Het is al bijna zover. Over een week vertrek ik.
Hoewel ik ernaar uitzie om iedereen thuis weer te zien, zal het me niet meevallen om van iedereen hier afscheid te nemen. Vooral mijn medebewoners en de fantastische, altijd gezellige en vriendelijke sfeer hier in huis zal ik missen.
Maar de komende week staat niet alleen in het teken van afscheid nemen. Er zijn allerlei kleinigheden waar ik aan moet denken voor ik vertrek. Bovendien zijn er nog wat interessante hoekjes van Calgary die ik niet aan me voorbij wil laten gaan.
Deze middag heb ik een praatje gehouden voor de rest van het lab, over waar ik het afgelopen halfjaar aan heb gewerkt. Het was meteen een oefening voor het afstudeerpraatje dat ik thuis nog moet houden. Ik vond het zelf wel aardig gaan, helemaal aangezien ik er maar twee dagen aan heb kunnen werken (vrijdag en zondag…). Hier en daar waren nog wat verbeterpunten, maar het commentaar dat ik kreeg was overwegend positief. Het praatje heeft nog hooguit een dag werk nodig, en dan komt dat helemaal goed.
Mijn scriptie gaat waarschijnlijk wat meer tijd kosten. Van de eerste drie hoofdstukken heb ik intussen een review binnen van mijn begeleider; de daaropvolgende vijf moeten nog komen. Naar het (overigens zeer terechte en nuttige) commentaar op het eerste deel kijkend, concludeer ik dat er nog wel het een en ander aan zal moeten worden bijgeschaafd en herschreven. Maar ook dat is wel te behappen.
En dan hebben we het plan opgevat om over dit werk een paper te schrijven. De deadline daarvoor ligt op 1 juni, dus nog ruim in de toekomst – maar in de tussentijd moet er nog genoeg gebeuren, dus het zou best kunnen dat het alsnog stressen wordt.
Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen vlieg ik niet direct naar huis. In plaats daarvan ga ik eerst nog vier dagen de toerist uithangen in Toronto, en daarna nog drie dagen in Londen. Misschien dat ik daar mijn Engelse accent weer wat zal kunnen repareren, maar waarschijnlijk is dat ijdele hoop. Maar eigenlijk is Canadees ook zo vreselijk niet.
Na terugkomst in Nederland heb ik twee weken de tijd om weer te acclimatiseren, maar dat voelt wat zinloos: op 15 april vertrek ik voor drie weken op GBE naar Brazilië en Argentinië! Dit wordt georganiseerd door de studievereniging, de FMF, maar dat wil niet zeggen dat ik er niets voor hoef te doen. De reis wordt namelijk bekostigd door een drie weken durend project, in mijn geval iets met een zoekmachine van de universiteitsbibliotheek. Eerder was het plan dat ik dat vanuit Canada zou doen, maar de communicatie verliep nogal stroef, dus dat is niet gelukt.
En natuurlijk heb ik dan nog niet genoeg op mijn bord. Vandaar dat ik ga proberen mee te doen aan Google Summer of Code. Dat is een jaarlijks project waarbij Google duizend studenten sponsort om drie maanden te werken aan een of ander open-sourceproject. Natuurlijk is de selectie voor zo'n kleine groep erg streng, maar ik zie genoeg redenen waarom ik een kans zou maken. Dat zou me in elk geval weer een tijdje bezig houden, want wat ik verder ga doen na mijn afstuderen is op dit moment nog een open vraag…
Er zijn twee verhalen die ik nog niet opgeschreven heb. Misschien doe ik dat deze week nog, maar waarschijnlijk besluit ik dat ik mijn tijd beter kan besteden, en die verhalen thuis hoogstpersoonlijk zelf kan komen vertellen!
16 maart 2009
27 februari 2009
Vluchtplannen
Eindelijk maar toch heb ik dan dingen geboekt. Mijn terugreis ziet er als volgt uit:
23 maart, 11:15 – vertrek Calgary, Air Canada vlucht AC164
23 maart, 17:00 – aankomst Toronto, Pearson International
27 maart, 19:30 – vertrek Toronto, British Airways vlucht BA0092
28 maart, 06:25 – aankomst London Heathrow
31 maart, 06:00 – vertrek London Luton, Easyjet vlucht 2155
31 maart, 08:10 – aankomst Amsterdam Schiphol
Immers, als je dan toch aan het reizen bent kun je er maar beter van genieten!
23 maart, 11:15 – vertrek Calgary, Air Canada vlucht AC164
23 maart, 17:00 – aankomst Toronto, Pearson International
27 maart, 19:30 – vertrek Toronto, British Airways vlucht BA0092
28 maart, 06:25 – aankomst London Heathrow
31 maart, 06:00 – vertrek London Luton, Easyjet vlucht 2155
31 maart, 08:10 – aankomst Amsterdam Schiphol
Immers, als je dan toch aan het reizen bent kun je er maar beter van genieten!
15 januari 2009
Crazy Carpets
Afgelopen zondag zijn we met vier medestudenten uit het lab wezen sleetjerijden. Vlak bij de universiteit is een prachtige heuvel, en twee mensen hadden samen drie crazy carpets meegebracht. 't Is gewoon een stevig stuk plastic, maar eenvoud is vaak een pluspunt: ze gaan bloedsnel.

De foto geeft wel een indruk van de heuvel en onze uitrusting.
Ik heb niet veel foto's gemaakt, want ik had het te druk met naar beneden glijden. Wel heb ik daarvan een filmpje op YouTube gezet, dat eindigt met mijn ‘carpet’ in een stuk gras, en mij vijf meter verder doorglijdend op mijn buik.

De foto geeft wel een indruk van de heuvel en onze uitrusting.
Ik heb niet veel foto's gemaakt, want ik had het te druk met naar beneden glijden. Wel heb ik daarvan een filmpje op YouTube gezet, dat eindigt met mijn ‘carpet’ in een stuk gras, en mij vijf meter verder doorglijdend op mijn buik.
14 januari 2009
Snowboarden!
Afgelopen woensdag heb ik mijn eerste snowboardervaring gehad. Met een groepje van zes internationale studenten namen we de bus naar het Canada Olympic Park, waar in 1988 de Olympische Winterspelen zijn gehouden. Het is natuurlijk geen echt berggebied, midden in de stad, maar voor een eerste glibber op een snowboard volstaat het prima.
Vanwege wat gedoe en misverstanden over tickets is het ons niet gelukt om een les te nemen, dus we moesten het zelf maar uitzoeken. Slechts een van ons had (twee dagen) snowboardervaring, en dat hielp een beetje. Desondanks brachten we de eerste uren grotendeels liggend door, terwijl de kleuters die wel les hadden tussen ons door slingerden.


Onze kaartjes bleken officieel niet geldig te zijn voor de liften naar bovenaan de piste, maar toen we het toch stiekem probeerden, werden we gewoon doorgelaten. Het was intussen donker, en van bovenaan de heuvel heb je een mooi uitzicht over zuidwest-Calgary.

