04 oktober 2008

Moose Mountain

Het is intussen al bijna twee weken geleden dat ik met twee collega's een dagje de bergen in ben geweest. De berg die we beklommen hebben heet Moose Mountain, maar helaas, de elanden waren ver te zoeken. Wat we niet verwacht hadden was dat we bij de steile rit omhoog over een grindpad opeens de sneeuwgrens zouden passeren. Ondanks de kou was het een schitterende wandeling.



Het pad was niet te vergelijken met de smalle, steile, soms ongedefinieerde bergpaadjes die we deze zomer in de Alpen tegenkwamen. Afgezien van het laatste stuk was het pad met een (serieuze) auto te begaan. Na ongeveer twee uur lopen bereikten we de top, op 2437 meter boven zeeniveau, vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over het ‘platteland’ en de omringende bergen.



Natuurlijk moesten we ook even met zijn drieën op de foto. Van links naar rechts: Cody, Dane en ik.



Achter ons zie je een helikopterplatform. Dit wordt gebruikt om eens in de maand de hut op de top te bevoorraden. Hierin woont, gedurende vijf maanden in de zomer, de bergwachter. Het is zijn taak om alarm te slaan bij bosbranden op de omringende berghellingen. Gelukkig komen er voldoende toeristen langs om hem gezelschap te houden! Hoewel… op deze koude winderige dag waren wij de eersten, en aangezien we onderweg terug niemand tegenkwamen, misschien ook wel de laatsten. Het zal je beroep maar wezen.

Nieuwe camera

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets geschreven heb. Het is een goed teken dat ik daar nauwelijks tijd voor heb…

Na jarenlang twijfelen moest het er in dit prachtige land toch maar eens van komen: ik heb een nieuwe camera gekocht. Een rib uit m'n lijf, maar ja, die zwevende ribben heb je toch niet zo hard nodig.

Dit betekent niet dat ik mijn oude trouwe Canon PowerShot A510 nu niet meer zal gebruiken. Deze is lekker klein en draagbaar en onder veel omstandigheden voor bepaalde soorten foto's nog prima bruikbaar.



Na lang wikken en wegen en lastigvallen van mensen die er verstand van hebben (bedankt Marten, Job, Nanne en Niels!) is de keus gevallen op de Canon EOS 40D, met de 17-85mm f/4-5.6 kitlens en een 50mm f/1.8.



Ironisch genoeg is de foto van de nieuwe camera, die natuurlijk gemaakt is met de oude, beter gelukt. Het zal nog wel een paar jaar duren tot ik met mijn nieuwe speeltje net zo vertrouwd ben…

Mede vanwege deze aanschaf ben ik weer begonnen met ‘blippen’. Blipfoto is een website waar je foto's kunt publiceren, maar net even anders: je mag maar één foto per dag uploaden. Foto's horen bij de dag waarop ze gemaakt zijn, niet bij de dag waarop je ze uploadt. Mijn bliplog vind je op blipfoto.com/ttc.

Het voornaamste doel is om te leren, dus verwacht daar wat meer experimentele foto's dan op dit blog. Sommige mensen maken er een sport van om echt iedere dag iets te plaatsen, maar ik wil me daar niet op vastpinnen. Ik zal wel proberen om het met enige regelmaat te doen. Mijn bliplog heeft een RSS-feed, maar geen e-mailnotificatie. Voor een dagelijkse foto uit Canada in je mailbox kun je de URL http://blipfoto.com/ttc en je e-mailadres invullen op, bijvoorbeeld, SendMeRSS.com.

21 september 2008

Natuur in Calgary

Een van de eerste dingen die me opvielen toen ik in Calgary aankwam was de hoeveelheid natuur die je zelfs in de stad nog aantreft. Er zitten allerlei vogels, waarvan de meest prominente een soort ekster is, maar van een iets ander model dan in Nederland. Om de haverklap zie je eekhoorntjes wegschieten, van de bruine of de zwarte variatie. Dit alles wordt mede mogelijk gemaakt door de grote hoeveelheid bomen, zoals je die kunt zien op deze foto.


