21 september 2008

Natuur in Calgary

Een van de eerste dingen die me opvielen toen ik in Calgary aankwam was de hoeveelheid natuur die je zelfs in de stad nog aantreft. Er zitten allerlei vogels, waarvan de meest prominente een soort ekster is, maar van een iets ander model dan in Nederland. Om de haverklap zie je eekhoorntjes wegschieten, van de bruine of de zwarte variatie. Dit alles wordt mede mogelijk gemaakt door de grote hoeveelheid bomen, zoals je die kunt zien op deze foto.


Ja, in het centrum is veel hoogbouw, maar daaromheen zie je meer bomen dan huizen. Deze foto is gemaakt vanaf Nose Hill, een heuvel midden tussen de bebouwing.

Nose Hill Park is een natuurgebied van meer dan 11 vierkante kilometer, ongeveer zo groot als Groningen-stad zonder de buitenwijken (zeg, Zerniketerrein tot aan Helpman). Het ligt op 10 minuten fietsen hier vandaan en met het prachtige weer van de afgelopen week ben ik er dan ook al twee keer wezen uitwaaien.



Hoewel Nose Hill Park aan alle kanten is omringd door bebouwing merk je daar in het midden van het park weinig van. Omdat Nose Hill niet echt één heuvel is heb je op de meeste plaatsen uitzicht op omringende heuvels en zie je van de stad niets. Van de grote wegen om het park heen hoor je slechts een licht geruis.



Het landschap deed mij vreemd genoeg op veel plaatsen denken aan de Waddeneilanden. Het grote verschil is natuurlijk dat de bodem rotsachtig is en niet zanderig, maar de begroeiïng is vergelijkbaar. Nose Hill Park ademt dezelfde sfeer van rust en ontspanning.



Nog meer dan de woonwijken zit het park vol leven. Krekels springen net op tijd voor je voeten weg. Zwermen vliegen zoemen om je hoofd. Overal zie je een soort molshopen, die gemaakt worden door de gophers; maar die beestjes zelf heb ik tot dusver nog niet gezien. Allerlei vogels die ik niet kan thuisbrengen vliegen in het rond.

Vorige week zag ik een of andere roofvogel rondcirkelen boven het park. Helaas ben ik de precieze kenmerken waaraan ik hem had kunnen herkennen weer vergeten. In ieder geval was hij bijzonder groot; maar hoe groot precies, dat is moeilijk te schatten als hij vliegt. Ik hoopte stiekem dat het een adelaar was. Achteraf gezien niet helemaal onmogelijk, maar waarschijnlijker was het een havik. Met een spanwijdte van tussen de een en anderhalve meter zijn die ook niet heel klein.

Gisteren tijdens een hardlooptochtje rond het park zag ik midden op mijn route een familie hertachtigen grazen: twee grote en een kleintje. Omdat ze vrij ver weg waren weet ik ook hiervan niet wat voor beesten het precies waren. Ze hadden mijn aanwezigheid al opgemerkt en stonden gespannen te kijken wat ik zou gaan doen. Omdat ik ze niet wilde wegjagen ben ik maar teruggegaan, en toen ik even later omkeek waren ze verdwenen.

Binnenkort zal ik eens naar de tweedehands boekwinkel gaan waar ik eerder was; daar hebben ze vast wel een of ander natuurgidsje. En dan te bedenken dat ik de stad nog niet eens uit geweest ben!

Let's go Dinos, let's go!

Vorige week zaterdag ben ik met een groepje internationale studenten naar een footballwedstrijd geweest. Het was de kickoff van het seizoen: de Dinos van onze eigen University of Calgary tegen de Golden Bears van de University of Alberta. Als studenten konden we gratis naar binnen. (Ook al ben ik hier officieel een onderzoeker en geen student, het meisje van de kaartjesverkoop was zo aardig om te doen alsof.)

Omdat het de eerste wedstrijd van het seizoen was, en bovendien het begin van de collegeperiode, was er een heel evenement omheen gebouwd waar iedere faculteit zich zo interessant mogelijk probeerde te presenteren. Dat lukte: ik was wat vroeg, en heb me tussen al deze kraampjes prima vermaakt. Zo kon je bijvoorbeeld sumoworstelen.


(Vooral kleine kinderen in deze pakken zien kruipen was erg grappig.) Verder waren er allerlei goodies te halen en te winnen; door mijn geweldige gooikunsten (ahem) heb ik een felrood UofC zonnehoedje weten te bemachtigen. Maar goed ook, want de zonnestralen kwamen met bakken uit de hemel en de tribune voor de Dinos-fans lag in de volle zon.

Ik wist weinig tot niets van de regels van football, maar intussen snap ik het een stuk beter. Aan de kant staan mannetjes met vlaggen, die aangeven waar je begonnen bent en waar je naartoe moet (10 yards, oftewel 9 meter verderop). Als je het haalt wordt dat je nieuwe startpunt. Als je het na drie pogingen nog niet gehaald hebt gaat de bal naar de tegenstander en mag die op zijn beurt gaan proberen terrein te winnen.

Een footballteam bestaat eigenlijk uit meerdere teams, die voortdurend worden gewisseld. Robert vertelde me dat de grootte van een team op een gegeven moment is beperkt tot 120 spelers. Beperkt! Omdat dit een universiteitsteam was waren er ‘maar’ een man of 50 op de been.

De speeltijd van een footballwedstrijd is viermaal een kwartier, oftewel 60 minuten. Het gevolg van de regels, en al het gewissel van teams, is echter dat het spel het grootste deel van de tijd stilstaat. Een wedstrijd duurt hierdoor al gauw drie uur!

De eerste helft van de wedstrijd was ronduit saai, en een aantal mensen zijn daarna zelfs vertrokken. Er is welgeteld één punt gescoord, en dat terwijl punten meestal per 3 of per 6 worden uitgedeeld. Het maken van mooie actiefoto's was een kwestie van veel geduld hebben.


Nu begrijp ik waarom er telkens muziekflarden worden gespeeld tussendoor: dat is om te voorkomen dat het publiek in slaap valt. De cheerleaders, die helaas alleen in de pauzes optreden, zijn ook geen overbodige luxe. Bovendien deden ze meer spectaculaire dingen dan de footballspelers.


De tweede helft was leuker, want er werd meer gescoord, en bovendien begon ik de regels beter te begrijpen. Uiteindelijk hebben de Dinos gewonnen met 17–11. Hoera! Maar het moge duidelijk zijn… football zal nooit mijn favoriete sport worden.