Tegen sluitingstijd (9 uur) konden we allemaal zonder al te vaak te vallen van de helling af komen. Het was een doodvermoeiende dag, maar we hebben ons allemaal ontzettend vermaakt. Of ik skiën of snowboarden leuker vind? Op dit moment zou ik liever skis onderbinden, maar dat is voornamelijk omdat ik dat beter kan en dus geen bevroren kont krijg…
Vanwege wat gedoe en misverstanden over tickets is het ons niet gelukt om een les te nemen, dus we moesten het zelf maar uitzoeken. Slechts een van ons had (twee dagen) snowboardervaring, en dat hielp een beetje. Desondanks brachten we de eerste uren grotendeels liggend door, terwijl de kleuters die wel les hadden tussen ons door slingerden.


Onze kaartjes bleken officieel niet geldig te zijn voor de liften naar bovenaan de piste, maar toen we het toch stiekem probeerden, werden we gewoon doorgelaten. Het was intussen donker, en van bovenaan de heuvel heb je een mooi uitzicht over zuidwest-Calgary.

Tegen sluitingstijd (9 uur) konden we allemaal zonder al te vaak te vallen van de helling af komen. Het was een doodvermoeiende dag, maar we hebben ons allemaal ontzettend vermaakt. Of ik skiën of snowboarden leuker vind? Op dit moment zou ik liever skis onderbinden, maar dat is voornamelijk omdat ik dat beter kan en dus geen bevroren kont krijg…
13 januari 2009
Een weekje aan het meer
Zoals eerder gemeld heb ik een deel van de kerstvakantie met Arta, Kelvin en een handjevol familieleden doorgebracht aan Shuswap Lake in British Colombia. Om precies te zijn hier.
Ze noemen het een “cabin”, maar Martin merkte op dat het woord “mansion” meer van toepassing was. Twee verdiepingen, drie badkamers, vijf slaapkamers, minstens vier televisies, een balkon met meer vloeroppervlak dan het huis zelf… het enige luxe-artikel dat ontbrak was een internetverbinding.

Ik heb daar niet zo veel gedaan, en dat was precies de bedoeling. Boeken gelezen, Hogan's Heroes gekeken, geholpen met koken en huishouden, 40 centimeter sneeuw van het balkon geschept (had ik al gezegd dat het balkon groot was?), en Kelvin geholpen met het afwerken van een boekenkast. Pas toen hoorde ik dat hij het huis zelf gebouwd had over de afgelopen twaalf jaar. Met hulp van vrienden en familie, natuurlijk, maar nog steeds een prestatie. Deze zomer houdt Arta op met werken en zijn ze van plan permanent daar te gaan wonen.
De omgeving is prachtig, maar er lag dus een dik pak sneeuw, en elke dag kwam er een beetje bij. Dat maakte wandelen helaas een vermoeiende en koude bezigheid. De enige zon die we gezien hebben was op de laatste dag, en toen ben ik eropuit getrokken om wat meer van de omgeving te zien en foto's te maken.



Tussen het huis en het meer loopt een spoorlijn, die je maar op eigen houtje moet oversteken als je naar het meer wilt. Het huis staat precies aan een dubbel uitgevoerd stuk spoor, waar treinen elkaar kunnen passeren. Zo zat ik dus opeens aan de ene kant van een stilstaande trein, terwijl het huis waar ik naar onderweg was aan de andere kant stond. En het was niet zo'n suf Nederlands treintje waar je zo even omheen loopt. Gelukkig zag ik in de verte de passerende trein al aankomen, en een kwartier later was de spoorbaan weer vrij.

En tenslotte een panoramafoto van Shuswap Lake (Java vereist). Best mooi daar, nietwaar?
Ze noemen het een “cabin”, maar Martin merkte op dat het woord “mansion” meer van toepassing was. Twee verdiepingen, drie badkamers, vijf slaapkamers, minstens vier televisies, een balkon met meer vloeroppervlak dan het huis zelf… het enige luxe-artikel dat ontbrak was een internetverbinding.

Ik heb daar niet zo veel gedaan, en dat was precies de bedoeling. Boeken gelezen, Hogan's Heroes gekeken, geholpen met koken en huishouden, 40 centimeter sneeuw van het balkon geschept (had ik al gezegd dat het balkon groot was?), en Kelvin geholpen met het afwerken van een boekenkast. Pas toen hoorde ik dat hij het huis zelf gebouwd had over de afgelopen twaalf jaar. Met hulp van vrienden en familie, natuurlijk, maar nog steeds een prestatie. Deze zomer houdt Arta op met werken en zijn ze van plan permanent daar te gaan wonen.
De omgeving is prachtig, maar er lag dus een dik pak sneeuw, en elke dag kwam er een beetje bij. Dat maakte wandelen helaas een vermoeiende en koude bezigheid. De enige zon die we gezien hebben was op de laatste dag, en toen ben ik eropuit getrokken om wat meer van de omgeving te zien en foto's te maken.



Tussen het huis en het meer loopt een spoorlijn, die je maar op eigen houtje moet oversteken als je naar het meer wilt. Het huis staat precies aan een dubbel uitgevoerd stuk spoor, waar treinen elkaar kunnen passeren. Zo zat ik dus opeens aan de ene kant van een stilstaande trein, terwijl het huis waar ik naar onderweg was aan de andere kant stond. En het was niet zo'n suf Nederlands treintje waar je zo even omheen loopt. Gelukkig zag ik in de verte de passerende trein al aankomen, en een kwartier later was de spoorbaan weer vrij.