Ja, in het centrum is veel hoogbouw, maar daaromheen zie je meer bomen dan huizen. Deze foto is gemaakt vanaf Nose Hill, een heuvel midden tussen de bebouwing.

Nose Hill Park is een natuurgebied van meer dan 11 vierkante kilometer, ongeveer zo groot als Groningen-stad zonder de buitenwijken (zeg, Zerniketerrein tot aan Helpman). Het ligt op 10 minuten fietsen hier vandaan en met het prachtige weer van de afgelopen week ben ik er dan ook al twee keer wezen uitwaaien.



Hoewel Nose Hill Park aan alle kanten is omringd door bebouwing merk je daar in het midden van het park weinig van. Omdat Nose Hill niet echt één heuvel is heb je op de meeste plaatsen uitzicht op omringende heuvels en zie je van de stad niets. Van de grote wegen om het park heen hoor je slechts een licht geruis.



Het landschap deed mij vreemd genoeg op veel plaatsen denken aan de Waddeneilanden. Het grote verschil is natuurlijk dat de bodem rotsachtig is en niet zanderig, maar de begroeiïng is vergelijkbaar. Nose Hill Park ademt dezelfde sfeer van rust en ontspanning.



Nog meer dan de woonwijken zit het park vol leven. Krekels springen net op tijd voor je voeten weg. Zwermen vliegen zoemen om je hoofd. Overal zie je een soort molshopen, die gemaakt worden door de gophers; maar die beestjes zelf heb ik tot dusver nog niet gezien. Allerlei vogels die ik niet kan thuisbrengen vliegen in het rond.

Vorige week zag ik een of andere roofvogel rondcirkelen boven het park. Helaas ben ik de precieze kenmerken waaraan ik hem had kunnen herkennen weer vergeten. In ieder geval was hij bijzonder groot; maar hoe groot precies, dat is moeilijk te schatten als hij vliegt. Ik hoopte stiekem dat het een adelaar was. Achteraf gezien niet helemaal onmogelijk, maar waarschijnlijker was het een havik. Met een spanwijdte van tussen de een en anderhalve meter zijn die ook niet heel klein.

Gisteren tijdens een hardlooptochtje rond het park zag ik midden op mijn route een familie hertachtigen grazen: twee grote en een kleintje. Omdat ze vrij ver weg waren weet ik ook hiervan niet wat voor beesten het precies waren. Ze hadden mijn aanwezigheid al opgemerkt en stonden gespannen te kijken wat ik zou gaan doen. Omdat ik ze niet wilde wegjagen ben ik maar teruggegaan, en toen ik even later omkeek waren ze verdwenen.

Binnenkort zal ik eens naar de tweedehands boekwinkel gaan waar ik eerder was; daar hebben ze vast wel een of ander natuurgidsje. En dan te bedenken dat ik de stad nog niet eens uit geweest ben!

Let's go Dinos, let's go!

Vorige week zaterdag ben ik met een groepje internationale studenten naar een footballwedstrijd geweest. Het was de kickoff van het seizoen: de Dinos van onze eigen University of Calgary tegen de Golden Bears van de University of Alberta. Als studenten konden we gratis naar binnen. (Ook al ben ik hier officieel een onderzoeker en geen student, het meisje van de kaartjesverkoop was zo aardig om te doen alsof.)

Omdat het de eerste wedstrijd van het seizoen was, en bovendien het begin van de collegeperiode, was er een heel evenement omheen gebouwd waar iedere faculteit zich zo interessant mogelijk probeerde te presenteren. Dat lukte: ik was wat vroeg, en heb me tussen al deze kraampjes prima vermaakt. Zo kon je bijvoorbeeld sumoworstelen.


