26 december 2008

Vakantieplannen

Even een kort berichtje. Laat ik het erbij houden dat ik me tijdens de kerstdagen uitstekend vermaakt heb, en dat ik me nu zo rond voel als een oliebol. Misschien heb ik later tijd om dit toe te lichten. Het heeft iets te maken met kalkoenen.

Morgen vertrek ik met Martin, Arta, Kelvin en nog wat familie naar British Columbia, waar de familie een huisje heeft (ergens hier in de buurt). Met maar een paar graden onder nul is het daar lekker warm. We blijven daar tot 3 of 4 januari (volgende week zaterdag of zondag). Er is geen internet, dus waarschijnlijk zullen jullie de komende week niets van mij horen.

Nu moet ik spullen inpakken, schaatsen, meer inpakken en daarna Kolonisten van Catan spelen. Ik wens jullie alvast een fijne jaarwisseling, en een heel gelukkig 2009!

17 december 2008

Nieuw speelgoed

Na NaNoWriMo kwam er meteen al iets nieuws om te zorgen dat ik me niet hoefde te vervelen. Op 9 december vond er namelijk een demodag plaats op het iLab. Er zou een groep mensen van SMART Technologies langskomen om te kijken wat wij hier doen. SMART is het bedrijf dat veel van onze mooie hardware levert, zoals touch screens en ook touch tables van vergelijkbare afmetingen.

Een week voor de demodag kwam er een nieuw speeltje binnen: de SMART Table. Dit apparaat is ontworpen voor kinderen (het is letterlijk speelgoed), en is dus laag en veel kleiner dan onze grote tafel. Toch zijn we er erg blij mee. De oude, grote tafel gebruikt namelijk een batterij infraroodlampjes en -sensoren boven het tafeloppervlak. De sensoren detecteren de schaduw die je vingers werpen als ze in de buurt van het oppervlak komen. Dit betekent niet alleen dat de tafel ook al reageert voordat je het scherm raakt (bijvoorbeeld als je per ongeluk met je knokkels te dicht in de buurt komt), maar ook dat de tafel slechts twee aanrakingen tegelijk kan detecteren. Vooral bij een tafel die bedoeld is om met een groep mensen samen te werken is dit een grote beperking, maar ook bij mijn eenpersoons zandbak had ik er last van.

De nieuwe tafel gebruikt echter een andere techniek, waardoor het aantal aanrakingen nagenoeg onbeperkt is. Het tafeloppervlak wordt van binnenuit beschenen met infrarood licht. Normaal wordt dit gereflecteerd binnenin een speciale laag op het oppervlak, maar als je op die laag druk uitoefent, wordt het licht naar buiten toe verstrooid. Een camera onder de tafel pikt het verstrooide licht op, en een computer binnenin verwerkt het camerabeeld en geeft aan mijn software door waar het scherm wordt aangeraakt.

Tenminste, dat was de bedoeling. Natuurlijk heeft een nieuw stuk hardware ook een nieuwe interface, en dus moest mijn zandbak worden aangepast om op de nieuwe tafel te kunnen werken. En dit moest nog sneller gebeuren dan voor de demodag: twee dagen nadat de nieuwe tafel binnenkwam zou er een redacteur van het bekende wetenschappelijke tijdschrift Nature langskomen voor een rondleiding door het lab. Met hard werken waren Mark (mijn naaste collega) en ik er bijna; er was nog één bug die moest worden verholpen, en daar hadden we nog twee hele uren de tijd voor.

Toen viel de stroom uit. Dat was vervelend.

Gelukkig kwam een half uur voor tijd de stroom weer terug, en hebben we alsnog, vijf minuten voor de deadline, de bug kunnen vinden en met een vieze hack kunnen verhelpen. De dame van Nature vond het duidelijk een interessant project.

De demodag voor SMART was doodvermoeiend maar erg geslaagd, en ze vonden het mooi wat we met hun tafeltje aan het doen waren. Zo mooi zelfs dat Mark en ik ergens na de kerst bij SMART langsgaan om nog wat meer demo's te geven. Omdat ik er middenin zit is het voor mij lastig te zien waarom iedereen dit project zo spannend vindt, maar ik klaag niet!

Ik zou graag wat foto's of een filmpje laten zien, maar ik weet niet of het op dit moment verstandig is om die op het internet te zetten. Mensen hier zijn vrij paranoïde over het openbaar maken van lopend onderzoek, en ik weet niet of ik hier alleen over kan en mag beslissen. Ik moet maar eens navragen hoe het daarmee zit, want ik begrijp dat jullie graag willen weten wat ik hier nou precies uitspook!

15 december 2008

Koud!

Een weerpraatje…

Ja, eindelijk is het dan echt koud hier in Canada. Afgelopen vrijdag hebben we zo'n 15 centimeter sneeuw gehad, en daarna begon het serieus te vriezen. Het was voorspeld, dus ik had al van tevoren boodschappen gedaan zodat ik dit weekend niet de deur uit zou hoeven. Maar natuurlijk moest er squash gespeeld worden, dus ik moest er alsnog aan geloven. En maandag moest ik natuurlijk weer met frisse moed aan de slag met mijn scriptie.

Toen ik gisteren de deur uitging was het −30 °C, met een gevoelstemperatuur van −40 °C. Hoewel dat best frisjes is, moet ik toegeven dat het me meeviel. Ingepakt met een pyjamabroek onder mijn spijkerbroek, een shirt met lange mouwen onder een dikke trui, met daar overheen een warme jas, en natuurlijk een sjaal, muts en handschoenen – het is nauwelijks een andere outfit dan ik in Nederland op een koude dag zou dragen. Gelukkig is het droog en vrijwel windstil, en dat maakt natuurlijk een groot verschil. Ook ben ik niet langer dan een kwartier buiten geweest, en dat is niet genoeg om het écht koud te krijgen.

Wel voelt er na een paar seconden in de kou iets in mijn neus vreemd aan. Volgens Connor zijn dit je neusharen die bevriezen. Ook in mijn wimpers ontstonden kleine ijsklontjes. En mijn gezicht, het enige stukje onbedekte huid, werd na een kwartier in de buitenlucht wel een beetje gevoelloos.

Omdat de wegen nog steeds vol ijs liggen ben ik gisteren lopend naar het lab gegaan. Maar onderweg heb ik geconstateerd dat de wegen prima in orde zijn: in tegenstelling tot de richels en sporen van een paar weken terug ligt er nu een mooie egale laag, die meer bestaat uit samengeperste sneeuw en dus niet eens heel erg glad is. Vandaag ben ik dus op de fiets gegaan, maar het is nu met −12 °C een stuk warmer, dus ik had nergens last van. Binnenkort zullen we vast nog wel zien hoe fietsen bij −30 bevalt.