En tenslotte een panoramafoto van Shuswap Lake (Java vereist). Best mooi daar, nietwaar?
12 januari 2009
Kerst
Ook tijdens de kerstdagen heb ik me niet hoeven vervelen. Ehud, een van de profs op het lab had als vaste klant van een of andere supermarktketen een gratis kalkoen gekregen, maar aangezien zijn hele familie vegetariër is, had hij hem weggegeven aan Jim. En aangezien Jim ook niet in zijn eentje een hele kalkoen op ging eten had hij het hele lab uitgenodigd voor een kerstdiner op 23 december. Met veel en lekker eten en een potje cribbage (zo leer je nog eens wat) een erg leuke avond.
Op 24 december was er een kerstdiner met een groep internationale studenten, bij iemand thuis in een studentenflat op de campus. Op een heel andere manier ook een erg gezellige avond.
Op 25 december was er een gratis ‘diner’ georganiseerd door een winkeltje op de campus. Het was niet echt een diner, want het was 's middags. Het eten (zelfs de reepjes kalkoen) leek bovendien zo uit een blikje te komen. Maar gezellig was het wel.
's Avonds waren Martin en ik uitgenodigd voor het kerstdiner met Arta's familie. We waren beiden wel benieuwd hoe echte Canadezen nou kerst vieren, en bovendien zijn we bekend met Arta's kookkunsten, dus dat aanbod sloegen we niet af.
Er werd een cadeauspel gespeeld. Iedereen trekt een speelkaart, en op volgorde van de kaarten kom je aan de beurt. Als je aan de beurt bent heb je de keuze: ofwel een nieuw pakje uit de pot pakken en uitpakken; ofwel een (al uitgepakt) cadeau van iemand stelen. Degene van wie gestolen is krijgt vervolgens dezelfde keuze, enzovoort, tot iemand besluit om een pakje uit de pot te pakken, waarna de volgende aan de beurt is. Elke ronde mag er maar eenmaal van dezelfde persoon gestolen worden. Ik beschrijf dit spel zo gedetailleerd omdat ik het voor Sinterklaas wil gaan importeren, want het is erg amusant. Er waren wat pakjes te veel waardoor Martin en ik ook mee konden doen, wat me aan het eind van de rit een seizoen van de comedyserie Hogan's Heroes heeft opgeleverd. (Het is zowaar nog enigszins bekijkbaar, maar alleen als je niets beters te doen hebt.)
Na dit spel kwam er ergens vandaan een doos tevoorschijn met het opschrift “Settlers of Catan”. Dat kon ik natuurlijk niet laten schieten. Het was een verrassend potje: degene die bijna het hele spel lang op 4 punten bleef hangen schoot in twee ronden opeens naar de 11 en won het spel.
Martin en ik werden uitgenodigd om de volgende dag nog een potje te gaan spelen. Martin had het te druk, maar ik ben wel gegaan. Helaas waren we maar met zijn drieën. Bij wijze van experiment hebben we op een groot (6-speler) bord gespeeld. Conclusie: zelfs dan kun je elkaar nog in de weg zitten.
In principe bestaat er in Canada geen tweede kerstdag. In de praktijk maken ze er gewoon een hele kerstweek van. Kon minder!
Op 24 december was er een kerstdiner met een groep internationale studenten, bij iemand thuis in een studentenflat op de campus. Op een heel andere manier ook een erg gezellige avond.
Op 25 december was er een gratis ‘diner’ georganiseerd door een winkeltje op de campus. Het was niet echt een diner, want het was 's middags. Het eten (zelfs de reepjes kalkoen) leek bovendien zo uit een blikje te komen. Maar gezellig was het wel.
's Avonds waren Martin en ik uitgenodigd voor het kerstdiner met Arta's familie. We waren beiden wel benieuwd hoe echte Canadezen nou kerst vieren, en bovendien zijn we bekend met Arta's kookkunsten, dus dat aanbod sloegen we niet af.
Er werd een cadeauspel gespeeld. Iedereen trekt een speelkaart, en op volgorde van de kaarten kom je aan de beurt. Als je aan de beurt bent heb je de keuze: ofwel een nieuw pakje uit de pot pakken en uitpakken; ofwel een (al uitgepakt) cadeau van iemand stelen. Degene van wie gestolen is krijgt vervolgens dezelfde keuze, enzovoort, tot iemand besluit om een pakje uit de pot te pakken, waarna de volgende aan de beurt is. Elke ronde mag er maar eenmaal van dezelfde persoon gestolen worden. Ik beschrijf dit spel zo gedetailleerd omdat ik het voor Sinterklaas wil gaan importeren, want het is erg amusant. Er waren wat pakjes te veel waardoor Martin en ik ook mee konden doen, wat me aan het eind van de rit een seizoen van de comedyserie Hogan's Heroes heeft opgeleverd. (Het is zowaar nog enigszins bekijkbaar, maar alleen als je niets beters te doen hebt.)
Na dit spel kwam er ergens vandaan een doos tevoorschijn met het opschrift “Settlers of Catan”. Dat kon ik natuurlijk niet laten schieten. Het was een verrassend potje: degene die bijna het hele spel lang op 4 punten bleef hangen schoot in twee ronden opeens naar de 11 en won het spel.
Martin en ik werden uitgenodigd om de volgende dag nog een potje te gaan spelen. Martin had het te druk, maar ik ben wel gegaan. Helaas waren we maar met zijn drieën. Bij wijze van experiment hebben we op een groot (6-speler) bord gespeeld. Conclusie: zelfs dan kun je elkaar nog in de weg zitten.
In principe bestaat er in Canada geen tweede kerstdag. In de praktijk maken ze er gewoon een hele kerstweek van. Kon minder!
11 januari 2009
Eten, veel eten
Zaterdag 21 december was Roberts laatste dag in Calgary voordat hij weer naar Berlijn zou vertrekken, dus van die dag wilde hij optimaal gebruik maken.
Robert, Martin en ik begonnen met een ontbijt bij Nellie's, naar verluidt de beste plaats in Calgary om te ontbijten. Welnu, het was inderdaad een erg goed ontbijt. En veel. Erg veel. Misschien kwam dat doordat ik het grootste had besteld dat op de kaart stond. Twee dikke pannenkoeken, drie spiegeleieren, twee worsten, stukken fruit… en nu vergeet ik de helft.
Vervolgens gingen we naar de Calgary Tower, de 191 meter hoge uitkijktoren in het centrum van Calgary. Toen hij gebouwd werd in 1968 was hij het hoogste gebouw in de stad, maar inmiddels staan er verscheidene kantoorgebouwen omheen die hoger zijn.

Je kunt een rondje lopen in de toren en aan alle kanten uitkijken over de stad. Ik heb vanuit elk van de 48 ramen zes foto's gemaakt (telkens twee boven elkaar, elk met drie verschillende belichtingstijden) in de hoop die 288 foto's aan elkaar te kunnen plakken tot een grote 360° panoramafoto, maar dat is tot nu toe nog niet gelukt. Zowel de software als mijn laptop zijn niet opgewassen tegen het verwerken van 3 gigapixels. Jullie zullen het dus moeten doen met een paar losse foto's. Bijvoorbeeld van de Rocky Mountains:

De Saddledome, waar ijshockeywedstrijden gespeeld worden:

En het leukste aan de toren: het glazen plateau, waarop je (bijna) recht boven de straat staat! Dat was even wennen.

Thuisgekomen bleek Arta bij wijze van afscheid overheerlijke kaneeldingen gebakken te hebben. Die vormden een prima late lunch.
Het toegangskaartje voor de Calgary Tower is een dagticket, dus we zijn die avond teruggegaan om de zonsondergang en Calgary-bij-nacht te bekijken.


We sloten de dag af met all-you-can-eat sushi, samen met twee Canadese vrienden van Robert. Het leuke aan dit restaurant was dat in het midden van de tafel een gat zit met daarin een soort barbecue, waarop je je eigen vlees kunt braden. Omdat ze het eten telkens in kleine porties komen brengen is het lastig te zeggen hoe veel we gegeten hebben, maar eigenlijk wil ik het ook niet weten. Het was in ieder geval veel.
En omdat het wel gezellig was zijn we doorgereden naar het huis van een van de Canadezen, om op zijn thuisbioscoop een film te gaan kijken. Met de nodige hoeveelheid junkfood, uiteraard.
Robert, Martin en ik begonnen met een ontbijt bij Nellie's, naar verluidt de beste plaats in Calgary om te ontbijten. Welnu, het was inderdaad een erg goed ontbijt. En veel. Erg veel. Misschien kwam dat doordat ik het grootste had besteld dat op de kaart stond. Twee dikke pannenkoeken, drie spiegeleieren, twee worsten, stukken fruit… en nu vergeet ik de helft.
Vervolgens gingen we naar de Calgary Tower, de 191 meter hoge uitkijktoren in het centrum van Calgary. Toen hij gebouwd werd in 1968 was hij het hoogste gebouw in de stad, maar inmiddels staan er verscheidene kantoorgebouwen omheen die hoger zijn.

