Natuur in Calgary

Een van de eerste dingen die me opvielen toen ik in Calgary aankwam was de hoeveelheid natuur die je zelfs in de stad nog aantreft. Er zitten allerlei vogels, waarvan de meest prominente een soort ekster is, maar van een iets ander model dan in Nederland. Om de haverklap zie je eekhoorntjes wegschieten, van de bruine of de zwarte variatie. Dit alles wordt mede mogelijk gemaakt door de grote hoeveelheid bomen, zoals je die kunt zien op deze foto.


Ja, in het centrum is veel hoogbouw, maar daaromheen zie je meer bomen dan huizen. Deze foto is gemaakt vanaf Nose Hill, een heuvel midden tussen de bebouwing.

Nose Hill Park is een natuurgebied van meer dan 11 vierkante kilometer, ongeveer zo groot als Groningen-stad zonder de buitenwijken (zeg, Zerniketerrein tot aan Helpman). Het ligt op 10 minuten fietsen hier vandaan en met het prachtige weer van de afgelopen week ben ik er dan ook al twee keer wezen uitwaaien.



Hoewel Nose Hill Park aan alle kanten is omringd door bebouwing merk je daar in het midden van het park weinig van. Omdat Nose Hill niet echt één heuvel is heb je op de meeste plaatsen uitzicht op omringende heuvels en zie je van de stad niets. Van de grote wegen om het park heen hoor je slechts een licht geruis.



Het landschap deed mij vreemd genoeg op veel plaatsen denken aan de Waddeneilanden. Het grote verschil is natuurlijk dat de bodem rotsachtig is en niet zanderig, maar de begroeiïng is vergelijkbaar. Nose Hill Park ademt dezelfde sfeer van rust en ontspanning.



Nog meer dan de woonwijken zit het park vol leven. Krekels springen net op tijd voor je voeten weg. Zwermen vliegen zoemen om je hoofd. Overal zie je een soort molshopen, die gemaakt worden door de gophers; maar die beestjes zelf heb ik tot dusver nog niet gezien. Allerlei vogels die ik niet kan thuisbrengen vliegen in het rond.

Vorige week zag ik een of andere roofvogel rondcirkelen boven het park. Helaas ben ik de precieze kenmerken waaraan ik hem had kunnen herkennen weer vergeten. In ieder geval was hij bijzonder groot; maar hoe groot precies, dat is moeilijk te schatten als hij vliegt. Ik hoopte stiekem dat het een adelaar was. Achteraf gezien niet helemaal onmogelijk, maar waarschijnlijker was het een havik. Met een spanwijdte van tussen de een en anderhalve meter zijn die ook niet heel klein.

Gisteren tijdens een hardlooptochtje rond het park zag ik midden op mijn route een familie hertachtigen grazen: twee grote en een kleintje. Omdat ze vrij ver weg waren weet ik ook hiervan niet wat voor beesten het precies waren. Ze hadden mijn aanwezigheid al opgemerkt en stonden gespannen te kijken wat ik zou gaan doen. Omdat ik ze niet wilde wegjagen ben ik maar teruggegaan, en toen ik even later omkeek waren ze verdwenen.

Binnenkort zal ik eens naar de tweedehands boekwinkel gaan waar ik eerder was; daar hebben ze vast wel een of ander natuurgidsje. En dan te bedenken dat ik de stad nog niet eens uit geweest ben!