keer kopje onder zien gaan.


Vanaf het strand vertrokken we voor een korte boswandeling, die leidde naar een ander strand. De bossen op het eiland worden aangeduid als regenwoud, en we hebben geconstateerd dat dit klopt. Het is woud, en het regent er. Het verschil met de stereotypische regenwouden (tropische regenwouden) zat 'm slechts in 30 °C temperatuurverschil en het ontbreken van apen.




Na een stukje lopen kwamen we aan bij een inham, waar wat rotsen de zee in staken en zorgden voor schitterende doorkijkjes. Dat Vancouver Island een mooi eiland is stond intussen als een paal boven water.



Na nog een stukje verder lopen door het bos kwamen we aan bij een ander strandje.

De zee was hier een stuk ruiger. Met veel kabaal spoelden de omslaande golven over de rotsen heen.


Natuurlijk probeerden we zo dicht mogelijk bij het water te komen. Dat heeft sommige mensen een nat pak opgeleverd…


Nog nagenietend van deze schitterende omgeving stapten we weer de auto in om terug te rijden naar Nanaimo, waar we onderdak kregen van een heel vriendelijke vrouw van in de vijftig met een groot, mooi en af huis. Zo kan het dus ook.
De volgende ochtend was het nog steeds regenachtig. We besloten om niet de natuur in te gaan, maar Victoria te gaan bekijken. Dit is de grootste stad op Vancouver Island. Niet alleen de naam doet Engels aan; ook veel gebouwen hadden zo in Londen kunnen staan.


Ook in Victoria hebben ze een Chinatown, en dat moesten we natuurlijk even gaan bekijken.

Zoals je op deze foto's kunt zien was het weer intussen opgeklaard, dus besloten we om, voordat onze veerpont die avond zou vertrekken, nog een wandelingetje te gaan maken in het regenwoud.
Op de parkeerplaats was het flink lawaaierig. Ditmaal niet vanwege de zee, maar vanwege meeuwen. Even verderop zagen we waarom: er liep een riviertje, waar honderden zalmen traag tegen de stroom in aan het zwemmen waren om hun eieren te leggen. Vele vissen hadden het niet overleefd en lagen dood in het water of op de kant. De meeuwen deden zich tegoed aan de dode zalmen en visten bovendien hun eitjes uit het water.




Ik was heel graag nog wat langer op dit schitterende eiland gebleven. Mijn foto's doen het geen recht, en als de zon schijnt moet het helemaal adembenemend zijn. Maar helaas, de boot wachtte niet.

Na een nacht in een hostel in Vancouver stapten we de volgende ochtend de auto in voor de lange rit naar huis.
Zondagochtend stonden we vroeg op, want de boot naar Vancouver Island vertrok om half negen, en moesten er een uur van tevoren zijn. Net als wij waren de tolhuisjes ook nog niet helemaal opgestart.

Vanaf de boot konden we al zien dat ons vandaag niet echt stralend weer te wachten stond.


De pont bracht ons naar Nanaimo, de op een na grootste stad op Vancouver Island. Vanuit Nanaimo staken we het eiland over naar de westkust. Een fraaie route met veel hoge bomen en hier en daar een mooie rivier.


Aangezien Halloween al een dikke week achter ons lag, hadden de eilandbewoners blijkbaar een overschot aan uitgeholde pompoenen. Die hadden ze dan maar langs de weg opgesteld. Overal werd je vanaf rotsblokken, omgevallen bomen, brugrelingen of gewoon vanaf de grond aangestaard door groteske gezichten. Ook overdag en zonder kaarsjes gaf dit een surrealistisch effect. (Helaas heb ik hier geen foto's van.)
Na een tijdje rijden kwamen we aan op de plaats van bestemming: het Pacific Rim National Park. Vanaf de parkeerplaats kon je al iets horen ruisen, en achter de bomen lag dan inderdaad de Stille Oceaan! Het was behoorlijk winderig, dus de oceaan was verre van stil. Een enkele dappere golfsurfer hebben we een paar keer kopje onder zien gaan.


Vanaf het strand vertrokken we voor een korte boswandeling, die leidde naar een ander strand. De bossen op het eiland worden aangeduid als regenwoud, en we hebben geconstateerd dat dit klopt. Het is woud, en het regent er. Het verschil met de stereotypische regenwouden (tropische regenwouden) zat 'm slechts in 30 °C temperatuurverschil en het ontbreken van apen.




Na een stukje lopen kwamen we aan bij een inham, waar wat rotsen de zee in staken en zorgden voor schitterende doorkijkjes. Dat Vancouver Island een mooi eiland is stond intussen als een paal boven water.