Zand in je computertafel

Het is alweer een week geleden dat ik voor het laatst gepost heb. De reden is dat ik in de tussentijd niet heel veel spannends gedaan heb, en het grootste deel van mijn tijd heb doorgebracht op het lab (Interactions Lab, oftewel iLab). Dit is mijn programmeerhoekje:



Op de achtergrond zie je het hoofd van Mark, de lokale expert op tafelgebied, en degene op wiens software ik voortbouw.

Eén van de vragen die mij het meest gesteld zijn voor mijn vertrek is: “Wat ga je nou eigenlijk precies voor onderzoek doen?” Ik had wel een vaag idee, maar moest het precieze antwoord schuldig blijven. Hoewel de details nog steeds niet zijn uitgewerkt, kan ik intussen wat meer vertellen.

Om te beginnen het stuk hardware waar het allemaal om draait. Dit is een zogenaamde ‘tabletop display’: een scherm in een tafeloppervlak.



In dit geval is het ook een touch-screen, wat betekent dat het scherm aanrakingen kan detecteren. Zo zijn er dus allerlei vormen van interactie mogelijk. Hier is een filmpje waarin je de tafel in actie kunt zien. Vraag me niet wat ze precies aan het doen zijn, maar het ziet er interessant uit, nietwaar? Hier is nog een filmpje, waarin iets met foto's gedemonstreerd wordt.

De andere kant van het project is iets heel anders: psychotherapie. Om precies te zijn, een vorm van therapie die ‘sandtray therapy’ genoemd wordt (of soms ‘sandplay therapy’, hoewel dat eigenlijk iets specifiekers is). Dit wordt voornamelijk gebruikt bij kinderen, maar ook bij volwassenen schijnt het effectief te zijn.

De patiënt de gelegenheid om te spelen in een zandbak, soms ook met water erbij, en de keuze uit een gevarieerd assortiment aan speelgoedfiguurtjes. De patiënt is volledig vrij om hiermee te doen en laten wat hij zelf wil: een kunstwerk maken, een verhaal uitbeelden, noem maar op. De therapeut kijkt toe en speelt geen actieve rol. Hieronder zie je twee sandtrays en een verzameling figuurtjes.


(bron)

Achteraf kan de therapeut dan – als het goed is – zinnige dingen zeggen over de problemen die de patiënt heeft. Sandtray therapy kan ook worden ingezet ter genezing van psychische problemen, bijvoorbeeld het verwerken van een traumatische ervaring. Op dat punt komen Jung, de Zelf en de Polariteit tussen Lichaam en Geest om de hoek kijken, en klinkt het voor mij als een hoop luchtfietserij. Maar deze vorm van therapie schijnt heel effectief te zijn.

Mijn project zal bestaan uit het nabootsen van zo'n zandbakopstelling, maar dan op de Table.

Waarom zou je dat willen? Eén van de redenen is dat de therapie goed werkt bij kinderen en bij volwassenen, maar niet bij de leeftijdscategorie daar tussenin: pubers. Het idee is dat een hip en modern stuk techniek hun meer aanspreekt dan een kinderachtige zandbak.

Een andere reden zou kunnen zijn dat een zandbak in software mogelijkheden biedt die je met een fysieke zandbak niet hebt, zoals bewegende figuurtjes, groter/kleiner maken van de figuurtjes, het instellen van de belichting, en misschien zelfs gesimuleerde weersomstandigheden. Al deze dingen zouden de patiënt extra mogelijkheden geven om zich uit te drukken en daarmee de therapie mogelijk effectiever kunnen maken.

Dit is ongeveer wat ik tot dusver weet. Een precieze onderzoeksvraag is nog niet gedefinieerd, en het stuk software dat ik ga bouwen is ook nog niet strak omlijnd. Dit zijn taken voor de komende paar weken.

13 september 2008

Pow-wow

Sinds er in dit huis een Franse student bij zijn vertrek klaagde dat hij zo weinig van de Canadese cultuur had meegekregen, probeert Arta (de landlady) haar huurders mee te slepen naar typisch Canadese dingen. Zowel Robert als ik zijn daar als nieuwelingen wel voor te porren. Zodoende hebben we gisteravond een echte Indiaanse pow-wow bezocht. (Ik weet niet of het woord “Indian” hier als beledigend wordt gezien, maar omdat het Nederlands geen goed alternatief voor “native” heeft zal ik het toch maar op “Indianen” houden.)

Een pow-wow is een bijeenkomst van Indianen waar gedanst en gezongen wordt, en waarbij ook niet-Indianen welkom zijn. Dit was alles wat ik er van tevoren van wist.

De pow-wow vond plaats in een gebouw van SAIT (de plaatselijke technische hogeschool) dat wordt aangeduid als de Colonel Walker Hangar. En terecht, want het had inderdaad veel weg van een hangar: stalen balken en buizen overal, felle sfeerloze verlichting, en een echo waar je u-u-u-u-u-u-u tegen zegt.

Hier en daar stond een grote trommel opgesteld met een stuk of zes stoelen eromheen. Langs de randen stonden een paar tafels met wat koopwaar. Een oud vrouwtje verkocht sieraden. Drie Indiaanse tienermeiden in spijkerbroek en t-shirt verkochten all-you-can-eat “Indiaanse taco's”, maar helaas had ik net gegeten. En dan waren er nog twee tafels met schilderijen, gemaakt door kunstenaars met Indiaans bloed. De ene, een jonge kerel in een pak, kon bij de meeste van zijn werken een achtergrondverhaaltje vertellen: “This is the tree, who sees everything that goes on in the world. He's crying because he cannot tell it to anyone.” Toen er twee dames arriveerden die er iets rijker uitzagen dan ik verschoof zijn aandacht snel, en begon hij woordelijk hetzelfde verhaal tegen hun af te steken, dus ben ik maar doorgelopen. De andere kunstenaar was een zwaarlijvige, relaxte vent die graag vertelde over de technieken die hij had gebruikt bij het schilderen. Helaas sprak zijn werk me niet zo aan.

Aangezien het meer een bijeenkomst was dan een voorstelling liepen ook de dansers en trommelaars al in de hal rond. Velen droegen Indiaanse kleren: felle kleuren en bungelende reepjes leer. Voor het grootste deel was duidelijk wel gebruik gemaakt van moderne materialen en kleurstoffen, maar de oudere Indianen droegen nog echte buffelhuiden. Sommige jurken hingen vol met metalen buisjes die bij elke beweging tegen elkaar tinkelden.

