15 oktober 2008

Even helemaal weg

Maandag was hier Thanksgiving. Wat dat precies inhoudt afgezien van veel te veel eten, daar ben ik nog steeds niet achter kunnen komen. Wel weet ik dat het een vrije dag is, en dat sloot mooi aan op het weekend. Vandaar dat een paar internationale studenten het plan hadden opgevat om een weekendje te gaan uitwaaien in Jasper, een dorpje in de bergen. Tot dusver heb ik nog niet veel contact gehad met de internationalen, omdat ik de hele tijd in het lab opgesloten zit, maar mijn huisgenoot Robert had me meegevraagd en eigenlijk kon ik geen nee zeggen. Gelukkig maar.

We huurden twee auto's, enorme zevenpersoons Dodges, en gingen met z'n twaalven erop uit. Een gemengd gezelschap: twee Duitsers, een Zweedse Duitser, twee Colombiaanse Duitsers, een Oostenrijker, vier Fransen, een Japanse, en natuurlijk een Hollander.

De route leidde ons over de Icefields Parkway, die loopt door een aantal nationale parken. Volgens de folder is dit een van de mooiste wegen van de wereld, en dat zou best wel eens waar kunnen zijn. Klik ook zeker even al mijn Wikipedia-linkjes aan, want daar staan ook erg mooie foto's op.





Halverwege de Parkway ligt het Columbia Icefield waarnaar de weg vernoemd is. Met een soort kruising tussen een autobus en een monstertruck kun je je over deze gletsjer heen laten rijden, maar dat kost natuurlijk dure dollars. We hebben ons dus tevredengesteld met een wandelingetje naar de rand.





Onderweg kom je veel meren tegen. Vanwege het fijne gruis van de gletsjer (“rock flour”) treedt in het water hetzelfde effect op als in de lucht, waardoor het water turquoise gekleurd is.



Het mooiste plekje onderweg vond ik een waterval, waarvan de nevel was opgevroren tot prachtige ijssculpturen.





Maar de andere watervallen mochten er ook wezen. Zelfs in de ondiepe rivieren is de blauwe kleur nog steeds goed te zien.





Het plan was om rond een uur of één aan te komen, maar daarin was al deze stoptijd niet meegerekend. Toen we aankwamen bij het hostel begon het al te schemeren. De sfeer zat er goed in, en anderhalf uur later de spaghetti ook.

Niet iedereen had zin om een lang stuk te gaan wandelen, dus de volgende dag hebben we de groep in tweeën gesplitst. Ik sloot me natuurlijk aan bij de wandelgroep, en zo trok Red Car eropuit om Maligne Lake en Maligne Canyon te gaan bedwingen.

De wandeling vanaf het meer viel na al het moois van de voorgaande dag iets tegen: we klommen alleen door de bossen, en bovendien was het wat regenachtig. Maar boven de boomgrens scheen opeens het zonnetje weer en hadden we een prachtig uitzicht op de overkant van het dal.



Maligne Canyon bleek helaas wat toeristischer dan de plaatsen die we hiervoor hadden gezien: geasfalteerde voetpaden, overal hekjes, en veel Japanners. Desalniettemin wel een prachtige plek.



De volgende dag was het alweer tijd om naar huis te gaan, maar daarvoor hadden we gelukkig ook een hele dag de tijd. Dat betekende dat Red Car weer een stuk ging wandelen. Was het de vorige dag nog regenachtig met een licht briesje, ditmaal sneeuwde het en er stond een stevige wind. Maar daardoor lieten we ons niet afschrikken.



Het was nog niet donker, dus we hebben nog even een bezoek gebracht aan Peyto Lake, Lake Louise en Moraine Lake. Ter afsluiting hebben we ons in Banff tegoed gedaan aan hamburgers en pizza's.