(Vooral kleine kinderen in deze pakken zien kruipen was erg grappig.) Verder waren er allerlei goodies te halen en te winnen; door mijn geweldige gooikunsten (ahem) heb ik een felrood UofC zonnehoedje weten te bemachtigen. Maar goed ook, want de zonnestralen kwamen met bakken uit de hemel en de tribune voor de Dinos-fans lag in de volle zon.

Ik wist weinig tot niets van de regels van football, maar intussen snap ik het een stuk beter. Aan de kant staan mannetjes met vlaggen, die aangeven waar je begonnen bent en waar je naartoe moet (10 yards, oftewel 9 meter verderop). Als je het haalt wordt dat je nieuwe startpunt. Als je het na drie pogingen nog niet gehaald hebt gaat de bal naar de tegenstander en mag die op zijn beurt gaan proberen terrein te winnen.

Een footballteam bestaat eigenlijk uit meerdere teams, die voortdurend worden gewisseld. Robert vertelde me dat de grootte van een team op een gegeven moment is beperkt tot 120 spelers. Beperkt! Omdat dit een universiteitsteam was waren er ‘maar’ een man of 50 op de been.

De speeltijd van een footballwedstrijd is viermaal een kwartier, oftewel 60 minuten. Het gevolg van de regels, en al het gewissel van teams, is echter dat het spel het grootste deel van de tijd stilstaat. Een wedstrijd duurt hierdoor al gauw drie uur!

De eerste helft van de wedstrijd was ronduit saai, en een aantal mensen zijn daarna zelfs vertrokken. Er is welgeteld één punt gescoord, en dat terwijl punten meestal per 3 of per 6 worden uitgedeeld. Het maken van mooie actiefoto's was een kwestie van veel geduld hebben.


Nu begrijp ik waarom er telkens muziekflarden worden gespeeld tussendoor: dat is om te voorkomen dat het publiek in slaap valt. De cheerleaders, die helaas alleen in de pauzes optreden, zijn ook geen overbodige luxe. Bovendien deden ze meer spectaculaire dingen dan de footballspelers.


De tweede helft was leuker, want er werd meer gescoord, en bovendien begon ik de regels beter te begrijpen. Uiteindelijk hebben de Dinos gewonnen met 17–11. Hoera! Maar het moge duidelijk zijn… football zal nooit mijn favoriete sport worden.

Zand in je computertafel

Het is alweer een week geleden dat ik voor het laatst gepost heb. De reden is dat ik in de tussentijd niet heel veel spannends gedaan heb, en het grootste deel van mijn tijd heb doorgebracht op het lab (Interactions Lab, oftewel iLab). Dit is mijn programmeerhoekje:



Op de achtergrond zie je het hoofd van Mark, de lokale expert op tafelgebied, en degene op wiens software ik voortbouw.

Eén van de vragen die mij het meest gesteld zijn voor mijn vertrek is: “Wat ga je nou eigenlijk precies voor onderzoek doen?” Ik had wel een vaag idee, maar moest het precieze antwoord schuldig blijven. Hoewel de details nog steeds niet zijn uitgewerkt, kan ik intussen wat meer vertellen.

Om te beginnen het stuk hardware waar het allemaal om draait. Dit is een zogenaamde ‘tabletop display’: een scherm in een tafeloppervlak.



In dit geval is het ook een touch-screen, wat betekent dat het scherm aanrakingen kan detecteren. Zo zijn er dus allerlei vormen van interactie mogelijk. Hier is een filmpje waarin je de tafel in actie kunt zien. Vraag me niet wat ze precies aan het doen zijn, maar het ziet er interessant uit, nietwaar? Hier is nog een filmpje, waarin iets met foto's gedemonstreerd wordt.

De andere kant van het project is iets heel anders: psychotherapie. Om precies te zijn, een vorm van therapie die ‘sandtray therapy’ genoemd wordt (of soms ‘sandplay therapy’, hoewel dat eigenlijk iets specifiekers is). Dit wordt voornamelijk gebruikt bij kinderen, maar ook bij volwassenen schijnt het effectief te zijn.