Je kunt een rondje lopen in de toren en aan alle kanten uitkijken over de stad. Ik heb vanuit elk van de 48 ramen zes foto's gemaakt (telkens twee boven elkaar, elk met drie verschillende belichtingstijden) in de hoop die 288 foto's aan elkaar te kunnen plakken tot een grote 360° panoramafoto, maar dat is tot nu toe nog niet gelukt. Zowel de software als mijn laptop zijn niet opgewassen tegen het verwerken van 3 gigapixels. Jullie zullen het dus moeten doen met een paar losse foto's. Bijvoorbeeld van de Rocky Mountains:

De Saddledome, waar ijshockeywedstrijden gespeeld worden:

En het leukste aan de toren: het glazen plateau, waarop je (bijna) recht boven de straat staat! Dat was even wennen.

Thuisgekomen bleek Arta bij wijze van afscheid overheerlijke kaneeldingen gebakken te hebben. Die vormden een prima late lunch.
Het toegangskaartje voor de Calgary Tower is een dagticket, dus we zijn die avond teruggegaan om de zonsondergang en Calgary-bij-nacht te bekijken.


We sloten de dag af met all-you-can-eat sushi, samen met twee Canadese vrienden van Robert. Het leuke aan dit restaurant was dat in het midden van de tafel een gat zit met daarin een soort barbecue, waarop je je eigen vlees kunt braden. Omdat ze het eten telkens in kleine porties komen brengen is het lastig te zeggen hoe veel we gegeten hebben, maar eigenlijk wil ik het ook niet weten. Het was in ieder geval veel.
En omdat het wel gezellig was zijn we doorgereden naar het huis van een van de Canadezen, om op zijn thuisbioscoop een film te gaan kijken. Met de nodige hoeveelheid junkfood, uiteraard.
10 januari 2009
Zoolights
Begin december hebben we een bezoekje gebracht aan de Zoolights in de dierentuin van Calgary. De dierentuin wordt elk jaar aangekleed met 1,5 miljoen lampjes, en dat zorgt 's avonds voor een mooi schouwspel. Alle dieren zitten echter binnen, dus misschien ga ik ook nog wel eens overdag die kant op.
Verder valt er niet veel over te vertellen; bekijk gewoon de foto's maar.




Verder valt er niet veel over te vertellen; bekijk gewoon de foto's maar.