In het midden van de hal was een grote leegte met een paar rijen stoelen eromheen. Daar zou het allemaal gaan gebeuren. De meeste mensen hadden intussen een stoel opgezocht. De omroeper – een gezette man in een zwart pak, met een zwarte leren hoed met een veer erin – verzocht iedereen te gaan staan ter ere van de stamhoofden. Die liepen in vol ornaat, verentooi en al, met vlaggen de kring in. Er volgde een gebed in de taal van de stam waartoe de omroeper behoorde. Hierna werden de drummers geïntroduceerd: de drie drumcirkels zouden worden geleid door Wolf Pack, Spotted Buffalo en Starlight Drum.

De begeleiding bestaat louter uit drum, en wel precies één drumslag per tijdseenheid. Voor zover ik kon ontdekken was er geen opzettelijke variatie in klank of luidheid, maar het zou kunnen dat mijn amuzikale West-Europese oren zoiets niet oppikken. Hoewel de trommels op zich luid genoeg waren, vond men het blijkbaar nodig om het geluid te versterken, waardoor de hele hal galmde van de drumslagen. De zang werd minder versterkt, dus helaas heb ik hiervan niet veel meegekregen en klonken alle liederen als “boem-boem-boem-boem-boem.” De dansers zelf hoorden duidelijk wel verschil.

Het geheel begon met een ‘circle dance’, waarbij alle dansers rondgaan in een traag bewegende cirkel. Het was duidelijk te zien dat het hier ging om het ritueel, en niet om mooi of professioneel dansen: sommigen liepen gewoonweg op het ritme, elke tweede slag een voet verzettend; anderen wiegden hierbij wat heen en weer; slechts een enkel meisje deed ballet-achtige pasjes op haar tenen. Onderweg werd vrolijk met elkaar en met de mensen aan de kant gekletst. Op een gegeven moment haalde een meisje uit haar gewaad een mobiele telefoon tevoorschijn.

Andere dansen waren wat energieker, en lieten duidelijk zien waarvoor al die slierten aan de kledij bedoeld waren.







Vele van deze dansen staan symbool voor gebeurtenissen, zoals het platstampen van het gras waarop een tipi moet worden gebouwd. Of voor dieren, zoals de prairiekip, die roofvogels weglokt van zijn nest door te doen of hij gewond is.



(Dit is de adelaar, geloof ik.)

Opvallend was dat bijna alle dansers vrouwen waren. Achteraf vertelde Arta wat hiervoor waarschijnlijk de reden is: met drie maal zes mannen bij de drums houd je in zo'n kleine groep eenvoudigweg niet veel mannen over om te dansen. De dansers waren wel van alle leeftijdscategorieën: als je oud genoeg bent om te kunnen lopen, ben je oud genoeg om mee te dansen.



Ergens halverwege vond een dans plaats waaraan iedereen mee mocht doen. Gelukkig was de dans niet moeilijk: je houdt gewoon elkaars handen vast en verzet op de ene tel je linkervoet en op de andere tel je rechtervoet een stap naar links. Deze kans op deelname aan een authentieke Canadees-Indiaanse dans heb ik me natuurlijk niet laten ontglippen!



(De foto heb ik gemaakt toen deze dans nog een keer voorbijkwam.)

Bij het fotograferen raakte ik in gesprek met een man die een grote fototas naast zich had staan. Desondanks schoot hij met een compactcamera. Hij legde uit waarom: met de grote lensopeningen van zijn spiegelreflexcamera kwam er te veel licht binnen, waardoor zijn opnamen met lange sluitertijd zouden overbelichten. En hij kon het weten, want hij maakte al twintig jaar lang artistieke foto's: “I try to photograph not the dancer, but the dance.” Uit zijn tas haalde hij een stapel afdrukken tevoorschijn van zijn werk, en zei dat ik er eentje mocht uitzoeken. (Een typisch voorbeeld van de Canadese hartelijkheid.) Het waren zeker mooie foto's van iets wat leek op lichtgevende kwallen, maar het bleken opnamen te zijn van vuurwerk, geschoten vanuit de hand met een lange sluitertijd.

Na afloop heb ik nog lang zitten kletsen met een student journalistiek. Hij was ook met een camera in de weer, en zou een artikel schrijven over de pow-wow. Hij zocht voor zijn interview een buitenstaander, iemand die nog nooit naar een pow-wow was geweest, dus tijdens het gesprek werd zo nu en dan een interviewvraag op me afgevuurd. Zijn artikel verschijnt maandag over een week in de Weekly Albertan. Ik ben benieuwd!

12 september 2008

Triathlon: treinen, lopen... fietsen!

Via de website usedcalgary.com was ik een aantal goedkope tweedehands fietsen op het spoor gekomen, en vandaag was het tijd om die eens van dichtbij te gaan bekijken.

De eerste die ik op het oog had was ergens in Southwest. Een kilometer of 8 vanaf het dichtstbijzijnde station van de C-train. Er rijdt natuurlijk wel een bus verder die kant uit, maar de routeplanner van Calgary Transit is onoverzichtelijk en onhandig. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik bus nummer 6 moest nemen vanuit downtown. Dat, samen met de locatie van de bushalte, leek me wel genoeg informatie.

Maar nu begrijp ik waarom iedereen hier klaagt over het openbaar vervoer. Op de bushalte vind je namelijk, afgezien van welke lijnen er stoppen, niets aan informatie. Geen kaartje. Geen lijst met haltes. Geen tijden. En ik had niet opgezocht hoe laat de bus precies zou gaan, dus geen idee hoe lang ik zou moeten wachten. Een half uur is niet ongebruikelijk (hoewel de bussen vanuit downtown misschien regelmatiger rijden). Een schema met tijden is op de website van Calgary Transit niet te vinden. Er is een telefoonnummer dat je kunt bellen om je route te laten plannen; dat schijnt de gebruikelijke manier te zijn, maar werkt natuurlijk vrij slecht als je al – zonder mobiel – in downtown staat. Dus besloot ik maar te gaan lopen.

Gewoon algemeen in de juiste richting lopen werkt met een rechthoekig stratenplan vrij aardig, dus dat zou mijn strategie zijn. Desnoods had ik een kaart bij me. En die had ik nodig ook, toen ik mezelf opeens terugvond onder een grote klaverblad-achtige verkeersconstructie waar oversteken niet echt een goed idee leek. Maar goed, uiteindelijk kwam ik dan toch op de plaats van bestemming, een mooie straat met uitzicht over een parkje.

De deur werd opengedaan door een vriendelijke man die wat te oud leek om te fietsen – maar misschien was dat juist de reden dat hij 'm verkocht. De mountainbike die hij te koop had was wat aan de kleine kant, maar groter zijn ze niet te krijgen. De banden waren zo goed als nieuw en stevig opgepompt, en er schijnen speciale antilek-binnenbanden in te zitten. De fiets had zowaar een bagagedrager, iets wat je hier niet veel ziet. Het stuur was uitgerust met een achteruitkijkspiegel, wat nogal oubollig aandoet, maar daar kon ik wel mee leven. De 2×6 Shimano-versnellingen bleken bij een testritje allemaal te werken, en ook de remmen deden het prima. De beslissing was snel gemaakt.