Tot op dit moment had “Calgary” nog steeds iets buitenlands, iets nieuws. Maar na zo'n weekend buiten de deur begon het al bijna als “thuis” te klinken…

08 oktober 2008

Rawson Lake

Dinsdag is hikedag, en hoewel we vorige week hebben overgeslagen zijn we er deze week weer tegenaan geweest. Het weer werkte helaas niet mee: het miezerde toen we uit de auto stapten en is maar even droog geweest. Desondanks was het erg de moeite waard, want de omgeving was ook bij slecht weer schitterend. Kijk zelf maar.


Ergens in het begin was een waterval. De rode vlek bovenin is Cody met zijn rode poncho.


Dit is Jim, bij wie ik na afloop ben gaan eten. Zijn vrouw Aya is Japanse en kan heerlijk koken. En dit was dan wat Japanners beschouwen als eenvoudig en goedkoop eten… nu weet ik zeker dat ik ooit naar Japan wil.


Van links naar rechts: Cody, Dane, Jim en Aya.


Aan de overkant van het meer lag een soort gletsjer.


Tijdens onze lunchpauze, aan het meer dat aan het eind van het pad lag, begon het te sneeuwen en te onweren. Er was nog een ander pad dat we in eerste instantie zouden gaan verkennen, maar daar hebben we toch maar van afgezien.

06 oktober 2008

Yep, ik doe weer mee

Ik zat al een tijdje te twijfelen of ik dit jaar, net als vorig jaar, mee zou doen aan NaNoWriMo, de National (dat woord is niet meer van toepassing) Novel Writing Month in november. Het idee is dat je in 30 dagen een roman(netje) schrijft van tenminste 50.000 woorden. Van over de hele wereld doen er mensen mee aan dit gestoorde evenement, en er is een heel prettige, toegankelijke en vriendelijke internetcommunity omheen ontstaan.

Vorig jaar heb ik (met de hakken over de sloot) de 50.000 woorden gehaald. Woorden die hier weliswaar op mijn laptop staan, maar die ik zelf nog steeds niet terug heb durven lezen. Destijds schreef ik in het Engels, omdat Nederlands en science-fiction in mijn hoofd niet verenigbaar zijn. Maar gaandeweg kwam ik erachter dat mijn Engels toch niet toereikend is om comfortabel te kunnen schrijven.

Hoe het schrijven van deze 50.000 woorden toch de moeite waard is geweest, besefte ik opeens toen ik terugdacht aan november vorig jaar. Het is moeilijk te omschrijven hoe fantastisch het is om helemaal je eigen wereld te scheppen, je eigen personages, je eigen verhaal… Dat gevoel kwam opeens terug. En daarom heb ik meteen de computer maar weer eventjes aangezet om me in te schrijven voor NaNoWriMo 2008.

Wat het voor boek gaat worden weet ik nog niet. Ik heb nog bijna een maand de tijd om iets te verzinnenn. Mocht iemand een leuk idee hebben, dan houd ik me aanbevolen. Wel weet ik zeker dat ik het ditmaal gewoon bij Nederlands houd.

Misschien zal ik door dit project iets minder kunnen meemaken van Canada. Maar ach, november is toch maar koud.

04 oktober 2008

Critical Mass

Calgary schijnt een van de meest vooruitstrevende steden te zijn wat betreft fietsers. Toch tref je slechts hier en daar een fietspad aan, voornamelijk in de parken, dus echt bedoeld voor recreatief fietsen. De rest van de fietsvoorzieningen bestaat uit speciale “bikeways”. Wat deze wegen onderscheidt van normale wegen is dat er om de zoveel meter een bordje staat met een fiets erop. Heel nuttig. Voor de rest ben je als fietser ongeveer gelijkwaardig aan een trage, smalle auto. Ik probeer dan ook altijd, omwille van de veiligheid, om zo hard mogelijk te fietsen en me heel breed te maken.

In deze fietsonvriendelijke situatie moet verandering komen. Vorige week vrijdag, of eigenlijk elke laatste vrijdag van de maand, is in Calgary en veel andere grote steden over de hele wereld de dag van de revolutie. Om precies te zijn: de fietsrevolutie. Waar ik met ‘revolutie’ iets als ‘omwenteling’ bedoel, oftewel ‘rondgang’ of ‘rondrit’. De naam van dit gebeuren: Critical Mass.