26 december 2008
Vakantieplannen
Even een kort berichtje. Laat ik het erbij houden dat ik me tijdens de kerstdagen uitstekend vermaakt heb, en dat ik me nu zo rond voel als een oliebol. Misschien heb ik later tijd om dit toe te lichten. Het heeft iets te maken met kalkoenen.
Morgen vertrek ik met Martin, Arta, Kelvin en nog wat familie naar British Columbia, waar de familie een huisje heeft (ergens hier in de buurt). Met maar een paar graden onder nul is het daar lekker warm. We blijven daar tot 3 of 4 januari (volgende week zaterdag of zondag). Er is geen internet, dus waarschijnlijk zullen jullie de komende week niets van mij horen.
Nu moet ik spullen inpakken, schaatsen, meer inpakken en daarna Kolonisten van Catan spelen. Ik wens jullie alvast een fijne jaarwisseling, en een heel gelukkig 2009!
Morgen vertrek ik met Martin, Arta, Kelvin en nog wat familie naar British Columbia, waar de familie een huisje heeft (ergens hier in de buurt). Met maar een paar graden onder nul is het daar lekker warm. We blijven daar tot 3 of 4 januari (volgende week zaterdag of zondag). Er is geen internet, dus waarschijnlijk zullen jullie de komende week niets van mij horen.
Nu moet ik spullen inpakken, schaatsen, meer inpakken en daarna Kolonisten van Catan spelen. Ik wens jullie alvast een fijne jaarwisseling, en een heel gelukkig 2009!
17 december 2008
Nieuw speelgoed
Na NaNoWriMo kwam er meteen al iets nieuws om te zorgen dat ik me niet hoefde te vervelen. Op 9 december vond er namelijk een demodag plaats op het iLab. Er zou een groep mensen van SMART Technologies langskomen om te kijken wat wij hier doen. SMART is het bedrijf dat veel van onze mooie hardware levert, zoals touch screens en ook touch tables van vergelijkbare afmetingen.
Een week voor de demodag kwam er een nieuw speeltje binnen: de SMART Table. Dit apparaat is ontworpen voor kinderen (het is letterlijk speelgoed), en is dus laag en veel kleiner dan onze grote tafel. Toch zijn we er erg blij mee. De oude, grote tafel gebruikt namelijk een batterij infraroodlampjes en -sensoren boven het tafeloppervlak. De sensoren detecteren de schaduw die je vingers werpen als ze in de buurt van het oppervlak komen. Dit betekent niet alleen dat de tafel ook al reageert voordat je het scherm raakt (bijvoorbeeld als je per ongeluk met je knokkels te dicht in de buurt komt), maar ook dat de tafel slechts twee aanrakingen tegelijk kan detecteren. Vooral bij een tafel die bedoeld is om met een groep mensen samen te werken is dit een grote beperking, maar ook bij mijn eenpersoons zandbak had ik er last van.
De nieuwe tafel gebruikt echter een andere techniek, waardoor het aantal aanrakingen nagenoeg onbeperkt is. Het tafeloppervlak wordt van binnenuit beschenen met infrarood licht. Normaal wordt dit gereflecteerd binnenin een speciale laag op het oppervlak, maar als je op die laag druk uitoefent, wordt het licht naar buiten toe verstrooid. Een camera onder de tafel pikt het verstrooide licht op, en een computer binnenin verwerkt het camerabeeld en geeft aan mijn software door waar het scherm wordt aangeraakt.
Tenminste, dat was de bedoeling. Natuurlijk heeft een nieuw stuk hardware ook een nieuwe interface, en dus moest mijn zandbak worden aangepast om op de nieuwe tafel te kunnen werken. En dit moest nog sneller gebeuren dan voor de demodag: twee dagen nadat de nieuwe tafel binnenkwam zou er een redacteur van het bekende wetenschappelijke tijdschrift Nature langskomen voor een rondleiding door het lab. Met hard werken waren Mark (mijn naaste collega) en ik er bijna; er was nog één bug die moest worden verholpen, en daar hadden we nog twee hele uren de tijd voor.
Toen viel de stroom uit. Dat was vervelend.
Gelukkig kwam een half uur voor tijd de stroom weer terug, en hebben we alsnog, vijf minuten voor de deadline, de bug kunnen vinden en met een vieze hack kunnen verhelpen. De dame van Nature vond het duidelijk een interessant project.
De demodag voor SMART was doodvermoeiend maar erg geslaagd, en ze vonden het mooi wat we met hun tafeltje aan het doen waren. Zo mooi zelfs dat Mark en ik ergens na de kerst bij SMART langsgaan om nog wat meer demo's te geven. Omdat ik er middenin zit is het voor mij lastig te zien waarom iedereen dit project zo spannend vindt, maar ik klaag niet!
Ik zou graag wat foto's of een filmpje laten zien, maar ik weet niet of het op dit moment verstandig is om die op het internet te zetten. Mensen hier zijn vrij paranoïde over het openbaar maken van lopend onderzoek, en ik weet niet of ik hier alleen over kan en mag beslissen. Ik moet maar eens navragen hoe het daarmee zit, want ik begrijp dat jullie graag willen weten wat ik hier nou precies uitspook!
Een week voor de demodag kwam er een nieuw speeltje binnen: de SMART Table. Dit apparaat is ontworpen voor kinderen (het is letterlijk speelgoed), en is dus laag en veel kleiner dan onze grote tafel. Toch zijn we er erg blij mee. De oude, grote tafel gebruikt namelijk een batterij infraroodlampjes en -sensoren boven het tafeloppervlak. De sensoren detecteren de schaduw die je vingers werpen als ze in de buurt van het oppervlak komen. Dit betekent niet alleen dat de tafel ook al reageert voordat je het scherm raakt (bijvoorbeeld als je per ongeluk met je knokkels te dicht in de buurt komt), maar ook dat de tafel slechts twee aanrakingen tegelijk kan detecteren. Vooral bij een tafel die bedoeld is om met een groep mensen samen te werken is dit een grote beperking, maar ook bij mijn eenpersoons zandbak had ik er last van.
De nieuwe tafel gebruikt echter een andere techniek, waardoor het aantal aanrakingen nagenoeg onbeperkt is. Het tafeloppervlak wordt van binnenuit beschenen met infrarood licht. Normaal wordt dit gereflecteerd binnenin een speciale laag op het oppervlak, maar als je op die laag druk uitoefent, wordt het licht naar buiten toe verstrooid. Een camera onder de tafel pikt het verstrooide licht op, en een computer binnenin verwerkt het camerabeeld en geeft aan mijn software door waar het scherm wordt aangeraakt.
Tenminste, dat was de bedoeling. Natuurlijk heeft een nieuw stuk hardware ook een nieuwe interface, en dus moest mijn zandbak worden aangepast om op de nieuwe tafel te kunnen werken. En dit moest nog sneller gebeuren dan voor de demodag: twee dagen nadat de nieuwe tafel binnenkwam zou er een redacteur van het bekende wetenschappelijke tijdschrift Nature langskomen voor een rondleiding door het lab. Met hard werken waren Mark (mijn naaste collega) en ik er bijna; er was nog één bug die moest worden verholpen, en daar hadden we nog twee hele uren de tijd voor.
Toen viel de stroom uit. Dat was vervelend.
Gelukkig kwam een half uur voor tijd de stroom weer terug, en hebben we alsnog, vijf minuten voor de deadline, de bug kunnen vinden en met een vieze hack kunnen verhelpen. De dame van Nature vond het duidelijk een interessant project.
De demodag voor SMART was doodvermoeiend maar erg geslaagd, en ze vonden het mooi wat we met hun tafeltje aan het doen waren. Zo mooi zelfs dat Mark en ik ergens na de kerst bij SMART langsgaan om nog wat meer demo's te geven. Omdat ik er middenin zit is het voor mij lastig te zien waarom iedereen dit project zo spannend vindt, maar ik klaag niet!
Ik zou graag wat foto's of een filmpje laten zien, maar ik weet niet of het op dit moment verstandig is om die op het internet te zetten. Mensen hier zijn vrij paranoïde over het openbaar maken van lopend onderzoek, en ik weet niet of ik hier alleen over kan en mag beslissen. Ik moet maar eens navragen hoe het daarmee zit, want ik begrijp dat jullie graag willen weten wat ik hier nou precies uitspook!
15 december 2008
Koud!
Een weerpraatje…
Ja, eindelijk is het dan echt koud hier in Canada. Afgelopen vrijdag hebben we zo'n 15 centimeter sneeuw gehad, en daarna begon het serieus te vriezen. Het was voorspeld, dus ik had al van tevoren boodschappen gedaan zodat ik dit weekend niet de deur uit zou hoeven. Maar natuurlijk moest er squash gespeeld worden, dus ik moest er alsnog aan geloven. En maandag moest ik natuurlijk weer met frisse moed aan de slag met mijn scriptie.
Toen ik gisteren de deur uitging was het −30 °C, met een gevoelstemperatuur van −40 °C. Hoewel dat best frisjes is, moet ik toegeven dat het me meeviel. Ingepakt met een pyjamabroek onder mijn spijkerbroek, een shirt met lange mouwen onder een dikke trui, met daar overheen een warme jas, en natuurlijk een sjaal, muts en handschoenen – het is nauwelijks een andere outfit dan ik in Nederland op een koude dag zou dragen. Gelukkig is het droog en vrijwel windstil, en dat maakt natuurlijk een groot verschil. Ook ben ik niet langer dan een kwartier buiten geweest, en dat is niet genoeg om het écht koud te krijgen.
Wel voelt er na een paar seconden in de kou iets in mijn neus vreemd aan. Volgens Connor zijn dit je neusharen die bevriezen. Ook in mijn wimpers ontstonden kleine ijsklontjes. En mijn gezicht, het enige stukje onbedekte huid, werd na een kwartier in de buitenlucht wel een beetje gevoelloos.
Omdat de wegen nog steeds vol ijs liggen ben ik gisteren lopend naar het lab gegaan. Maar onderweg heb ik geconstateerd dat de wegen prima in orde zijn: in tegenstelling tot de richels en sporen van een paar weken terug ligt er nu een mooie egale laag, die meer bestaat uit samengeperste sneeuw en dus niet eens heel erg glad is. Vandaag ben ik dus op de fiets gegaan, maar het is nu met −12 °C een stuk warmer, dus ik had nergens last van. Binnenkort zullen we vast nog wel zien hoe fietsen bij −30 bevalt.
Ja, eindelijk is het dan echt koud hier in Canada. Afgelopen vrijdag hebben we zo'n 15 centimeter sneeuw gehad, en daarna begon het serieus te vriezen. Het was voorspeld, dus ik had al van tevoren boodschappen gedaan zodat ik dit weekend niet de deur uit zou hoeven. Maar natuurlijk moest er squash gespeeld worden, dus ik moest er alsnog aan geloven. En maandag moest ik natuurlijk weer met frisse moed aan de slag met mijn scriptie.
Toen ik gisteren de deur uitging was het −30 °C, met een gevoelstemperatuur van −40 °C. Hoewel dat best frisjes is, moet ik toegeven dat het me meeviel. Ingepakt met een pyjamabroek onder mijn spijkerbroek, een shirt met lange mouwen onder een dikke trui, met daar overheen een warme jas, en natuurlijk een sjaal, muts en handschoenen – het is nauwelijks een andere outfit dan ik in Nederland op een koude dag zou dragen. Gelukkig is het droog en vrijwel windstil, en dat maakt natuurlijk een groot verschil. Ook ben ik niet langer dan een kwartier buiten geweest, en dat is niet genoeg om het écht koud te krijgen.
Wel voelt er na een paar seconden in de kou iets in mijn neus vreemd aan. Volgens Connor zijn dit je neusharen die bevriezen. Ook in mijn wimpers ontstonden kleine ijsklontjes. En mijn gezicht, het enige stukje onbedekte huid, werd na een kwartier in de buitenlucht wel een beetje gevoelloos.
Omdat de wegen nog steeds vol ijs liggen ben ik gisteren lopend naar het lab gegaan. Maar onderweg heb ik geconstateerd dat de wegen prima in orde zijn: in tegenstelling tot de richels en sporen van een paar weken terug ligt er nu een mooie egale laag, die meer bestaat uit samengeperste sneeuw en dus niet eens heel erg glad is. Vandaag ben ik dus op de fiets gegaan, maar het is nu met −12 °C een stuk warmer, dus ik had nergens last van. Binnenkort zullen we vast nog wel zien hoe fietsen bij −30 bevalt.
30 november 2008
Gewonnen