Bovendien was de man bereid om me er gratis een slot en een splinternieuwe helm bij te geven. Volgens hem was het dragen van een helm hier verplicht, dus dat leek me prima. (Ik heb het later nagezocht; een helm is alleen verplicht als je onder de 18 bent.) Het was even prutsen met de bandjes, die in eerste instantie over mijn ogen zaten, maar na wat afstellen en het omdraaien van de helm zaten ze beter. Ik kon niet gepast betalen, dus ik heb er nog vijf dollar bijgedaan voor de helm en het slot. Voor een totaal van $80 nog steeds een koopje.

Er was regen voorspeld, maar het regende nog steeds niet, dus ik besloot om de C-train op de terugweg over te slaan en direct naar huis te fietsen. Nou ja, direct… onderweg kwam ik een tweedehands boekwinkel tegen met een grote collectie en erg goede prijzen, dus zo heel direct werd het uiteindelijk niet. Even verderop was een fietsenmaker, die geen zadelpennen verkocht, maar me wel kon vertellen dat ik m'n helm achterstevoren op had. Domme Hollander!

Desondanks was het een geweldige rit, vooral na dat anderhalf uur lopen; ik heb in mijn hele leven nog nooit zoveel plezier beleefd aan simpel fietsen. Het voelt zo goed om weer een fiets te hebben: eindelijk kan ik weer zelfstandig ergens komen!

Er zijn in Calgary geen fietspaden, maar de wegen zijn zo breed dat je gewoon op de weg kunt rijden zonder dat auto's hoeven uitwijken. Als dat te druk of griezelig wordt kun je over de stoep, waar je doorgaans ook genoeg ruimte hebt, maar als ik de wet correct interpreteer mag dat officieel niet.

En hier is hij dan:


's Middags ben ik met Robert erop uit geweest om ook voor hem een fiets te regelen. Ook dat lukte uitstekend: hoewel deze aanbieder veel verder weg woonde, was het wel vlakbij een station. Ditmaal zijn we niet het hele stuk teruggefietst, maar we hadden beiden wel erg zin om een stukje te rijden, dus hebben we ruwweg het treinspoor gevolgd tot het begon te regenen. Mij kon het niet echt schelen, maar Robert ging liever met de trein verder, dus zijn we bij het dichtstbijzijnde station weer in de C-train gestapt. Je mag daarin gratis je fiets meenemen, mits je bij de juiste deur instapt; maar er zijn verder geen voorzieningen, dus je moet zelf maar zien hoe je je fiets in een schommelende, optrekkende en afremmende trein overeind houdt.

Bij thuiskomst merkte ik, bij het ophangen van mijn jas, wel een detail dat mist aan mijn mountainbike: een achterspatbord. Maar ik moet toch nog langs een fietsenwinkel om een langere zadelpen te kopen, en lampjes. Voorop zit weliswaar iets dat op een koplamp lijkt, maar volgens de verkoper is het een toeter. Alleen de schakelaar mist, en misschien een batterij, dus daar moet ik zeker nog even aan gaan knutselen. Een bel met een Canadees vlaggetje erop is in de tussentijd ook leuk.

Tot slot, volledig ongerelateerd, kwam ik laatst dit filmpje tegen waarin Canada zijn excuses aanbiedt aan de VS.

06 september 2008

Kennismaking met het iLab

Gistermiddag ben ik op bezoek geweest bij het lab waar ik mijn onderzoeksproject ga doen. Het enige adres dat ik op de website kon vinden was 2500 University Drive, maar dat is het algemene bezoekadres en vertelt je eigenlijk alleen waar de campus is. Vanaf hier is dat vijf minuten lopen, en je kunt het niet missen (nee, zelfs ik niet), dus dat adres was niet behulpzaam. Maar het was mooi weer, dus ik vond het niet erg om wat rond te dwalen.

De campus van de University of Calgary is zo'n 2 vierkante kilometer groot. Hij is gelukkig niet helemaal volgebouwd: tussen de gebouwen liggen grasvelden, bomen en vijvers. Afgezien van de twee bouwplaatsen die de campus op dit moment ontsieren, best een mooi geheel.

Op de campus is bijna alles: studentenwoningen, winkels, eetgelegenheid (de ‘food court’ is een hal gevuld met tafels, met langs de randen allerlei balies met verschillende soorten eten), een bank, sportfaciliteiten, noem maar op. Ik denk dat het mogelijk is om als student te arriveren op de campus en vijf jaar later met een diploma weer te vertrekken, zonder ooit tussentijds de campus te verlaten.

Na wat ronddolen ontdekte ik een informatiebord met een plattegrond. Nergens stond een gebouw van Computer Science. Wel waren er gebouwen van ICT en van Maths & Science. Het eerste dat ik tegenkwam was van ICT, maar dat bleek natuurlijk net het verkeerde gebouw te zijn. Later hoorde ik dat Computing Science ooit naar het ICT-gebouw verhuisd is, maar dat dat werd teruggedraaid omdat het de mensen niet beviel. Daar kunnen ze in Groningen nog wat van leren.

Aangekomen in het Interactions Lab (iLab) vroeg ik naar mijn begeleider, Sheelagh Carpendale. Het bleek dat zij vanwege de geboorte van een kleindochter een paar weken afwezig is. Voor mij hoeft dat geen probleem te zijn: mijn project doe ik voornamelijk in samenwerking met Mark Hancock, die wel aanwezig was. Tegenover zijn bureau bevond zich een kaal bureau met alleen een computer en wat kabels, met mijn naam erboven. Zodra ik weer in het lab kom zal ik wat foto's maken om jullie een indruk te geven. De computer heeft twee 1600×1200 schermen van 19 inch. Daar kunnen ze in Groningen ook nog wat van leren.

Terwijl Mark mijn computer installeerde werd ik meegenomen door June van de administratie, om mij aan een medewerkerspas te helpen (ik ben hier als ‘associate’, niet als student) en aan sleutels voor het lab. Het lab gaat op slot als er niemand is, maar het gebouw is altijd open, dus je kunt aan het werk wanner je wilt. Ook daarvan kunnen ze in Groningen nog wat leren.

Eén van de posten waar ik met June langskwam was Camille van de financiële administratie. Maar, hoezo, ik zou toch niet betaald krijgen? Nee, dat niet, maar Sheelagh had geregeld dat er “een paar onkosten” vergoed zouden worden. Om precies te zijn: mijn vliegtickets, en mijn huur. Dat was een zeer welkome mededeling!

