Let's go Dinos, let's go!

Vorige week zaterdag ben ik met een groepje internationale studenten naar een footballwedstrijd geweest. Het was de kickoff van het seizoen: de Dinos van onze eigen University of Calgary tegen de Golden Bears van de University of Alberta. Als studenten konden we gratis naar binnen. (Ook al ben ik hier officieel een onderzoeker en geen student, het meisje van de kaartjesverkoop was zo aardig om te doen alsof.)

Omdat het de eerste wedstrijd van het seizoen was, en bovendien het begin van de collegeperiode, was er een heel evenement omheen gebouwd waar iedere faculteit zich zo interessant mogelijk probeerde te presenteren. Dat lukte: ik was wat vroeg, en heb me tussen al deze kraampjes prima vermaakt. Zo kon je bijvoorbeeld sumoworstelen.


(Vooral kleine kinderen in deze pakken zien kruipen was erg grappig.) Verder waren er allerlei goodies te halen en te winnen; door mijn geweldige gooikunsten (ahem) heb ik een felrood UofC zonnehoedje weten te bemachtigen. Maar goed ook, want de zonnestralen kwamen met bakken uit de hemel en de tribune voor de Dinos-fans lag in de volle zon.

Ik wist weinig tot niets van de regels van football, maar intussen snap ik het een stuk beter. Aan de kant staan mannetjes met vlaggen, die aangeven waar je begonnen bent en waar je naartoe moet (10 yards, oftewel 9 meter verderop). Als je het haalt wordt dat je nieuwe startpunt. Als je het na drie pogingen nog niet gehaald hebt gaat de bal naar de tegenstander en mag die op zijn beurt gaan proberen terrein te winnen.

Een footballteam bestaat eigenlijk uit meerdere teams, die voortdurend worden gewisseld. Robert vertelde me dat de grootte van een team op een gegeven moment is beperkt tot 120 spelers. Beperkt! Omdat dit een universiteitsteam was waren er ‘maar’ een man of 50 op de been.

De speeltijd van een footballwedstrijd is viermaal een kwartier, oftewel 60 minuten. Het gevolg van de regels, en al het gewissel van teams, is echter dat het spel het grootste deel van de tijd stilstaat. Een wedstrijd duurt hierdoor al gauw drie uur!

De eerste helft van de wedstrijd was ronduit saai, en een aantal mensen zijn daarna zelfs vertrokken. Er is welgeteld één punt gescoord, en dat terwijl punten meestal per 3 of per 6 worden uitgedeeld. Het maken van mooie actiefoto's was een kwestie van veel geduld hebben.


Nu begrijp ik waarom er telkens muziekflarden worden gespeeld tussendoor: dat is om te voorkomen dat het publiek in slaap valt. De cheerleaders, die helaas alleen in de pauzes optreden, zijn ook geen overbodige luxe. Bovendien deden ze meer spectaculaire dingen dan de footballspelers.


De tweede helft was leuker, want er werd meer gescoord, en bovendien begon ik de regels beter te begrijpen. Uiteindelijk hebben de Dinos gewonnen met 17–11. Hoera! Maar het moge duidelijk zijn… football zal nooit mijn favoriete sport worden.