Na nog een stukje verder lopen door het bos kwamen we aan bij een ander strandje.

De zee was hier een stuk ruiger. Met veel kabaal spoelden de omslaande golven over de rotsen heen.


Natuurlijk probeerden we zo dicht mogelijk bij het water te komen. Dat heeft sommige mensen een nat pak opgeleverd…


Nog nagenietend van deze schitterende omgeving stapten we weer de auto in om terug te rijden naar Nanaimo, waar we onderdak kregen van een heel vriendelijke vrouw van in de vijftig met een groot, mooi en af huis. Zo kan het dus ook.
De volgende ochtend was het nog steeds regenachtig. We besloten om niet de natuur in te gaan, maar Victoria te gaan bekijken. Dit is de grootste stad op Vancouver Island. Niet alleen de naam doet Engels aan; ook veel gebouwen hadden zo in Londen kunnen staan.


Ook in Victoria hebben ze een Chinatown, en dat moesten we natuurlijk even gaan bekijken.

Zoals je op deze foto's kunt zien was het weer intussen opgeklaard, dus besloten we om, voordat onze veerpont die avond zou vertrekken, nog een wandelingetje te gaan maken in het regenwoud.
Op de parkeerplaats was het flink lawaaierig. Ditmaal niet vanwege de zee, maar vanwege meeuwen. Even verderop zagen we waarom: er liep een riviertje, waar honderden zalmen traag tegen de stroom in aan het zwemmen waren om hun eieren te leggen. Vele vissen hadden het niet overleefd en lagen dood in het water of op de kant. De meeuwen deden zich tegoed aan de dode zalmen en visten bovendien hun eitjes uit het water.




Ik was heel graag nog wat langer op dit schitterende eiland gebleven. Mijn foto's doen het geen recht, en als de zon schijnt moet het helemaal adembenemend zijn. Maar helaas, de boot wachtte niet.

Na een nacht in een hostel in Vancouver stapten we de volgende ochtend de auto in voor de lange rit naar huis.
12 november 2008
Beautiful B.C.

“Beautiful British Columbia,” zo adverteert de provincie ten westen van Alberta (“Wild Rose Country”) zich. En terecht, zoals ik dit weekend heb ontdekt.
Voor ‘echte’ studenten (niet voor interns, zoals ik) waren de afgelopen dagen ‘reading days’. Dat viel niet geheel toevallig samen met Remembrance Day, op 11 november, waarop de slachtoffers van (voornamelijk) de Eerste Wereldoorlog worden herdacht. Canadezen dragen op deze dag (en soms de dagen ervoor) plastic bloemetjes op hun borst, bekend als ‘poppies’. Maar deze nationale herdenkingsdag betekende ook dat het weekend vier dagen lang was, en zo trok vrijdagochtend een groep van negen internationale studenten erop uit om Vancouver en omstreken onveilig te gaan maken. Dat ze ons daarvoor niet nodig hadden wisten we op dat moment nog niet.
In tegenstelling tot onze road trip naar Jasper hadden we nu auto's van normaal formaat. Dat wil dus zeggen, te klein voor mij. Niet echt een pretje, maar voorin was het wel uit te houden.
De route van Calgary naar Vancouver is heel eenvoudig. Rijd in Calgary de Highway 1 op, en rijd er in Vancouver weer af. Desalniettemin is het wel een stukje rijden: 1000 km, 12 uur, één tijdzone. De eerste dag bestond dan ook voornamelijk uit rijden.
In Calgary was het weer prima, maar het weerbericht voor Vancouver voor de komende dagen liet weinig ruimte over voor hoop: “rain,” “heavy rain,” “heavy rain,” “rain.” Inderdaad begon het te sneeuwen toen we de Rockies over reden, en het laatste stuk tot aan Vancouver heeft het aan een stuk door geplensd.
Toch hebben we nog wel wat gezien van British Columbia, oftewel B.C., voordat het donker werd. Heuvelachtig, en veel, heel veel naaldbomen, maar nu en dan ook open velden. De gebouwen en dorpjes die we onderweg tegenkwamen, waren een beetje wild-west-achtig: afbladderende verf, roestige trucks, afgedankte machines en meer van dat soort tekenen dat het allemaal niet zo'n haast heeft.
In Vancouver zouden we twee nachten doorbrengen, om in de tussenliggende dag wat van de stad te zien. Onderdak had iemand geregeld via de Hospitality Club: gewone mensen die elkaar kostenloos een slaapplaats aanbieden. Dat betekende dat de meesten van ons op de grond moesten slapen, maar hee, het was gratis!
Of we het de volgende keer weer zo doen valt echter te betwijfelen. De deur werd opengedaan door onze gastheer, een man van rond de veertig met een versleten spijkerbroek, geruite blouse en een honkbalpet op. Hij was ooit boekbinder, maar was werkloos geraakt toen zijn werkgever failliet ging, en nog te jong om zijn pensioen op te eisen. Hoe hij precies de eindjes aan elkaar knoopte en zijn enorme televisie betaald had, is ons niet duidelijk geworden, en we hebben maar niet doorgevraagd.