Teruggekomen in het lab heb ik mijn computer nog wat verder ingericht en heeft Mark me de tafel laten zien waarmee ik ga werken. (Foto's binnenkort.) Dit is een tafel met in het blad een projectiescherm. Onder de tafel bevinden zich vier projectoren, die (niet geheel naadloos) een beeld op het tafelblad laten zien. Bovendien is het tafelblad een touch-screen, waardoor je er allerlei leuke vormen van interactie mee kunt doen. Mark liet me een demo zien waarbij kubussen vlak onder het tafeloppervlak lijken te liggen, en je ze kunt verplaatsen en draaien door je met je vingers te slepen. Momenteel kan het scherm twee aanrakingen tegelijk detecteren, maar Mark gaat parallel met mijn project proberen om dit aantal te verhogen.

De meesten van jullie heb ik moeten vertellen dat ik zelf nog niet precies wist wat mijn project ging inhouden. Nu weet ik ook waarom: bij het iLab weten ze het ook nog niet precies. Eén van de ideeën was een ‘interactieve zandbak’. Het schijnt dat voor een bepaald soort therapie een verhaal wordt verteld met behulp van een fysieke zandbak en verschillende voorwerpen. Het idee is om dit mogelijk te maken op deze tafel. Waarom je dat precies zou willen zal ik nog even navragen, maar ik kan me voorstellen dat de tafel/software zelf ook een actieve rol speelt bij het vertellen van het verhaal, iets dat een gewone zandbak niet kan.

Maandag zal ik misschien gaan werken aan een ‘mesh importer’ voor de bestaande software, waardoor niet alleen kubussen maar willekeurige voorwerpen gebruikt kunnen worden op de tafel. Niet bepaald een academisch interessant klusje, maar het is een mooie kans om vertrouwd te raken met het framework. En misschien zal ik wat brainstormen met Mark over de mogelijkheden, en een projectvoorstel schrijven. (Het lijkt mij bijvoorbeeld leuk om realistisch zand te maken, waar je met je vingers in kunt tekenen.) We zien wel!

Op wekkers kun je niet fietsen

Vanmiddag ben ik met Robert nog een keer naar het winkelcentrum geweest, ditmaal lopend. Het is handig dat we beiden tegelijk hier aankwamen, want zo kunnen we allerlei dingen samen regelen. In dit geval: een bankrekening. In het winkelcentrum zitten een stuk of vijf banken vlak bij elkaar.

Net als in Nederland is een betaalrekening voor studenten veelal gratis. Als je geen student bent betaal je al gauw vanaf $10 per maand, en dat is dan voor een simpele rekening. Verder is het aantal transacties vaak beperkt tot bijvoorbeeld 30 per maand, maar als je gewoon elke week wat geld uit de muur haalt en daarmee betaalt is dat niet zo'n probleem.

Onderweg naar de banken kwamen we langs twee ‘garage sales’. Aangezien we al gehoord hadden dat je daar soms goedkoop aan een fiets kunt komen (Robert wil er ook wel graag eentje hebben) zijn we maar even wezen kijken. Helaas, de enige fiets die er stond was van de vriendin van de huisgenoot van de man van de garage… “If I sell it, I'll be in trouble.” Wel heb ik voor $2 een wekkerradio op de kop getikt, opdat ik niet telkens, zoals vanmorgen, pas om 10 uur wakker word.

Naast het verzamelen van folders bij de banken zijn we ook nog even een drugstore in gedoken. Hoewel Robert jarenlang in de VS gewoond heeft wist hij ook niet precies wat dat nou inhield. Ik dacht altijd dat het een drogisterij en/of apotheek was, maar dit was meer een soort HEMA. We hebben meteen maar even gekeken hoe het zat met mobiele telefoons en abonnementen. Eventueel zou ik namelijk wel een nieuwe telefoon willen kopen, maar dan moet hij wel degelijk zijn en niet te duur. Helaas waren de goedkopere telefoons (al vanaf $70 met prepaid, inclusief $50 beltegoed!) van rare merken. Je betaalt hier trouwens, net als in de VS, niet alleen om te bellen maar ook om gebeld te worden. Goed beschouwd wel logisch en eerlijk – je maakt immers gebruik van de diensten van je provider – maar niet fijn.

Winkelen in Calgary

Okee, niet echt winkelen. Gewoon dagelijkse boodschappen bij de lokale supermarkt. Hoewel het minder dan tien minuten lopen is heeft Arta (de huisbazin) mij en Robert (de andere nieuwe bewoner) er met de auto heengebracht, aangezien we beiden wel vrij veel zouden gaan kopen zo de eerste keer.

De winkels zijn hier bijna zonder uitzondering 's avonds geopend tot 10 uur, en bovendien ook op zondag open. (“We're a heathen country,” aldus Arta, die zelf overigens Mormoons is.) De Co-op waar we waren (niet gerelateerd aan de Nederlandse Coop, voor zover ik kan ontdekken) is niet zo heel verschillend van een Nederlandse supermarkt. Het is in ieder geval niet zo'n gigantisch geval met rijen en rijen van hetzelfde, zoals je in Amerikaanse films vaak ziet. Als ze dat soort dingen hier hebben dan is het in de grotere winkelcentra.

De prijzen waren wel even schrikken. Maar uiteindelijk valt het wel mee: doordat een Canadese dollar slechts 66 eurocent is lijken prijzen al gauw aan de hoge kant zonder onrealistisch te zijn. Bovendien zijn de verpakkingen veelal een stuk groter. Ik heb bijvoorbeeld een kuip margarine van anderhalve kilo, een pak ontbijtgranen van twee kilo en een pak bacon van een halve kilo.

En ik hoef me niet eens helemaal ontheemd te voelen. Ergens tussen alle vreemde kazen ontdekte ik een klein rechthoekig stukje Goudse kaas. “Product of Canada.” Juist. Maar het smaakt redelijk hetzelfde. De grote zakken chips van het merk Old Dutch heb ik nog niet geprobeerd, maar ik geloof niet dat Cheese & Onion Potato Chips een typisch oud-Hollandse snack is.

Ik was een beetje bang (aangezien iedereen in de VS zo dik en ongezond lijkt te zijn) dat groentes en fruit hier lastig te krijgen zouden zijn, maar dat valt erg mee. Het assortiment is vergelijkbaar met dat van een Nederlandse supermarkt. En druiven voor $1,29 per pond (verpakt in zakken van zo'n anderhalve kilo) kun je natuurlijk niet laten liggen.

