Zand in je computertafel

Het is alweer een week geleden dat ik voor het laatst gepost heb. De reden is dat ik in de tussentijd niet heel veel spannends gedaan heb, en het grootste deel van mijn tijd heb doorgebracht op het lab (Interactions Lab, oftewel iLab). Dit is mijn programmeerhoekje:



Op de achtergrond zie je het hoofd van Mark, de lokale expert op tafelgebied, en degene op wiens software ik voortbouw.

Eén van de vragen die mij het meest gesteld zijn voor mijn vertrek is: “Wat ga je nou eigenlijk precies voor onderzoek doen?” Ik had wel een vaag idee, maar moest het precieze antwoord schuldig blijven. Hoewel de details nog steeds niet zijn uitgewerkt, kan ik intussen wat meer vertellen.

Om te beginnen het stuk hardware waar het allemaal om draait. Dit is een zogenaamde ‘tabletop display’: een scherm in een tafeloppervlak.



In dit geval is het ook een touch-screen, wat betekent dat het scherm aanrakingen kan detecteren. Zo zijn er dus allerlei vormen van interactie mogelijk. Hier is een filmpje waarin je de tafel in actie kunt zien. Vraag me niet wat ze precies aan het doen zijn, maar het ziet er interessant uit, nietwaar? Hier is nog een filmpje, waarin iets met foto's gedemonstreerd wordt.

De andere kant van het project is iets heel anders: psychotherapie. Om precies te zijn, een vorm van therapie die ‘sandtray therapy’ genoemd wordt (of soms ‘sandplay therapy’, hoewel dat eigenlijk iets specifiekers is). Dit wordt voornamelijk gebruikt bij kinderen, maar ook bij volwassenen schijnt het effectief te zijn.

De patiënt de gelegenheid om te spelen in een zandbak, soms ook met water erbij, en de keuze uit een gevarieerd assortiment aan speelgoedfiguurtjes. De patiënt is volledig vrij om hiermee te doen en laten wat hij zelf wil: een kunstwerk maken, een verhaal uitbeelden, noem maar op. De therapeut kijkt toe en speelt geen actieve rol. Hieronder zie je twee sandtrays en een verzameling figuurtjes.


(bron)

Achteraf kan de therapeut dan – als het goed is – zinnige dingen zeggen over de problemen die de patiënt heeft. Sandtray therapy kan ook worden ingezet ter genezing van psychische problemen, bijvoorbeeld het verwerken van een traumatische ervaring. Op dat punt komen Jung, de Zelf en de Polariteit tussen Lichaam en Geest om de hoek kijken, en klinkt het voor mij als een hoop luchtfietserij. Maar deze vorm van therapie schijnt heel effectief te zijn.

Mijn project zal bestaan uit het nabootsen van zo'n zandbakopstelling, maar dan op de Table.

Waarom zou je dat willen? Eén van de redenen is dat de therapie goed werkt bij kinderen en bij volwassenen, maar niet bij de leeftijdscategorie daar tussenin: pubers. Het idee is dat een hip en modern stuk techniek hun meer aanspreekt dan een kinderachtige zandbak.

Een andere reden zou kunnen zijn dat een zandbak in software mogelijkheden biedt die je met een fysieke zandbak niet hebt, zoals bewegende figuurtjes, groter/kleiner maken van de figuurtjes, het instellen van de belichting, en misschien zelfs gesimuleerde weersomstandigheden. Al deze dingen zouden de patiënt extra mogelijkheden geven om zich uit te drukken en daarmee de therapie mogelijk effectiever kunnen maken.

Dit is ongeveer wat ik tot dusver weet. Een precieze onderzoeksvraag is nog niet gedefinieerd, en het stuk software dat ik ga bouwen is ook nog niet strak omlijnd. Dit zijn taken voor de komende paar weken.