Het huis waarin hij woonde was nog niet af. Hij was twintig jaar geleden begonnen met het bouwen ervan, maar het werk van zijn aannemer beviel hem niet, en toen heeft hij het zelf overgenomen. Wat hij moest weten had hij zichzelf geleerd, en het moet gezegd, de delen van het huis die al af waren zagen er heel professioneel uit. Het kon inderdaad een heel mooi huis worden, maar om het in zijn eentje af te krijgen zou de man toch wat harder door moeten werken.
Zelf woonde hij in de kelder, waardoor twee slaapkamers op de bovenverdiepingen vrij bleven voor ons. Naast een hoop rotzooi die zo van een rommelmarkt leek te komen, stond in elke kamer een tweepersoonsbed. Voor de rest van ons waren er matten en hier en daar een plekje op de vloer.
De bovengrondse keuken was nog niet af, dus om te koken moesten we de kelder in. Hetzelfde gold voor de douche. Die kelder was de reden dat niet iedereen zich in dit huis helemaal op haar gemak voelde.

De muren van zijn woonkamer beneden waren volgeplakt met foto's van vrouwen. Naakt, halfnaakt, dik, dun, groot, klein, zwart, blank… het leek niet uit te maken. Elke vierkante centimeter van de muur was bedekt. Hoog op de muur van het douchehoekje [sic] kon je over het douchegordijn heen een paar knipsels uit de Playboy zien. “Women don't seem to like the basement, but once I get the kitchen done, they'll be lining up to live here,” aldus de bewoner. Wij hadden hier zo onze twijfels over.



Onze gastheer stond voor de rest van de reis bekend als “The Guy,” met hoorbare hoofdletters. (Misschien was het ook omdat de meesten van ons zijn naam niet wisten.) Maar hij had veel rondgereisd op zijn motorfiets, en had mooie verhalen over India, Cuba en andere verre, vreemde landen, dus dat maakte het wel weer een beetje goed. Hoewel er geen enge dingen gebeurd zijn, hebben we na lang overleg besloten om de nacht op de terugreis vanaf Vancouver Island toch in een hostel door te brengen.
Zoals gezegd zijn we de volgende dag de stad gaan bekijken. Onze toeristenboekjes leidden ons eerst naar Granville Island. Er leidt gewoon een brug naartoe, maar aangezien het regende besloten we om toch zo'n schattig veerpontje te nemen.

De voornaamste attractie van Granville Island zijn de markten, die zijn opgesteld in oude loodsen. En aangezien ook de locals hier hun boodschappen doen valt het erg mee met de hoeveelheid souvenirkraampjes.



De reis vervolgde zich richting Downtown. Bij de VVV waren we al gewaarschuwd voor een zekere straat, Hastings Street, en de omgeving daarvan. Daar zouden een hoop drugsdealers en ander onguur tuig zich ophouden. Voor de wandeling die we hadden uitgestippeld hoefden we niet op Hastings te blijven, maar we moesten deze straat wel oversteken. Ach, hoe erg kan het zijn?
Erg. Mijn camera had ik natuurlijk weggestopt, dus ik moet het bij woorden laten. Geen portiek, of er lagen wel een of twee zwervers in te slapen. Onverzorgde mensen reden al hun bezittingen rond in winkelwagens. Een enkeling had een fiets. De bankjes op de straathoeken zaten en lagen vol met dakloos ogende mensen. Een ongeschoren man vroeg Robert om geld. “My car was stolen…” jaja. Een ander vroeg mij om een dollar, maar ik weigerde instinctief. “Come on, I just broke out of jail.” Overtuigend argumenteren was duidelijk niet zijn sterkste punt.
Maar goed, ook dit avontuur hebben we zonder kleerscheuren overleefd, en zo kwamen we terecht in Chinatown. Een wonderlijke mix van Chinese en westerse culturen. De gebouwen zijn westers, maar alle opschriften zijn uitsluitend in het Chinees. Vele winkeltjes met vreemde ingrediënten hadden hun koopwaar uitgestald op de stoep. De labels, in het Chinees, maakten het des te mysterieuzer. Wel herkenbaar waren de vissen, en tot op zekere hoogte ook het vlees.