Meer foto's

Zoals beloofd, hier nog wat meer foto's van mijn kamer en de rest van het huis.

Mijn bed. Niet helemaal lang genoeg, maar het komt een heel eind, en ik lig toch bijna nooit languit.


Bureau. Misschien moet ik nog even een los toetsenbord kopen, zodat mijn laptop(scherm) wat hoger kan staan.


Kast aan het voeteneind van het bed (links zie je een stukje van de open deur). De meeste spullen heb ik nog niet uitgepakt, zoals je kunt zien.


De eettafel.


De keuken. Die is groot. Misschien niet als je alleen naar de oppervlakte van het aanrecht kijkt, maar de hoeveelheid kastruimte is zowat genoeg om in te wonen. Er is een enorme hoeveelheid bestek en keukengerei, twee koelkasten (met zeven bewoners geen overbodige luxe), een grote oven… en een afwasmachine! De vrouw des huizes schijnt trouwens een erg goede kok te zijn, dus ik hoop dat ik nog wat van haar zal kunnen leren.

05 september 2008

2427

Na een lange reis belde ik dan 's avonds eindelijk aan bij het huis waar ik zou gaan wonen, nummer 2427 op 26th Avenue NW. Zoals alle huizen hier slechts één verdieping bovengronds, maar de kelder loopt onder het hele huis door.

De voorkant van het huis:


De straat:


Het grindpad achter het huis langs:


De deur werd opengedaan door Mak, een Braziliaanse student filosofie die aan de UofC bezig is met zijn PhD over wetenschapsfilosofie. Er is aardig wat overlap tussen filosofie, wiskunde en theoretische informatica, dus we hebben genoeg om over te praten. Aan de muur van zijn kamer hangt een print van Dalí en van iets dat een Escher had kunnen zijn, maar eigenlijk een Portugese imitator is, met als voordeel dat het een mooie kleurenschildering is in plaats van een zwart-wit litho. Ik heb Mak direct maar het boek ‘Gödel, Escher, Bach’ aangeboden zodra ik het zelf uit heb; dat gaat hij zeker leuk vinden.

Het huis is van een wat ouder echtpaar, Arta en Kelvin Johnson. Arta werkt bij de universiteitsbibliotheek en was al naar bed toen ik aankwam. Kelvin is docent Engels geweest op verschillende highschools in de stad. Hij is intussen met pensioen, maar heeft nog steeds een grote interesse in taal en linguïstiek. Mij werd dan ook direct de oren van het hoofd gevraagd over de Nederlandse taal. “Ten Cate” kan hij intussen redelijk uitspreken (deze a-klank kennen ze in het Engels niet, geloof ik), maar aan “Groningen” zijn we nog maar niet begonnen.

Ik was wat laat voor het eten, maar er was nog meer dan genoeg aardappels met kip over. Mak had bovendien aardbeien-rabarbertaart gekocht, wat ook hier niet gebruikelijk is, maar het was wel erg lekker.

Even later verschenen Connor, die engineering (is werktuigbouwkunde de correcte vertaling?) studeert, en zijn vriendin Sarah die geneeskunde doet. Connor woont samen met de Johnsons in de kelder. Sarah woont niet hier maar is natuurlijk wel vaak over de vloer. Met geen van beiden heb ik nog veel kunnen kletsen, maar dat komt vast nog wel. Tenslotte woont er nog een David in het huis, maar die is momenteel op reis en heb ik dus nog niet ontmoet.

Er waren twee kamers te huur: een grotere (ik schat zo'n 15 m²) aan de straatkant voor $550 met een groot raam op het noorden, en een kleinere aan de andere kant van het huis voor $450 met een kleiner raam op het zuiden. Deze kamer leek mij meer dan groot genoeg, dus de keus was snel gemaakt. (Foto's van mijn kamer zal ik posten zodra het weer licht is.) Het bed was zelfs al opgemaakt, dus ik kon direct neerploffen. De buurt is heerlijk stil – zelfs verkeersgeruis hoor je niet – en ik heb geslapen als een roos.

Om zeven uur was ik alweer klaarwakker, maar dat is niet zo gek als je bedenkt dat mijn biologische klok vond dat het drie uur 's middags was. Tussen de middag kwam Arta even thuis van haar werk om de andere, grotere kamer aan iemand te laten zien. Hij hoefde blijkbaar ook niet lang na te denken, en zodoende heeft 2427 er opeens twee bewoners bij in twee dagen. De nieuwste bewoner heet Robert en komt oorspronkelijk uit Duitsland, maar heeft een groot deel van zijn leven in Californië gewoond. Hij spreekt dus vloeiend zowel Engels als Duits, maar komt op mij toch op de een of andere manier heel Europees over. Hij studeert zowel engineering als iets met management; een bijzondere maar ook zinnige combinatie. Hij zit hier voor een semester en gaat daarna wat vakken volgen in China. Waarom ook niet.

Tot zover het verhaal over het huis en zijn bewoners. Canadezen zijn tot dusver zonder uitzondering allemaal hartstikke aardig, hartelijk en behulpzaam en mijn huisgenoten zijn geen uitzondering. Ik weet zeker dat ik me hier prima thuis zal kunnen voelen.

Naar Canada!

Op het vliegveld verliep alles soepel en voor ik het wist stond ik voorbij de security met nog twee uur te gaan. Bij mijn poging om gratis internet te vangen (mislukt) raakte ik in gesprek met een Amerikaan die onderweg was naar Kopenhagen. Hij was wezen fietsen door Europa, had Noorwegen, Zweden, Finland en Denemarken al gehad, had daar zijn fiets achtergelaten, en ging nu verder door Duitsland, Nederland en Frankrijk. Hij bleek internetcursussen te geven (of iets dergelijks) en was wel geïnteresseerd in mijn afstudeerproject. Helaas kon ik hem daar nog niet zo veel over vertellen…

En toen was het alweer tijd om te gaan vliegen. Hoewel Air Canada niet de garantie gaf dat je de stoel zou krijgen die je had uitgekozen was dat gelukkig wel het geval, dus ik had een goede hoeveelheid beenruimte waar ik zelfs mijn rugzak nog in kwijt kon. Links naast me zat een soort bouwvakkerstype met ongekamd lang blond haar, een baard en een versleten spijkerbroek aan. Ruim nadat was omgeroepen dat je telefoon nu toch echt uit moest werd hij gebeld. Het gesprek was niet in het Engels, en in eerste instantie dacht ik dat hij Pools sprak of iets dergelijks. Het kostte een volle tien seconden voordat ik hoorde dat het eigenlijk plat Rotterdams was. Nadat het gesprek was beëindigd (op aandringen van een stewardess) maakte ik een opmerking in het Nederlands, maar de man bleek niet erg spraakzaam. Hij woonde niet in Canada, maar dat is zo'n beetje alles wat ik heb uitgevonden. Later bleek hij trouwens wel goed Engels te spreken.