Hehe. Het is gelukt. Met nog een dikke twee uur op de klok heb ik op 30 november mijn vijftigduizendste woord ingetypt.
Het was moeilijker dan vorig jaar. Toen kon ik me nog redelijk op schema houden. Ditmaal waren het drukke tijden op het lab, en vijf dagen naar Vancouver, die dat moeilijker maakten. Het grafiekje laat dat mooi zien.
De laatste twee dagen vielen gelukkig precies in een weekend, en dat weekend heb ik alleen maar geschreven. Zaterdag om tien uur begonnen, geschreven tot half zes, op de fiets gesprongen naar de write-in aan de andere kant van de stad, daar verder geschreven, teruggefietst, om kwart over drie in slaap gevallen. Zondagochtend weer om tien uur aan het schrijven gegaan. Tussendoor even gestopt om chicken wings in de oven te schuiven. En dan om kwart voor tien 's avonds eindelijk de vijftigduizend gehaald.

Vijftigduizend woorden betekent nog niet dat het boek ook af is. Het verhaal hangt ergens halverwege. Er is al vanalles gebeurd, maar het voelt alsof het nog maar net begonnen is. En zo gek is dat niet: de meeste romans hebben twee- tot vijfmaal zo veel woorden als dit.
Bovendien gaat het verhaal al sinds een lange tijd niet heen waar ik het oorspronkelijk heen wilde hebben. Misschien moet ik mijn plannen aanpassen; maar het zou kunnen dat ik gewoon grote stukken moet gaan herschrijven. Ik heb in ieder geval al een paar grote wijzigingen in gedachten. En nu NaNo voorbij is heb ik de kans om even afstand te nemen en misschien in grote lijnen de verhaallijn op te schrijven, iets waar ik onder de druk van bijna tweeduizend woorden per dag niet aan toe kwam.
Ook speel ik met het idee om dit werk even te laten liggen en mijn verhaal van vorig jaar te gaan bewerken. Misschien ben ik na een jaar vergeten wat er allemaal mis was met dat verhaal, maar misschien heb ik juist een beter perspectief gekregen en zie ik nu de goede punten meer. Hoe dan ook, beelden uit dat verhaal blijven de laatste tijd telkens in mijn hoofd verschijnen. Vanavond zal ik beginnen het door te lezen. Daarna zullen we wel zien.
Wat ik ook besluit te doen, NaNo was ook dit jaar alle moeite en stress dubbel en dwars waard. Er werden veel write-ins en bijeenkomsten georganiseerd, zodat er elke week wel een paar keer iets te doen was. Zonder uitzondering waren deze allemaal erg gezellig, en ik heb er veel leuke en interessante mensen leren kennen van alle soorten en maten. Echt de enige overeenkomst tussen al deze mensen is een bepaald steekje dat loszit, waardoor ze proberen in een maand een boek te schrijven. Het is jammer dat ik de meesten van hen nu niet meer zal zien, maar vanaf januari is er een maandelijkse bijeenkomst, waar ik zeker bij zal proberen te zijn.
13 november 2008
Vancouver Island
Zoals beloofd, hier de andere helft van mijn avonturen dit weekend.
Zondagochtend stonden we vroeg op, want de boot naar Vancouver Island vertrok om half negen, en moesten er een uur van tevoren zijn. Net als wij waren de tolhuisjes ook nog niet helemaal opgestart.

Vanaf de boot konden we al zien dat ons vandaag niet echt stralend weer te wachten stond.


De pont bracht ons naar Nanaimo, de op een na grootste stad op Vancouver Island. Vanuit Nanaimo staken we het eiland over naar de westkust. Een fraaie route met veel hoge bomen en hier en daar een mooie rivier.


Aangezien Halloween al een dikke week achter ons lag, hadden de eilandbewoners blijkbaar een overschot aan uitgeholde pompoenen. Die hadden ze dan maar langs de weg opgesteld. Overal werd je vanaf rotsblokken, omgevallen bomen, brugrelingen of gewoon vanaf de grond aangestaard door groteske gezichten. Ook overdag en zonder kaarsjes gaf dit een surrealistisch effect. (Helaas heb ik hier geen foto's van.)
Na een tijdje rijden kwamen we aan op de plaats van bestemming: het Pacific Rim National Park. Vanaf de parkeerplaats kon je al iets horen ruisen, en achter de bomen lag dan inderdaad de Stille Oceaan! Het was behoorlijk winderig, dus de oceaan was verre van stil. Een enkele dappere golfsurfer hebben we een paar keer kopje onder zien gaan.


Vanaf het strand vertrokken we voor een korte boswandeling, die leidde naar een ander strand. De bossen op het eiland worden aangeduid als regenwoud, en we hebben geconstateerd dat dit klopt. Het is woud, en het regent er. Het verschil met de stereotypische regenwouden (tropische regenwouden) zat 'm slechts in 30 °C temperatuurverschil en het ontbreken van apen.




Na een stukje lopen kwamen we aan bij een inham, waar wat rotsen de zee in staken en zorgden voor schitterende doorkijkjes. Dat Vancouver Island een mooi eiland is stond intussen als een paal boven water.



Na nog een stukje verder lopen door het bos kwamen we aan bij een ander strandje.

De zee was hier een stuk ruiger. Met veel kabaal spoelden de omslaande golven over de rotsen heen.