Na ons voor 4 dollar (€ 2,60) tegoed te hebben gedaan aan een flinke hoeveelheid eten (“fired rice”, met viltstift gecorrigeerd tot “fried”) lieten we Chinatown weer achter ons. Een andere attractie van Vancouver is de bibliotheek, een van de vele bijzondere gebouwen in de stad.

Extra leuk, omdat in Vancouver een groot deel van de nieuwe Battlestar Galactica tv-serie is opgenomen. Grappig om te zien hoe je een bestaande locatie kunt nemen, wat mensen wegjagen, een beetje geeloranje licht Photoshoppen en met een strak gezicht kunt beweren dat het Caprica is.

Een van de bekendste attracties in Vancouver is Stanley Park. Dit is gelegen op een schiereiland, en je kunt er met de auto omheen rijden. Een wandeling door het park leek ons minder geschikt, omdat het intussen al aardig donker aan het worden was. Maar ook vanaf de rand van het park hadden we een prachtig uitzicht over nachtelijk Vancouver.


De twee dagen daarna hebben we doorgebracht op Vancouver Island, het eiland voor de kust bij Vancouver. Maar dat bewaar ik voor de volgende post. Als ik verklap dat het de mooiste plaats van de wereld is, geef ik niet te veel weg, toch?
Sneeuw!
Eén van de meest gestelde vragen, als ik iemand vertel dat ik in Canada zit: “oh, het zal daar wel koud zijn zeker?” Ja, en nee. In het op een na grootste land ter wereld is er niet zoiets als het weer. Ik kan daarom alleen maar iets zeggen over het weer in Calgary (en Vancouver, maar daarover later meer).
Ook al zou je het misschien niet verwachten van een Canadese stad, Calgary ligt helemaal niet zo noordelijk. Sterker nog, het ligt zuidelijker dan Groningen, ter hoogte van Limburg.
Wat de Warme Golfstroom is voor het klimaat in Europa, dat is de Chinook voor Calgary. De Chinook is de westenwind van over de Rocky Mountains. Bij het beklimmen van de bergen raakt de lucht zijn vocht kwijt, waardoor er achter de bergen een regenschaduw ontstaat en het hier in Calgary vaak zonnig is. Omdat de lucht na de bergen een flink stuk daalt warmt hij bovendien lekker op, en zorgt zo voor lente-achtige dagen midden in de winter.
Toch kan het in Calgary, onder invloed van de koude noordenwind, wel degelijk frisjes worden. Ik heb ontdekt dat Canadezen er dol op zijn om buitenlanders te vertellen over hun winters – volgens mij zijn ze er stiekem trots op. In de winter kan het −30 °C of zelfs −40 °C worden, maar dat is het niet de hele winter lang; meestal duurt het een paar dagen.
Soms maakt de Chinook ruzie met de koude winden vanuit het noorden, en dat zorgt voor snelle temperatuurveranderingen. Volgens Wikipedia (“citation needed”, dat wel) varieerde de temperatuur binnen de stad op een zeker moment van −20 tot 7 °C. Ik heb verhalen gehoord van mensen die 's ochtends in hun korte broek naar college gingen, en 's middags de collegezaal uit stapten de sneeuw in. Zo extreem heb ik het nog niet meegemaakt, maar ik houd wel het weerbericht in de gaten. Dat is trouwens behoorlijk nauwkeurig: laatst voorspelden ze regen om twee uur, en ze zaten er niet meer dan een kwartier naast.
Er valt hier normaal gesproken niet bijzonder veel sneeuw. We hebben eerder een klein beetje natte sneeuw gehad, maar tegen de tijd dat ik wakker werd was het al weer verdwenen. Maar vorige week dinsdag was het eindelijk raak: echte sneeuw!