Het in-flight on-demand entertainment system was net nieuw en had nog wat kuren. Als het even niet reageerde moest je niet doorhameren maar gewoon even geduld hebben: “sensitive to abuse, much like our crew,” aldus de piloot.

Tijdens de vlucht heb ik me vermaakt met wat korte filmpjes van een of ander Canadees studentenfilmfestival. Het verdere filmaanbod trok me niet zo, dus ben ik maar wat gaan lezen, en vervolgens heb ik een episode van Sam & Max bijna uitgespeeld op m'n laptop. Het was helaas niet bij me opgekomen dat deze ook prima als dvd-speler dienst had kunnen doen, dus al mijn dvd's lagen nog thuis.

In de animatieserie South Park worden regelmatig Canadezen belachelijk gemaakt. Ze zouden alle “ou”'s vervangen door “oo”'s en een hoofd hebben dat uit twee delen bestaat, waarvan de bovenste helft op en neer gaat wanneer ze praten:

De bemanning van het vliegtuig was Canadees, dus ik kon alvast vaststellen dat dit soort fysieke tekortkomingen niet gebruikelijk zijn. Maar ik kon een grijns niet onderdrukken toen de piloot omriep dat we “will start to descend in aboot eight minutes.”

Er waren geen noemenswaardige hobbels in de luchtwegen en ook de landing verliep uitstekend. Net als Philip, een medestudent die stomtoevallig in dezelfde periode in Calgary zit als ik, werd ik doorverwezen naar Immigrations, alwaar ik tekst en uitleg moest geven over mijn verblijf en activiteiten hier. De vriendelijke man achter de balie sprak “Groningen” zodanig accentloos uit dat ik hem vroeg “Do you speak Dutch?”, en toen hebben we de rest van de zaak maar in het Nederlands afgehandeld. Hij gaf me een verblijfsvergunning to 31 maart; zelfs iets langer dan ik verwacht had.

Hoewel het pas 7 uur 's avonds was, was het vliegveld zeer rustig. Zelfs de informatiebalie was gesloten. Gelukkig was er helemaal aan het uiteinde van de gang een winkeltje waar ze stadsplattegronden verkochten. Gewapend hiermee kon ik aan een vliegveldmedewerker, die met bagagekarren aan het rondrijden was, aanwijzen waar ik naartoe moest. Het openbaar vervoer in Calgary werkt heel simpel: je betaalt $ 2,50 (in de bus of op het station) en dan mag je een uur lang vrij reizen. Ik nam de bus naar Whitehorn, het dichtstbijzijnde station van de C-train, en kwam vanaf daar met een overstap aan op het station Banff Trail.

Vanaf daar was het nog maar een paar minuten lopen naar 26th Avenue, waar ik – als alles goed was – een kamer had geregeld. Meer daarover in een volgende post, maar ik zal jullie niet te veel in spanning houden en alvast verklappen dat alles inderdaad goed was.

Londen, of: Hoe ik Keira Knightley niet gezien heb

De NS wist me op tijd af te zetten op Schiphol, en na een veel te duur broodje zalm en een ietwat hobbelige vlucht (“home” volgens de piloot, de bemanning en voor m'n gevoel alle passagiers behalve mij) kwam ik dan eindelijk in Londen aan. Nou ja, op London Gatwick, dat met de trein nog een half uur van het centrum verwijderd is. De wandeling van Victoria Station naar het hotel bleek toch iets langer dan ik had ingeschat, maar dat was niet zo erg: het was leuk om bij aankomst direct weer iets van de stad te kunnen zien in plaats van de binnenkant van een buis. Het was intussen half twee; hoera voor check-ins die niet sluiten 's nachts.

Het hotel heette Cromwell Crown, maar ze hadden het beter Cromwell Creak kunnen noemen; dat allitereert net zo mooi. De liftdeur kraakte. De lift kraakte. De liftdeur op de derde verdieping kraakte ook. De vloer waarover ik naar mijn kamer liep kraakte. De branddeur waar ik halverwege doorheen moest kraakte zo luid dat ik bang was andere gasten wakker te maken. De deur van mijn kamer kraakte. En natuurlijk kraakte mijn bed ook. Maar het meeste gekraak werd gelukkig overstemd door het verkeer dat dag en nacht door Cromwell Street rijdt.

Gelukkig kraakte ook de toast bij het ontbijt, en dat is hoe het hoort. (De koffie smaakte helaas alsof hij al drie dagen in een krakerige koffiepot op een krakerige warmhoudplaat had gestaan. Maar de koffie zelf kraakte tenminste niet.)

En toen was het tijd om van Londen te gaan genieten. Bij mijn vorige bezoek heb ik helaas zowel het British Museum als het Science Museum moeten overslaan. Ik besloot om ditmaal naar het British Museum te gaan, omdat het Science Museum een week na het Deutsches Museum in München (aanrader!) wel wat veel van het goede zou worden.

Na het afgeven van mijn jas en tas liep ik op goed geluk vanuit de grote hal een deur in. Daar stond ik tegenover een zwart stuk steen met een hoop priegelige tekens erop. Het duurde een paar seconden totdat het kwartje viel, want in mijn hoofd was de steen van Rosetta om de een of andere reden minstens twee meter groot.



Ik zal niet elk hoekje van het museum gaan beschrijven, want het is vrij groot. Van elk hoekje van de wereld lijken er wel bijzondere dingen te staan: Egyptenaren, Grieken, Romeinen, Assyriërs, Maya's, Afrikanen, Perzen, Kelten, Chinezen, Japanners, noem maar op. Maar een paar dingen sprongen er wel uit. Zo stond ik opeens voor de mummie van Cleopatra. Ik wist niet eens dat die bestond.



Het British Museum heeft bijvoorbeeld ook een collectie friezen van het Parthenon. Ondanks herhaaldelijke verzoeken van de Griekse overheid weigeren ze deze terug te geven: hoe meer verspreid het Griekse erfgoed is, luidt de redenatie, hoe meer mensen ervan kunnen genieten. Voor beide standpunten valt wel iets te zeggen.

Een van de andere pronkstukken van het museum zijn de Lewis Chessmen. Wat er precies zo bijzonder aan is werd me niet geheel duidelijk, maar ze zien er in ieder geval leuk uit. (Ze doen me bovendien sterk denken aan het introfilmpje van Age of Empires II.)