De patiënt de gelegenheid om te spelen in een zandbak, soms ook met water erbij, en de keuze uit een gevarieerd assortiment aan speelgoedfiguurtjes. De patiënt is volledig vrij om hiermee te doen en laten wat hij zelf wil: een kunstwerk maken, een verhaal uitbeelden, noem maar op. De therapeut kijkt toe en speelt geen actieve rol. Hieronder zie je twee sandtrays en een verzameling figuurtjes.


(bron)

Achteraf kan de therapeut dan – als het goed is – zinnige dingen zeggen over de problemen die de patiënt heeft. Sandtray therapy kan ook worden ingezet ter genezing van psychische problemen, bijvoorbeeld het verwerken van een traumatische ervaring. Op dat punt komen Jung, de Zelf en de Polariteit tussen Lichaam en Geest om de hoek kijken, en klinkt het voor mij als een hoop luchtfietserij. Maar deze vorm van therapie schijnt heel effectief te zijn.

Mijn project zal bestaan uit het nabootsen van zo'n zandbakopstelling, maar dan op de Table.

Waarom zou je dat willen? Eén van de redenen is dat de therapie goed werkt bij kinderen en bij volwassenen, maar niet bij de leeftijdscategorie daar tussenin: pubers. Het idee is dat een hip en modern stuk techniek hun meer aanspreekt dan een kinderachtige zandbak.

Een andere reden zou kunnen zijn dat een zandbak in software mogelijkheden biedt die je met een fysieke zandbak niet hebt, zoals bewegende figuurtjes, groter/kleiner maken van de figuurtjes, het instellen van de belichting, en misschien zelfs gesimuleerde weersomstandigheden. Al deze dingen zouden de patiënt extra mogelijkheden geven om zich uit te drukken en daarmee de therapie mogelijk effectiever kunnen maken.

Dit is ongeveer wat ik tot dusver weet. Een precieze onderzoeksvraag is nog niet gedefinieerd, en het stuk software dat ik ga bouwen is ook nog niet strak omlijnd. Dit zijn taken voor de komende paar weken.

13 september 2008

Pow-wow

Sinds er in dit huis een Franse student bij zijn vertrek klaagde dat hij zo weinig van de Canadese cultuur had meegekregen, probeert Arta (de landlady) haar huurders mee te slepen naar typisch Canadese dingen. Zowel Robert als ik zijn daar als nieuwelingen wel voor te porren. Zodoende hebben we gisteravond een echte Indiaanse pow-wow bezocht. (Ik weet niet of het woord “Indian” hier als beledigend wordt gezien, maar omdat het Nederlands geen goed alternatief voor “native” heeft zal ik het toch maar op “Indianen” houden.)

Een pow-wow is een bijeenkomst van Indianen waar gedanst en gezongen wordt, en waarbij ook niet-Indianen welkom zijn. Dit was alles wat ik er van tevoren van wist.

De pow-wow vond plaats in een gebouw van SAIT (de plaatselijke technische hogeschool) dat wordt aangeduid als de Colonel Walker Hangar. En terecht, want het had inderdaad veel weg van een hangar: stalen balken en buizen overal, felle sfeerloze verlichting, en een echo waar je u-u-u-u-u-u-u tegen zegt.

