Een geluk bij een ongeluk

Bijna alles was geregeld. Een mooie onderzoeksplaats in Calgary, een kamer vlakbij de campus van de University of Calgary, een huurder voor mijn appartementje hier in Groningen, een reisschema. Op 2 september – aanstaande dinsdag – met EasyJet naar London Gatwick, daar overnachten, en de volgende dag 's ochtends met Zoom Airlines rechtstreeks naar Calgary. Een kleine maatschappij, gespecialiseerd in een handjevol transatlantische vluchten. Deze vlucht kostte me maar 450 euro, waar de grotere maatschappijen je toch gauw duizend euro of meer laten betalen. Mooi geregeld.

Tot ik vanmorgen in mijn e-mail las dat Zoom Airlines failliet is.

Per direct houden ze op met vliegen.

Vrijwel dezelfde mededeling staat ook op de website van Zoom.

Erg naar voor degenen die hierdoor vastzitten op vliegvelden ergens in Europa of Noord-Amerika, maar ook voor mij behoorlijk zuur.

Het schijnt gebruikelijk te zijn dat andere vliegmaatschappijen in dit soort gevallen bijspringen om gedupeerde reizigers tegemoet te komen. In dit geval: Virgin Atlantic en British Airways. Virgin blijkt alleen vluchten naar de VS te doen, dus dat is geen optie. British Airways heeft op zijn website een Londens telefoonnummer staan waarmee Zoom-reizigers konden bellen. Mijn telefoon vertelt me echter dat “het gesprek op dit moment niet kan plaatsvinden.” Het lijkt wel een Microsoft-foutmelding.

Dan maar eens bellen met de creditcardlijn van de Postbank, om te zien of ik mijn 450 euro terug kan krijgen. (Direct je geld terugvragen van een failliet bedrijf is nogal lastig, en ook aan mijn annuleringsverzekering heb ik niets, aangezien die bij Zoom zelf is afgesloten.) Na een keuzemenu, enig wachten en wat “controlevragen” later vertelt de dame van de Postbank me dat ik in eerste instantie contact moet opnemen met de vliegmaatschappij zelf. Als dat niet lukt— tuut, tuut, tuut. Het display van mijn draadloze telefoon zegt BATTERIJ.

Handig, zo'n draadloze telefoon.

Het scheelde niet veel of hij had hetzelfde lot ondergaan als de telefoon van de baron uit Bassie en Adriaan. Maar dan niet met gekuisde scheldwoorden als “zak patat”, “uilskuiken” en “frikandel”.

Dan maar verkassen naar de universiteit. Van daaruit kun je vast wel naar het buitenland bellen. En naar de Postbank. En naar je ouders. En naar alles wat verder nodig blijkt te zijn.

Maar niet vanuit een practicumruimte. Logisch.

Wel vanuit het secretariaat, maar ik zou toch wel even aan de lijn hangen, en wil ze niet te veel storen. Hoe het dan wel moet? 9111 bellen. Of even vragen bij de receptie.

Onderweg naar beneden nog even langs prof. Veldman, die de gedrukte exemplaren van mijn bachelorscriptie voor me had liggen. Ook hij kan niet vanuit zijn kantoor naar het buitenland bellen.

Dan voor de volledigheid maar even bij de receptie vragen. Wat een verrassing, weer een ander telefoonnummer nodig. Iets met twee zevens.

Concluderend dat ik niet om het (herhaaldelijk) lastigvallen van de telefooncentrale heen ga komen, ga ik maar in een donkere, verlaten practicumzaal zitten en bel op de gok een van de twee nummers. Beide blijken niet goed te zijn: voor het bellen naar externe nummers moet je 99 draaien.

99 verbindt me inderdaad door met mijn vader, die me al mobiel had gebeld terwijl ik op de fiets zat, en intussen het een en ander voor me heeft uitgezocht. Om precies te zijn: een vlucht van Air Canada, op de avond van 4 september, voor iets meer dan 400 euro! Bekomen van de verbazing boek ik direct, want die stoelen zouden met het faillissement van Zoom wel eens heel snel onder mijn kont vandaan gekocht kunnen worden. Ik mag zelfs gratis mijn stoel uitkiezen (maar geen garanties) en is er nog precies één beschikbaar met beenruimte!

Dit betekent wel dat ik me twee dagen in Londen moet zien te vermaken, maar dat kan ik geen straf noemen.

Nu dat geregeld is, over tot de orde van de dag.

Omvormer kopen om elektrische apparaten in Canada te kunnen gebruiken. Het blijkt dat veel adapters (o.a. die van mijn laptop en scheerapparaat) gewoon overweg kunnen met 110V/60Hz, dus een dure transformator is niet nodig. Okaphone helpt me aan een klein en eenvoudig stekkertje.

Mijn nieuwe adres in Calgary doorgeven aan de Postbank. Via de post.

Dingen regelen met Nijestee voor het onderverhuren van mijn kamer. Via de post. Mijn postzegels van 39 cent zijn niet meer goed genoeg. Vermoeiend.

Verhuisdozen kopen.

Tussendoor heb ik een grote fles Berenburg gehaald. Een borrel kon ik na dit alles wel gebruiken.