Uit Afrika waren er voornamelijk wat modernere dingen, waarschijnlijk omdat men daar niet zo veel met steen en brons heeft gedaan. Er waren bijvoorbeeld meerdere kunstvoorwerpen gemaakt uit onderdelen van afgedankt schietgerei.



Ik weet niet meer precies uit welke cultuur dit masker komt, maar het was ergens in Midden-Amerika. Het masker is gemaakt van een menselijke schedel.



En tot slot mijn eerste aanraking met Canada: dit schijnt de laatste mode te zijn.



Het was intussen een uur of drie, en het museum was nog niet helemaal op, maar ik wel. En aangezien een bezoek aan Londen niet volledig is zonder naar een musical te gaan, nam ik de ondergrondse naar de Half-Price Ticket Booth (tegenwoordig Tkts geheten) op Leicester Square. Daar leek iets te gaan gebeuren: er stonden dranghekken, er liep een rode loper en er was een klein podium neergezet. Tientallen Keira Knightley's keken me aan vanaf tientallen posters op de dranghekken: The Duchess, première 5 september. Maar er was nog niets aan het gebeuren, dus ik ben maar naar St. James's Park gelopen om even uit te puffen. Af en toe liet zowaar de zon zich even zien.

Daarna was het natuurlijk tijd voor boekwinkels. Aan het zuidelijke eind van Charing Cross Road bevinden zich een paar bedrieglijk klein ogende tweedehands boekwinkels. Van binnen blijken die een heel stelsel nauwe gangen en trappen te hebben, een beetje zoals de café's aan de Grote Markt in Groningen. Maar dan niet met tafeltjes en barkrukken, maar met boeken. Heel veel boeken voor weinig geld. De oogst:

  • Nick Hornby – High Fidelity

  • Arthur C. Clarke – 2010: Odyssey Two

  • Arthur C. Clarke – 3001: The Final Odyssey

  • Mary Shelley – Frankenstein

  • Terry Pratchett – Hogfather

  • Alice Walker – The Color Purple

  • Beowulf (vertaald naar modern Engels, uiteraard)

  • John Fowles – The Ebony Tower


Straks is het moment waarop ik dit in mijn tas moet zien te krijgen. Maar dat gaat vast lukken.

Het zou nog wel even duren tot de musical zou beginnen, en ik had honger. Bovendien was ik toch wel benieuwd wat er nou op Leicester Square zou gaan gebeuren. Dus ben ik teruggelopen, heb ik een slice typisch Engels voedsel gehaald bij de Pizza Hut en heb ik een mooi plekje uitgezocht achter de dranghekken. Er stonden intussen een paar rijen mensen opgesteld, bijna iedereen met een camera; degenen vooraan hadden bovendien een schrijfblok en een pen in de aanslag. Aan de andere kant van de hekken mocht je nu niet meer komen; daar stonden allerlei grote brede mannen in zwarte pakken met zo'n telefoonsnoer naar hun linker oor. Er begonnen ook belangrijk uitziende mensen in nette kleren binnen te druppelen, die voor zover ik kon zien een bioscoop binnenliepen.

Toen arriveerde er een auto. Er stapte een vrij jong, donkerharig meisje uit, dat handtekeningen begon uit te delen. Ik weet niet wie het was, maar misschien wordt het wel duidelijk als ik die film ga zien.

Even later arriveerde er nog een auto. Hieruit stapte een lange man met grijs haar, die ook handtekeningen begon uit te delen. De mensen die werden overgeslagen riepen luid iets dat klonk als “Ralph, Ralph!” Aangezien er op de filmposter ook de naam van een of andere Ralph stond, op dezelfde hoogte als de naam van Keira Knightley, vermoedde ik dat het wel eens om dezelfde persoon zou kunnen gaan. De cinefielen onder de lezers gaan vast boos op me worden, maar ik heb geen idee wie het nou was. Als hij in de film speelt, is zijn hoofd blijkbaar niet belangrijk genoeg voor op de poster; misschien de regisseur?

Het werd zachtjesaan tijd om te vertrekken naar Queen's Theatre, en een hoop van de toeschouwers waren ook al bezig weg te gaan. Blijkbaar zou Miss (Mrs.?) Knightley zelf vanavond niet verschijnen. Jammer, maar ik heb in ieder geval Ralph gezien!

[Update: tenzij ik me sterk vergis was het toch niet de Ralph Fiennes die in de film speelt. Geen idee wie het dan wel was…]

De vorige keer in Londen heb ik The Phantom of the Opera gezien. Ditmaal was Les Misérables aan de beurt. Ik kan niet beschrijven hoeveel indruk deze gemaakt heeft, dus ik zal het maar niet eens proberen. Dat moet iedereen maar gewoon zelf een keer gaan ervaren. Doen!

De volgende ochtend waren er nog een paar uren te overbruggen, dus ben ik nog even kort het Science Museum in geweest. Waar het Deutsches Museum zich tot doel gesteld lijkt te hebben om een zo groot mogelijke collectie te hebben, pakt het Science Museum het anders aan: er worden een paar objecten uitgelicht die illustratief zijn voor het geheel, en hier wordt dan wat dieper op ingegaan. De verzameling reken-machines was bijvoorbeeld lang zo groot niet, maar wel waren er een werkende machine die delingen uitvoerde, een rekenliniaal waar je zelf aan kon schuiven, een draaiende integratiemachine (waardoor ik nu wel snap hoe het werkt) een een machine die de economie modelleert door geld voor te stellen als water. Helaas kon je deze laatste niet in actie zien.

Toch slaagt het Science Museum erin om niet een verzameling losse voorwerpen te laten zien, maar echt een samenhangend geheel. Borden met achtergrondinformatie in beknopt, helder Engels helpen hierbij. In plaats van een losse verzameling stoommachines zijn ze bijvoorbeeld neergezet op chronologische volgorde, zodat je de ontwikkeling kunt volgen. Bij elk exemplaar wordt uitgelegd wat nou juist aan deze machine nieuw en interessant is.

Verdere interessante voorwerpen: de Difference Engine No. 2 (recent gebouwd naar een ontwerp van Charles Babbage), een bolide van Mika Hakkinen (samengesteld uit afgedankte beschadigde onderdelen, dus met vier lekke banden), de orbiter van de Apollo 10 (die om de maan gevlogen is als voorbereiding op de maanlanding met Apollo 11), de (tot 2006) rondste bol ter wereld en een kunstvoorwerp genaamd ‘Do Not Touch’ dat elektrische schokken geeft.

Het was jammer dat ik niet meer tijd had om hier rond te neuzen, maar ik zal zeker nog eens terugkomen. Maar eerst dringender zaken: op naar Canada!