Hier en daar stond een grote trommel opgesteld met een stuk of zes stoelen eromheen. Langs de randen stonden een paar tafels met wat koopwaar. Een oud vrouwtje verkocht sieraden. Drie Indiaanse tienermeiden in spijkerbroek en t-shirt verkochten all-you-can-eat “Indiaanse taco's”, maar helaas had ik net gegeten. En dan waren er nog twee tafels met schilderijen, gemaakt door kunstenaars met Indiaans bloed. De ene, een jonge kerel in een pak, kon bij de meeste van zijn werken een achtergrondverhaaltje vertellen: “This is the tree, who sees everything that goes on in the world. He's crying because he cannot tell it to anyone.” Toen er twee dames arriveerden die er iets rijker uitzagen dan ik verschoof zijn aandacht snel, en begon hij woordelijk hetzelfde verhaal tegen hun af te steken, dus ben ik maar doorgelopen. De andere kunstenaar was een zwaarlijvige, relaxte vent die graag vertelde over de technieken die hij had gebruikt bij het schilderen. Helaas sprak zijn werk me niet zo aan.

Aangezien het meer een bijeenkomst was dan een voorstelling liepen ook de dansers en trommelaars al in de hal rond. Velen droegen Indiaanse kleren: felle kleuren en bungelende reepjes leer. Voor het grootste deel was duidelijk wel gebruik gemaakt van moderne materialen en kleurstoffen, maar de oudere Indianen droegen nog echte buffelhuiden. Sommige jurken hingen vol met metalen buisjes die bij elke beweging tegen elkaar tinkelden.

In het midden van de hal was een grote leegte met een paar rijen stoelen eromheen. Daar zou het allemaal gaan gebeuren. De meeste mensen hadden intussen een stoel opgezocht. De omroeper – een gezette man in een zwart pak, met een zwarte leren hoed met een veer erin – verzocht iedereen te gaan staan ter ere van de stamhoofden. Die liepen in vol ornaat, verentooi en al, met vlaggen de kring in. Er volgde een gebed in de taal van de stam waartoe de omroeper behoorde. Hierna werden de drummers geïntroduceerd: de drie drumcirkels zouden worden geleid door Wolf Pack, Spotted Buffalo en Starlight Drum.

De begeleiding bestaat louter uit drum, en wel precies één drumslag per tijdseenheid. Voor zover ik kon ontdekken was er geen opzettelijke variatie in klank of luidheid, maar het zou kunnen dat mijn amuzikale West-Europese oren zoiets niet oppikken. Hoewel de trommels op zich luid genoeg waren, vond men het blijkbaar nodig om het geluid te versterken, waardoor de hele hal galmde van de drumslagen. De zang werd minder versterkt, dus helaas heb ik hiervan niet veel meegekregen en klonken alle liederen als “boem-boem-boem-boem-boem.” De dansers zelf hoorden duidelijk wel verschil.

Het geheel begon met een ‘circle dance’, waarbij alle dansers rondgaan in een traag bewegende cirkel. Het was duidelijk te zien dat het hier ging om het ritueel, en niet om mooi of professioneel dansen: sommigen liepen gewoonweg op het ritme, elke tweede slag een voet verzettend; anderen wiegden hierbij wat heen en weer; slechts een enkel meisje deed ballet-achtige pasjes op haar tenen. Onderweg werd vrolijk met elkaar en met de mensen aan de kant gekletst. Op een gegeven moment haalde een meisje uit haar gewaad een mobiele telefoon tevoorschijn.

Andere dansen waren wat energieker, en lieten duidelijk zien waarvoor al die slierten aan de kledij bedoeld waren.







Vele van deze dansen staan symbool voor gebeurtenissen, zoals het platstampen van het gras waarop een tipi moet worden gebouwd. Of voor dieren, zoals de prairiekip, die roofvogels weglokt van zijn nest door te doen of hij gewond is.



(Dit is de adelaar, geloof ik.)

Opvallend was dat bijna alle dansers vrouwen waren. Achteraf vertelde Arta wat hiervoor waarschijnlijk de reden is: met drie maal zes mannen bij de drums houd je in zo'n kleine groep eenvoudigweg niet veel mannen over om te dansen. De dansers waren wel van alle leeftijdscategorieën: als je oud genoeg bent om te kunnen lopen, ben je oud genoeg om mee te dansen.