Natuurlijk probeerden we zo dicht mogelijk bij het water te komen. Dat heeft sommige mensen een nat pak opgeleverd…


Nog nagenietend van deze schitterende omgeving stapten we weer de auto in om terug te rijden naar Nanaimo, waar we onderdak kregen van een heel vriendelijke vrouw van in de vijftig met een groot, mooi en af huis. Zo kan het dus ook.
De volgende ochtend was het nog steeds regenachtig. We besloten om niet de natuur in te gaan, maar Victoria te gaan bekijken. Dit is de grootste stad op Vancouver Island. Niet alleen de naam doet Engels aan; ook veel gebouwen hadden zo in Londen kunnen staan.


Ook in Victoria hebben ze een Chinatown, en dat moesten we natuurlijk even gaan bekijken.

Zoals je op deze foto's kunt zien was het weer intussen opgeklaard, dus besloten we om, voordat onze veerpont die avond zou vertrekken, nog een wandelingetje te gaan maken in het regenwoud.
Op de parkeerplaats was het flink lawaaierig. Ditmaal niet vanwege de zee, maar vanwege meeuwen. Even verderop zagen we waarom: er liep een riviertje, waar honderden zalmen traag tegen de stroom in aan het zwemmen waren om hun eieren te leggen. Vele vissen hadden het niet overleefd en lagen dood in het water of op de kant. De meeuwen deden zich tegoed aan de dode zalmen en visten bovendien hun eitjes uit het water.




Ik was heel graag nog wat langer op dit schitterende eiland gebleven. Mijn foto's doen het geen recht, en als de zon schijnt moet het helemaal adembenemend zijn. Maar helaas, de boot wachtte niet.

Na een nacht in een hostel in Vancouver stapten we de volgende ochtend de auto in voor de lange rit naar huis.
Zondagochtend stonden we vroeg op, want de boot naar Vancouver Island vertrok om half negen, en moesten er een uur van tevoren zijn. Net als wij waren de tolhuisjes ook nog niet helemaal opgestart.

Vanaf de boot konden we al zien dat ons vandaag niet echt stralend weer te wachten stond.


De pont bracht ons naar Nanaimo, de op een na grootste stad op Vancouver Island. Vanuit Nanaimo staken we het eiland over naar de westkust. Een fraaie route met veel hoge bomen en hier en daar een mooie rivier.


Aangezien Halloween al een dikke week achter ons lag, hadden de eilandbewoners blijkbaar een overschot aan uitgeholde pompoenen. Die hadden ze dan maar langs de weg opgesteld. Overal werd je vanaf rotsblokken, omgevallen bomen, brugrelingen of gewoon vanaf de grond aangestaard door groteske gezichten. Ook overdag en zonder kaarsjes gaf dit een surrealistisch effect. (Helaas heb ik hier geen foto's van.)
Na een tijdje rijden kwamen we aan op de plaats van bestemming: het Pacific Rim National Park. Vanaf de parkeerplaats kon je al iets horen ruisen, en achter de bomen lag dan inderdaad de Stille Oceaan! Het was behoorlijk winderig, dus de oceaan was verre van stil. Een enkele dappere golfsurfer hebben we een paar keer kopje onder zien gaan.


Vanaf het strand vertrokken we voor een korte boswandeling, die leidde naar een ander strand. De bossen op het eiland worden aangeduid als regenwoud, en we hebben geconstateerd dat dit klopt. Het is woud, en het regent er. Het verschil met de stereotypische regenwouden (tropische regenwouden) zat 'm slechts in 30 °C temperatuurverschil en het ontbreken van apen.




Na een stukje lopen kwamen we aan bij een inham, waar wat rotsen de zee in staken en zorgden voor schitterende doorkijkjes. Dat Vancouver Island een mooi eiland is stond intussen als een paal boven water.



Na nog een stukje verder lopen door het bos kwamen we aan bij een ander strandje.

De zee was hier een stuk ruiger. Met veel kabaal spoelden de omslaande golven over de rotsen heen.


Natuurlijk probeerden we zo dicht mogelijk bij het water te komen. Dat heeft sommige mensen een nat pak opgeleverd…


Nog nagenietend van deze schitterende omgeving stapten we weer de auto in om terug te rijden naar Nanaimo, waar we onderdak kregen van een heel vriendelijke vrouw van in de vijftig met een groot, mooi en af huis. Zo kan het dus ook.
De volgende ochtend was het nog steeds regenachtig. We besloten om niet de natuur in te gaan, maar Victoria te gaan bekijken. Dit is de grootste stad op Vancouver Island. Niet alleen de naam doet Engels aan; ook veel gebouwen hadden zo in Londen kunnen staan.


Ook in Victoria hebben ze een Chinatown, en dat moesten we natuurlijk even gaan bekijken.

Zoals je op deze foto's kunt zien was het weer intussen opgeklaard, dus besloten we om, voordat onze veerpont die avond zou vertrekken, nog een wandelingetje te gaan maken in het regenwoud.
Op de parkeerplaats was het flink lawaaierig. Ditmaal niet vanwege de zee, maar vanwege meeuwen. Even verderop zagen we waarom: er liep een riviertje, waar honderden zalmen traag tegen de stroom in aan het zwemmen waren om hun eieren te leggen. Vele vissen hadden het niet overleefd en lagen dood in het water of op de kant. De meeuwen deden zich tegoed aan de dode zalmen en visten bovendien hun eitjes uit het water.




Ik was heel graag nog wat langer op dit schitterende eiland gebleven. Mijn foto's doen het geen recht, en als de zon schijnt moet het helemaal adembenemend zijn. Maar helaas, de boot wachtte niet.

Na een nacht in een hostel in Vancouver stapten we de volgende ochtend de auto in voor de lange rit naar huis.
12 november 2008
Beautiful B.C.

