De eerste die ik op het oog had was ergens in Southwest. Een kilometer of 8 vanaf het dichtstbijzijnde station van de C-train. Er rijdt natuurlijk wel een bus verder die kant uit, maar de routeplanner van Calgary Transit is onoverzichtelijk en onhandig. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik bus nummer 6 moest nemen vanuit downtown. Dat, samen met de locatie van de bushalte, leek me wel genoeg informatie.
Maar nu begrijp ik waarom iedereen hier klaagt over het openbaar vervoer. Op de bushalte vind je namelijk, afgezien van welke lijnen er stoppen, niets aan informatie. Geen kaartje. Geen lijst met haltes. Geen tijden. En ik had niet opgezocht hoe laat de bus precies zou gaan, dus geen idee hoe lang ik zou moeten wachten. Een half uur is niet ongebruikelijk (hoewel de bussen vanuit downtown misschien regelmatiger rijden). Een schema met tijden is op de website van Calgary Transit niet te vinden. Er is een telefoonnummer dat je kunt bellen om je route te laten plannen; dat schijnt de gebruikelijke manier te zijn, maar werkt natuurlijk vrij slecht als je al – zonder mobiel – in downtown staat. Dus besloot ik maar te gaan lopen.
Gewoon algemeen in de juiste richting lopen werkt met een rechthoekig stratenplan vrij aardig, dus dat zou mijn strategie zijn. Desnoods had ik een kaart bij me. En die had ik nodig ook, toen ik mezelf opeens terugvond onder een grote klaverblad-achtige verkeersconstructie waar oversteken niet echt een goed idee leek. Maar goed, uiteindelijk kwam ik dan toch op de plaats van bestemming, een mooie straat met uitzicht over een parkje.
De deur werd opengedaan door een vriendelijke man die wat te oud leek om te fietsen – maar misschien was dat juist de reden dat hij 'm verkocht. De mountainbike die hij te koop had was wat aan de kleine kant, maar groter zijn ze niet te krijgen. De banden waren zo goed als nieuw en stevig opgepompt, en er schijnen speciale antilek-binnenbanden in te zitten. De fiets had zowaar een bagagedrager, iets wat je hier niet veel ziet. Het stuur was uitgerust met een achteruitkijkspiegel, wat nogal oubollig aandoet, maar daar kon ik wel mee leven. De 2×6 Shimano-versnellingen bleken bij een testritje allemaal te werken, en ook de remmen deden het prima. De beslissing was snel gemaakt.
Bovendien was de man bereid om me er gratis een slot en een splinternieuwe helm bij te geven. Volgens hem was het dragen van een helm hier verplicht, dus dat leek me prima. (Ik heb het later nagezocht; een helm is alleen verplicht als je onder de 18 bent.) Het was even prutsen met de bandjes, die in eerste instantie over mijn ogen zaten, maar na wat afstellen en het omdraaien van de helm zaten ze beter. Ik kon niet gepast betalen, dus ik heb er nog vijf dollar bijgedaan voor de helm en het slot. Voor een totaal van $80 nog steeds een koopje.
Er was regen voorspeld, maar het regende nog steeds niet, dus ik besloot om de C-train op de terugweg over te slaan en direct naar huis te fietsen. Nou ja, direct… onderweg kwam ik een tweedehands boekwinkel tegen met een grote collectie en erg goede prijzen, dus zo heel direct werd het uiteindelijk niet. Even verderop was een fietsenmaker, die geen zadelpennen verkocht, maar me wel kon vertellen dat ik m'n helm achterstevoren op had. Domme Hollander!
Desondanks was het een geweldige rit, vooral na dat anderhalf uur lopen; ik heb in mijn hele leven nog nooit zoveel plezier beleefd aan simpel fietsen. Het voelt zo goed om weer een fiets te hebben: eindelijk kan ik weer zelfstandig ergens komen!
Er zijn in Calgary geen fietspaden, maar de wegen zijn zo breed dat je gewoon op de weg kunt rijden zonder dat auto's hoeven uitwijken. Als dat te druk of griezelig wordt kun je over de stoep, waar je doorgaans ook genoeg ruimte hebt, maar als ik de wet correct interpreteer mag dat officieel niet.
En hier is hij dan:
.jpg)
's Middags ben ik met Robert erop uit geweest om ook voor hem een fiets te regelen. Ook dat lukte uitstekend: hoewel deze aanbieder veel verder weg woonde, was het wel vlakbij een station. Ditmaal zijn we niet het hele stuk teruggefietst, maar we hadden beiden wel erg zin om een stukje te rijden, dus hebben we ruwweg het treinspoor gevolgd tot het begon te regenen. Mij kon het niet echt schelen, maar Robert ging liever met de trein verder, dus zijn we bij het dichtstbijzijnde station weer in de C-train gestapt. Je mag daarin gratis je fiets meenemen, mits je bij de juiste deur instapt; maar er zijn verder geen voorzieningen, dus je moet zelf maar zien hoe je je fiets in een schommelende, optrekkende en afremmende trein overeind houdt.
Bij thuiskomst merkte ik, bij het ophangen van mijn jas, wel een detail dat mist aan mijn mountainbike: een achterspatbord. Maar ik moet toch nog langs een fietsenwinkel om een langere zadelpen te kopen, en lampjes. Voorop zit weliswaar iets dat op een koplamp lijkt, maar volgens de verkoper is het een toeter. Alleen de schakelaar mist, en misschien een batterij, dus daar moet ik zeker nog even aan gaan knutselen. Een bel met een Canadees vlaggetje erop is in de tussentijd ook leuk.
Tot slot, volledig ongerelateerd, kwam ik laatst dit filmpje tegen waarin Canada zijn excuses aanbiedt aan de VS.
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten