Nieuw speelgoed

Na NaNoWriMo kwam er meteen al iets nieuws om te zorgen dat ik me niet hoefde te vervelen. Op 9 december vond er namelijk een demodag plaats op het iLab. Er zou een groep mensen van SMART Technologies langskomen om te kijken wat wij hier doen. SMART is het bedrijf dat veel van onze mooie hardware levert, zoals touch screens en ook touch tables van vergelijkbare afmetingen.

Een week voor de demodag kwam er een nieuw speeltje binnen: de SMART Table. Dit apparaat is ontworpen voor kinderen (het is letterlijk speelgoed), en is dus laag en veel kleiner dan onze grote tafel. Toch zijn we er erg blij mee. De oude, grote tafel gebruikt namelijk een batterij infraroodlampjes en -sensoren boven het tafeloppervlak. De sensoren detecteren de schaduw die je vingers werpen als ze in de buurt van het oppervlak komen. Dit betekent niet alleen dat de tafel ook al reageert voordat je het scherm raakt (bijvoorbeeld als je per ongeluk met je knokkels te dicht in de buurt komt), maar ook dat de tafel slechts twee aanrakingen tegelijk kan detecteren. Vooral bij een tafel die bedoeld is om met een groep mensen samen te werken is dit een grote beperking, maar ook bij mijn eenpersoons zandbak had ik er last van.

De nieuwe tafel gebruikt echter een andere techniek, waardoor het aantal aanrakingen nagenoeg onbeperkt is. Het tafeloppervlak wordt van binnenuit beschenen met infrarood licht. Normaal wordt dit gereflecteerd binnenin een speciale laag op het oppervlak, maar als je op die laag druk uitoefent, wordt het licht naar buiten toe verstrooid. Een camera onder de tafel pikt het verstrooide licht op, en een computer binnenin verwerkt het camerabeeld en geeft aan mijn software door waar het scherm wordt aangeraakt.

Tenminste, dat was de bedoeling. Natuurlijk heeft een nieuw stuk hardware ook een nieuwe interface, en dus moest mijn zandbak worden aangepast om op de nieuwe tafel te kunnen werken. En dit moest nog sneller gebeuren dan voor de demodag: twee dagen nadat de nieuwe tafel binnenkwam zou er een redacteur van het bekende wetenschappelijke tijdschrift Nature langskomen voor een rondleiding door het lab. Met hard werken waren Mark (mijn naaste collega) en ik er bijna; er was nog één bug die moest worden verholpen, en daar hadden we nog twee hele uren de tijd voor.

Toen viel de stroom uit. Dat was vervelend.

Gelukkig kwam een half uur voor tijd de stroom weer terug, en hebben we alsnog, vijf minuten voor de deadline, de bug kunnen vinden en met een vieze hack kunnen verhelpen. De dame van Nature vond het duidelijk een interessant project.

De demodag voor SMART was doodvermoeiend maar erg geslaagd, en ze vonden het mooi wat we met hun tafeltje aan het doen waren. Zo mooi zelfs dat Mark en ik ergens na de kerst bij SMART langsgaan om nog wat meer demo's te geven. Omdat ik er middenin zit is het voor mij lastig te zien waarom iedereen dit project zo spannend vindt, maar ik klaag niet!

Ik zou graag wat foto's of een filmpje laten zien, maar ik weet niet of het op dit moment verstandig is om die op het internet te zetten. Mensen hier zijn vrij paranoïde over het openbaar maken van lopend onderzoek, en ik weet niet of ik hier alleen over kan en mag beslissen. Ik moet maar eens navragen hoe het daarmee zit, want ik begrijp dat jullie graag willen weten wat ik hier nou precies uitspook!