“Beautiful British Columbia,” zo adverteert de provincie ten westen van Alberta (“Wild Rose Country”) zich. En terecht, zoals ik dit weekend heb ontdekt.
Voor ‘echte’ studenten (niet voor interns, zoals ik) waren de afgelopen dagen ‘reading days’. Dat viel niet geheel toevallig samen met Remembrance Day, op 11 november, waarop de slachtoffers van (voornamelijk) de Eerste Wereldoorlog worden herdacht. Canadezen dragen op deze dag (en soms de dagen ervoor) plastic bloemetjes op hun borst, bekend als ‘poppies’. Maar deze nationale herdenkingsdag betekende ook dat het weekend vier dagen lang was, en zo trok vrijdagochtend een groep van negen internationale studenten erop uit om Vancouver en omstreken onveilig te gaan maken. Dat ze ons daarvoor niet nodig hadden wisten we op dat moment nog niet.
In tegenstelling tot onze road trip naar Jasper hadden we nu auto's van normaal formaat. Dat wil dus zeggen, te klein voor mij. Niet echt een pretje, maar voorin was het wel uit te houden.
De route van Calgary naar Vancouver is heel eenvoudig. Rijd in Calgary de Highway 1 op, en rijd er in Vancouver weer af. Desalniettemin is het wel een stukje rijden: 1000 km, 12 uur, één tijdzone. De eerste dag bestond dan ook voornamelijk uit rijden.
In Calgary was het weer prima, maar het weerbericht voor Vancouver voor de komende dagen liet weinig ruimte over voor hoop: “rain,” “heavy rain,” “heavy rain,” “rain.” Inderdaad begon het te sneeuwen toen we de Rockies over reden, en het laatste stuk tot aan Vancouver heeft het aan een stuk door geplensd.
Toch hebben we nog wel wat gezien van British Columbia, oftewel B.C., voordat het donker werd. Heuvelachtig, en veel, heel veel naaldbomen, maar nu en dan ook open velden. De gebouwen en dorpjes die we onderweg tegenkwamen, waren een beetje wild-west-achtig: afbladderende verf, roestige trucks, afgedankte machines en meer van dat soort tekenen dat het allemaal niet zo'n haast heeft.
In Vancouver zouden we twee nachten doorbrengen, om in de tussenliggende dag wat van de stad te zien. Onderdak had iemand geregeld via de Hospitality Club: gewone mensen die elkaar kostenloos een slaapplaats aanbieden. Dat betekende dat de meesten van ons op de grond moesten slapen, maar hee, het was gratis!
Of we het de volgende keer weer zo doen valt echter te betwijfelen. De deur werd opengedaan door onze gastheer, een man van rond de veertig met een versleten spijkerbroek, geruite blouse en een honkbalpet op. Hij was ooit boekbinder, maar was werkloos geraakt toen zijn werkgever failliet ging, en nog te jong om zijn pensioen op te eisen. Hoe hij precies de eindjes aan elkaar knoopte en zijn enorme televisie betaald had, is ons niet duidelijk geworden, en we hebben maar niet doorgevraagd.

Het huis waarin hij woonde was nog niet af. Hij was twintig jaar geleden begonnen met het bouwen ervan, maar het werk van zijn aannemer beviel hem niet, en toen heeft hij het zelf overgenomen. Wat hij moest weten had hij zichzelf geleerd, en het moet gezegd, de delen van het huis die al af waren zagen er heel professioneel uit. Het kon inderdaad een heel mooi huis worden, maar om het in zijn eentje af te krijgen zou de man toch wat harder door moeten werken.
Zelf woonde hij in de kelder, waardoor twee slaapkamers op de bovenverdiepingen vrij bleven voor ons. Naast een hoop rotzooi die zo van een rommelmarkt leek te komen, stond in elke kamer een tweepersoonsbed. Voor de rest van ons waren er matten en hier en daar een plekje op de vloer.
De bovengrondse keuken was nog niet af, dus om te koken moesten we de kelder in. Hetzelfde gold voor de douche. Die kelder was de reden dat niet iedereen zich in dit huis helemaal op haar gemak voelde.

De muren van zijn woonkamer beneden waren volgeplakt met foto's van vrouwen. Naakt, halfnaakt, dik, dun, groot, klein, zwart, blank… het leek niet uit te maken. Elke vierkante centimeter van de muur was bedekt. Hoog op de muur van het douchehoekje [sic] kon je over het douchegordijn heen een paar knipsels uit de Playboy zien. “Women don't seem to like the basement, but once I get the kitchen done, they'll be lining up to live here,” aldus de bewoner. Wij hadden hier zo onze twijfels over.



Onze gastheer stond voor de rest van de reis bekend als “The Guy,” met hoorbare hoofdletters. (Misschien was het ook omdat de meesten van ons zijn naam niet wisten.) Maar hij had veel rondgereisd op zijn motorfiets, en had mooie verhalen over India, Cuba en andere verre, vreemde landen, dus dat maakte het wel weer een beetje goed. Hoewel er geen enge dingen gebeurd zijn, hebben we na lang overleg besloten om de nacht op de terugreis vanaf Vancouver Island toch in een hostel door te brengen.
Zoals gezegd zijn we de volgende dag de stad gaan bekijken. Onze toeristenboekjes leidden ons eerst naar Granville Island. Er leidt gewoon een brug naartoe, maar aangezien het regende besloten we om toch zo'n schattig veerpontje te nemen.

De voornaamste attractie van Granville Island zijn de markten, die zijn opgesteld in oude loodsen. En aangezien ook de locals hier hun boodschappen doen valt het erg mee met de hoeveelheid souvenirkraampjes.



De reis vervolgde zich richting Downtown. Bij de VVV waren we al gewaarschuwd voor een zekere straat, Hastings Street, en de omgeving daarvan. Daar zouden een hoop drugsdealers en ander onguur tuig zich ophouden. Voor de wandeling die we hadden uitgestippeld hoefden we niet op Hastings te blijven, maar we moesten deze straat wel oversteken. Ach, hoe erg kan het zijn?
Erg. Mijn camera had ik natuurlijk weggestopt, dus ik moet het bij woorden laten. Geen portiek, of er lagen wel een of twee zwervers in te slapen. Onverzorgde mensen reden al hun bezittingen rond in winkelwagens. Een enkeling had een fiets. De bankjes op de straathoeken zaten en lagen vol met dakloos ogende mensen. Een ongeschoren man vroeg Robert om geld. “My car was stolen…” jaja. Een ander vroeg mij om een dollar, maar ik weigerde instinctief. “Come on, I just broke out of jail.” Overtuigend argumenteren was duidelijk niet zijn sterkste punt.
Maar goed, ook dit avontuur hebben we zonder kleerscheuren overleefd, en zo kwamen we terecht in Chinatown. Een wonderlijke mix van Chinese en westerse culturen. De gebouwen zijn westers, maar alle opschriften zijn uitsluitend in het Chinees. Vele winkeltjes met vreemde ingrediënten hadden hun koopwaar uitgestald op de stoep. De labels, in het Chinees, maakten het des te mysterieuzer. Wel herkenbaar waren de vissen, en tot op zekere hoogte ook het vlees.


Na ons voor 4 dollar (€ 2,60) tegoed te hebben gedaan aan een flinke hoeveelheid eten (“fired rice”, met viltstift gecorrigeerd tot “fried”) lieten we Chinatown weer achter ons. Een andere attractie van Vancouver is de bibliotheek, een van de vele bijzondere gebouwen in de stad.

Extra leuk, omdat in Vancouver een groot deel van de nieuwe Battlestar Galactica tv-serie is opgenomen. Grappig om te zien hoe je een bestaande locatie kunt nemen, wat mensen wegjagen, een beetje geeloranje licht Photoshoppen en met een strak gezicht kunt beweren dat het Caprica is.

Een van de bekendste attracties in Vancouver is Stanley Park. Dit is gelegen op een schiereiland, en je kunt er met de auto omheen rijden. Een wandeling door het park leek ons minder geschikt, omdat het intussen al aardig donker aan het worden was. Maar ook vanaf de rand van het park hadden we een prachtig uitzicht over nachtelijk Vancouver.


De twee dagen daarna hebben we doorgebracht op Vancouver Island, het eiland voor de kust bij Vancouver. Maar dat bewaar ik voor de volgende post. Als ik verklap dat het de mooiste plaats van de wereld is, geef ik niet te veel weg, toch?
Abonneren op:
Posts (Atom)