Kennismaking met het iLab

Gistermiddag ben ik op bezoek geweest bij het lab waar ik mijn onderzoeksproject ga doen. Het enige adres dat ik op de website kon vinden was 2500 University Drive, maar dat is het algemene bezoekadres en vertelt je eigenlijk alleen waar de campus is. Vanaf hier is dat vijf minuten lopen, en je kunt het niet missen (nee, zelfs ik niet), dus dat adres was niet behulpzaam. Maar het was mooi weer, dus ik vond het niet erg om wat rond te dwalen.

De campus van de University of Calgary is zo'n 2 vierkante kilometer groot. Hij is gelukkig niet helemaal volgebouwd: tussen de gebouwen liggen grasvelden, bomen en vijvers. Afgezien van de twee bouwplaatsen die de campus op dit moment ontsieren, best een mooi geheel.

Op de campus is bijna alles: studentenwoningen, winkels, eetgelegenheid (de ‘food court’ is een hal gevuld met tafels, met langs de randen allerlei balies met verschillende soorten eten), een bank, sportfaciliteiten, noem maar op. Ik denk dat het mogelijk is om als student te arriveren op de campus en vijf jaar later met een diploma weer te vertrekken, zonder ooit tussentijds de campus te verlaten.

Na wat ronddolen ontdekte ik een informatiebord met een plattegrond. Nergens stond een gebouw van Computer Science. Wel waren er gebouwen van ICT en van Maths & Science. Het eerste dat ik tegenkwam was van ICT, maar dat bleek natuurlijk net het verkeerde gebouw te zijn. Later hoorde ik dat Computing Science ooit naar het ICT-gebouw verhuisd is, maar dat dat werd teruggedraaid omdat het de mensen niet beviel. Daar kunnen ze in Groningen nog wat van leren.

Aangekomen in het Interactions Lab (iLab) vroeg ik naar mijn begeleider, Sheelagh Carpendale. Het bleek dat zij vanwege de geboorte van een kleindochter een paar weken afwezig is. Voor mij hoeft dat geen probleem te zijn: mijn project doe ik voornamelijk in samenwerking met Mark Hancock, die wel aanwezig was. Tegenover zijn bureau bevond zich een kaal bureau met alleen een computer en wat kabels, met mijn naam erboven. Zodra ik weer in het lab kom zal ik wat foto's maken om jullie een indruk te geven. De computer heeft twee 1600×1200 schermen van 19 inch. Daar kunnen ze in Groningen ook nog wat van leren.

Terwijl Mark mijn computer installeerde werd ik meegenomen door June van de administratie, om mij aan een medewerkerspas te helpen (ik ben hier als ‘associate’, niet als student) en aan sleutels voor het lab. Het lab gaat op slot als er niemand is, maar het gebouw is altijd open, dus je kunt aan het werk wanner je wilt. Ook daarvan kunnen ze in Groningen nog wat leren.

Eén van de posten waar ik met June langskwam was Camille van de financiële administratie. Maar, hoezo, ik zou toch niet betaald krijgen? Nee, dat niet, maar Sheelagh had geregeld dat er “een paar onkosten” vergoed zouden worden. Om precies te zijn: mijn vliegtickets, en mijn huur. Dat was een zeer welkome mededeling!

Teruggekomen in het lab heb ik mijn computer nog wat verder ingericht en heeft Mark me de tafel laten zien waarmee ik ga werken. (Foto's binnenkort.) Dit is een tafel met in het blad een projectiescherm. Onder de tafel bevinden zich vier projectoren, die (niet geheel naadloos) een beeld op het tafelblad laten zien. Bovendien is het tafelblad een touch-screen, waardoor je er allerlei leuke vormen van interactie mee kunt doen. Mark liet me een demo zien waarbij kubussen vlak onder het tafeloppervlak lijken te liggen, en je ze kunt verplaatsen en draaien door je met je vingers te slepen. Momenteel kan het scherm twee aanrakingen tegelijk detecteren, maar Mark gaat parallel met mijn project proberen om dit aantal te verhogen.

De meesten van jullie heb ik moeten vertellen dat ik zelf nog niet precies wist wat mijn project ging inhouden. Nu weet ik ook waarom: bij het iLab weten ze het ook nog niet precies. Eén van de ideeën was een ‘interactieve zandbak’. Het schijnt dat voor een bepaald soort therapie een verhaal wordt verteld met behulp van een fysieke zandbak en verschillende voorwerpen. Het idee is om dit mogelijk te maken op deze tafel. Waarom je dat precies zou willen zal ik nog even navragen, maar ik kan me voorstellen dat de tafel/software zelf ook een actieve rol speelt bij het vertellen van het verhaal, iets dat een gewone zandbak niet kan.

Maandag zal ik misschien gaan werken aan een ‘mesh importer’ voor de bestaande software, waardoor niet alleen kubussen maar willekeurige voorwerpen gebruikt kunnen worden op de tafel. Niet bepaald een academisch interessant klusje, maar het is een mooie kans om vertrouwd te raken met het framework. En misschien zal ik wat brainstormen met Mark over de mogelijkheden, en een projectvoorstel schrijven. (Het lijkt mij bijvoorbeeld leuk om realistisch zand te maken, waar je met je vingers in kunt tekenen.) We zien wel!