Ergens halverwege vond een dans plaats waaraan iedereen mee mocht doen. Gelukkig was de dans niet moeilijk: je houdt gewoon elkaars handen vast en verzet op de ene tel je linkervoet en op de andere tel je rechtervoet een stap naar links. Deze kans op deelname aan een authentieke Canadees-Indiaanse dans heb ik me natuurlijk niet laten ontglippen!



(De foto heb ik gemaakt toen deze dans nog een keer voorbijkwam.)

Bij het fotograferen raakte ik in gesprek met een man die een grote fototas naast zich had staan. Desondanks schoot hij met een compactcamera. Hij legde uit waarom: met de grote lensopeningen van zijn spiegelreflexcamera kwam er te veel licht binnen, waardoor zijn opnamen met lange sluitertijd zouden overbelichten. En hij kon het weten, want hij maakte al twintig jaar lang artistieke foto's: “I try to photograph not the dancer, but the dance.” Uit zijn tas haalde hij een stapel afdrukken tevoorschijn van zijn werk, en zei dat ik er eentje mocht uitzoeken. (Een typisch voorbeeld van de Canadese hartelijkheid.) Het waren zeker mooie foto's van iets wat leek op lichtgevende kwallen, maar het bleken opnamen te zijn van vuurwerk, geschoten vanuit de hand met een lange sluitertijd.

Na afloop heb ik nog lang zitten kletsen met een student journalistiek. Hij was ook met een camera in de weer, en zou een artikel schrijven over de pow-wow. Hij zocht voor zijn interview een buitenstaander, iemand die nog nooit naar een pow-wow was geweest, dus tijdens het gesprek werd zo nu en dan een interviewvraag op me afgevuurd. Zijn artikel verschijnt maandag over een week in de Weekly Albertan. Ik ben benieuwd!

12 september 2008

Triathlon: treinen, lopen... fietsen!

Via de website usedcalgary.com was ik een aantal goedkope tweedehands fietsen op het spoor gekomen, en vandaag was het tijd om die eens van dichtbij te gaan bekijken.

De eerste die ik op het oog had was ergens in Southwest. Een kilometer of 8 vanaf het dichtstbijzijnde station van de C-train. Er rijdt natuurlijk wel een bus verder die kant uit, maar de routeplanner van Calgary Transit is onoverzichtelijk en onhandig. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik bus nummer 6 moest nemen vanuit downtown. Dat, samen met de locatie van de bushalte, leek me wel genoeg informatie.

Maar nu begrijp ik waarom iedereen hier klaagt over het openbaar vervoer. Op de bushalte vind je namelijk, afgezien van welke lijnen er stoppen, niets aan informatie. Geen kaartje. Geen lijst met haltes. Geen tijden. En ik had niet opgezocht hoe laat de bus precies zou gaan, dus geen idee hoe lang ik zou moeten wachten. Een half uur is niet ongebruikelijk (hoewel de bussen vanuit downtown misschien regelmatiger rijden). Een schema met tijden is op de website van Calgary Transit niet te vinden. Er is een telefoonnummer dat je kunt bellen om je route te laten plannen; dat schijnt de gebruikelijke manier te zijn, maar werkt natuurlijk vrij slecht als je al – zonder mobiel – in downtown staat. Dus besloot ik maar te gaan lopen.

Gewoon algemeen in de juiste richting lopen werkt met een rechthoekig stratenplan vrij aardig, dus dat zou mijn strategie zijn. Desnoods had ik een kaart bij me. En die had ik nodig ook, toen ik mezelf opeens terugvond onder een grote klaverblad-achtige verkeersconstructie waar oversteken niet echt een goed idee leek. Maar goed, uiteindelijk kwam ik dan toch op de plaats van bestemming, een mooie straat met uitzicht over een parkje.