Dit was het weer.
Ook al zou je het misschien niet verwachten van een Canadese stad, Calgary ligt helemaal niet zo noordelijk. Sterker nog, het ligt zuidelijker dan Groningen, ter hoogte van Limburg.
Wat de Warme Golfstroom is voor het klimaat in Europa, dat is de Chinook voor Calgary. De Chinook is de westenwind van over de Rocky Mountains. Bij het beklimmen van de bergen raakt de lucht zijn vocht kwijt, waardoor er achter de bergen een regenschaduw ontstaat en het hier in Calgary vaak zonnig is. Omdat de lucht na de bergen een flink stuk daalt warmt hij bovendien lekker op, en zorgt zo voor lente-achtige dagen midden in de winter.
Toch kan het in Calgary, onder invloed van de koude noordenwind, wel degelijk frisjes worden. Ik heb ontdekt dat Canadezen er dol op zijn om buitenlanders te vertellen over hun winters – volgens mij zijn ze er stiekem trots op. In de winter kan het −30 °C of zelfs −40 °C worden, maar dat is het niet de hele winter lang; meestal duurt het een paar dagen.
Soms maakt de Chinook ruzie met de koude winden vanuit het noorden, en dat zorgt voor snelle temperatuurveranderingen. Volgens Wikipedia (“citation needed”, dat wel) varieerde de temperatuur binnen de stad op een zeker moment van −20 tot 7 °C. Ik heb verhalen gehoord van mensen die 's ochtends in hun korte broek naar college gingen, en 's middags de collegezaal uit stapten de sneeuw in. Zo extreem heb ik het nog niet meegemaakt, maar ik houd wel het weerbericht in de gaten. Dat is trouwens behoorlijk nauwkeurig: laatst voorspelden ze regen om twee uur, en ze zaten er niet meer dan een kwartier naast.
Er valt hier normaal gesproken niet bijzonder veel sneeuw. We hebben eerder een klein beetje natte sneeuw gehad, maar tegen de tijd dat ik wakker werd was het al weer verdwenen. Maar vorige week dinsdag was het eindelijk raak: echte sneeuw!




Dit was het weer.
The Plain of the Six Glaciers
Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets geschreven heb. Dat wil niet zeggen dat ik niets gedaan heb – integendeel, ik heb het gewoon te druk gehad om te bloggen. Nu volgt een inhaalslag.
Twee weken geleden zijn we er weer op uit geweest met een paar mensen van het lab. De route over Highway 1, ook bekend als de Trans-Canada Highway, naar de Rocky Mountains begint intussen vertrouwd te worden. (Fotograferen door getinte autoruiten geeft een surrealistisch effect.)

Het doel was Jumping Pound Creek, maar we misten de afslag en zijn toen maar doorgereden naar Moraine Lake. Die weg was echter afgesloten en zo eindigden we uiteindelijk bij Lake Louise; een schitterend meer met een foeilelijk hotel ernaast.

We besloten om het pad te nemen naar de overkant van het meer, en dan verder naar The Plain of the Six Glaciers. Het weer was uitstekend.

Het deel van het pad dat niet door de hotelgasten gebruikt werd, bleek te zijn ondergesneeuwd, en de platgelopen sneeuw was veranderd in een prachige, hobbelige, hellende laag ijs. Zelf ben ik een halve keer gevallen (Dane zegt van wel, ik vond dat ik bewust was gaan zitten om naar beneden te glijden), maar arme Cody is wel vier keer onderuit gegaan en heeft daar wat blauwe plekken aan overgehouden.

Van bovenaf hadden we een schitterend uitzicht op de omgeving van Lake Louise.

Die paar pixels die overblijven van het hotel vallen nauwelijks op.

Onze route eindigde bij een theehuis. Dat was helaas gesloten, maar we konden nog wel het balkon op om daar onze lunchpakketen te verorberen. Wandelen maakt je tenslotte hongerig.
Twee weken geleden zijn we er weer op uit geweest met een paar mensen van het lab. De route over Highway 1, ook bekend als de Trans-Canada Highway, naar de Rocky Mountains begint intussen vertrouwd te worden. (Fotograferen door getinte autoruiten geeft een surrealistisch effect.)

Het doel was Jumping Pound Creek, maar we misten de afslag en zijn toen maar doorgereden naar Moraine Lake. Die weg was echter afgesloten en zo eindigden we uiteindelijk bij Lake Louise; een schitterend meer met een foeilelijk hotel ernaast.

We besloten om het pad te nemen naar de overkant van het meer, en dan verder naar The Plain of the Six Glaciers. Het weer was uitstekend.

Het deel van het pad dat niet door de hotelgasten gebruikt werd, bleek te zijn ondergesneeuwd, en de platgelopen sneeuw was veranderd in een prachige, hobbelige, hellende laag ijs. Zelf ben ik een halve keer gevallen (Dane zegt van wel, ik vond dat ik bewust was gaan zitten om naar beneden te glijden), maar arme Cody is wel vier keer onderuit gegaan en heeft daar wat blauwe plekken aan overgehouden.

Van bovenaf hadden we een schitterend uitzicht op de omgeving van Lake Louise.

Die paar pixels die overblijven van het hotel vallen nauwelijks op.

Onze route eindigde bij een theehuis. Dat was helaas gesloten, maar we konden nog wel het balkon op om daar onze lunchpakketen te verorberen. Wandelen maakt je tenslotte hongerig.
Abonneren op:
Posts (Atom)