De deur werd opengedaan door een vriendelijke man die wat te oud leek om te fietsen – maar misschien was dat juist de reden dat hij 'm verkocht. De mountainbike die hij te koop had was wat aan de kleine kant, maar groter zijn ze niet te krijgen. De banden waren zo goed als nieuw en stevig opgepompt, en er schijnen speciale antilek-binnenbanden in te zitten. De fiets had zowaar een bagagedrager, iets wat je hier niet veel ziet. Het stuur was uitgerust met een achteruitkijkspiegel, wat nogal oubollig aandoet, maar daar kon ik wel mee leven. De 2×6 Shimano-versnellingen bleken bij een testritje allemaal te werken, en ook de remmen deden het prima. De beslissing was snel gemaakt.

Bovendien was de man bereid om me er gratis een slot en een splinternieuwe helm bij te geven. Volgens hem was het dragen van een helm hier verplicht, dus dat leek me prima. (Ik heb het later nagezocht; een helm is alleen verplicht als je onder de 18 bent.) Het was even prutsen met de bandjes, die in eerste instantie over mijn ogen zaten, maar na wat afstellen en het omdraaien van de helm zaten ze beter. Ik kon niet gepast betalen, dus ik heb er nog vijf dollar bijgedaan voor de helm en het slot. Voor een totaal van $80 nog steeds een koopje.

Er was regen voorspeld, maar het regende nog steeds niet, dus ik besloot om de C-train op de terugweg over te slaan en direct naar huis te fietsen. Nou ja, direct… onderweg kwam ik een tweedehands boekwinkel tegen met een grote collectie en erg goede prijzen, dus zo heel direct werd het uiteindelijk niet. Even verderop was een fietsenmaker, die geen zadelpennen verkocht, maar me wel kon vertellen dat ik m'n helm achterstevoren op had. Domme Hollander!

Desondanks was het een geweldige rit, vooral na dat anderhalf uur lopen; ik heb in mijn hele leven nog nooit zoveel plezier beleefd aan simpel fietsen. Het voelt zo goed om weer een fiets te hebben: eindelijk kan ik weer zelfstandig ergens komen!

Er zijn in Calgary geen fietspaden, maar de wegen zijn zo breed dat je gewoon op de weg kunt rijden zonder dat auto's hoeven uitwijken. Als dat te druk of griezelig wordt kun je over de stoep, waar je doorgaans ook genoeg ruimte hebt, maar als ik de wet correct interpreteer mag dat officieel niet.

En hier is hij dan:


's Middags ben ik met Robert erop uit geweest om ook voor hem een fiets te regelen. Ook dat lukte uitstekend: hoewel deze aanbieder veel verder weg woonde, was het wel vlakbij een station. Ditmaal zijn we niet het hele stuk teruggefietst, maar we hadden beiden wel erg zin om een stukje te rijden, dus hebben we ruwweg het treinspoor gevolgd tot het begon te regenen. Mij kon het niet echt schelen, maar Robert ging liever met de trein verder, dus zijn we bij het dichtstbijzijnde station weer in de C-train gestapt. Je mag daarin gratis je fiets meenemen, mits je bij de juiste deur instapt; maar er zijn verder geen voorzieningen, dus je moet zelf maar zien hoe je je fiets in een schommelende, optrekkende en afremmende trein overeind houdt.

Bij thuiskomst merkte ik, bij het ophangen van mijn jas, wel een detail dat mist aan mijn mountainbike: een achterspatbord. Maar ik moet toch nog langs een fietsenwinkel om een langere zadelpen te kopen, en lampjes. Voorop zit weliswaar iets dat op een koplamp lijkt, maar volgens de verkoper is het een toeter. Alleen de schakelaar mist, en misschien een batterij, dus daar moet ik zeker nog even aan gaan knutselen. Een bel met een Canadees vlaggetje erop is in de tussentijd ook leuk.

Tot slot, volledig ongerelateerd, kwam ik laatst dit filmpje tegen waarin Canada zijn excuses aanbiedt aan de VS.