Dit evenement is bedoeld om op te komen voor de rechten van fietsers in het verkeer. Er is een vaste tijd en plaats waar de rit begint, en vanaf daar wordt een rondje gereden door de stad. Degenen voorop bepalen waar de rit naartoe gaat. Zomaar een stukje fietsen klinkt voor Nederlanders niet zo bijzonder, maar hier is zo'n grote groep fietsers wel uitzonderlijk.

Toen ik iemand vertelde dat ik uit Nederland kwam, riep zij uit: “You guys must have a huge Critical Mass!” Ik zei dat ik er nog nooit eerder van gehoord had: in Nederlandse steden zijn de straten immers al van de fietsers. Later heb ik het nagezocht, en inderdaad bestaat Critical Mass in Nederland in het geheel niet.

Ik was door twee Duitse collega's (en collega-fietsers) meegesleept. Hoewel we pas vijf minuten van tevoren op het verzamelpunt waren, was er nog niemand. Na een tijdje begonnen de eersten binnen te druppelen. Dit waren een stel ‘fixed-gear’-fanaten.

‘Fixed gear’ betekent niet alleen dat zo'n fiets geen versnellingen heeft, maar ook dat er uit de achternaaf wat onderdelen ontbreken, en het achterste tandwiel rechtstreeks aan het achterwiel is gekoppeld. Oftewel: als je niet trapt, blijven wel je trappers rondgaan! Remmen kun je doen met conventionele remmen, maar één van deze lieden had zelfs dat onderdeel van zijn fiets gesloopt en moest zelf de snelheid verminderen door achteruit te trappen. Wat hier nou precies de lol van is, wisten ze me niet helemaal duidelijk te maken—behalve dat je hun fiets met je pink zou kunnen optillen.

Langzaamaan begon het pleintje wat voller te raken, en na een half uur hadden zich zo'n veertig mensen verzameld en gingen we van start. Critical Mass heeft één regel: als een stoplicht halverwege op oranje springt blijven telkens een aantal mensen op de kruising staan om de auto's tegen te houden tot de hele groep is overgestoken (“corking”).

Hoewel het niet altijd verstandig is, is ook op de grotere wegen fietsen gewoon toegestaan. Daar gebruik van makend hebben we anderhalf uur lang de binnenstad van Calgary onveilig gemaakt. Alle grote straten in het centrum werden aangedaan: 17th Avenue SW, 14th Street, Memorial Drive… allemaal vier- tot zesbaanswegen, maar de auto's rijden er gelukkig niet snel.

Rijden in zo'n grote groep betekent dat je je wat meer kunt veroorloven dan in je eentje. Het was dan ook een sport om met z'n allen zo veel mogelijk rijbanen bezet te houden, en het liefst allemaal. Eén automobilist begon – terecht – te schelden op een fietser op de verkeerde weghelft reed, maar afgezien daarvan waren de reacties van automobilisten verrassend positief.

Het was een bijzonder gezellig en vrolijk evenement, en deze maand valt het op vrijdag 31 oktober: Halloween! Natuurlijk is het de bedoeling dat iedereen verkleed komt opdagen, en als het even kan zal ik er zeker bij zijn. Viva la vélorución!

Moose Mountain

Het is intussen al bijna twee weken geleden dat ik met twee collega's een dagje de bergen in ben geweest. De berg die we beklommen hebben heet Moose Mountain, maar helaas, de elanden waren ver te zoeken. Wat we niet verwacht hadden was dat we bij de steile rit omhoog over een grindpad opeens de sneeuwgrens zouden passeren. Ondanks de kou was het een schitterende wandeling.



Het pad was niet te vergelijken met de smalle, steile, soms ongedefinieerde bergpaadjes die we deze zomer in de Alpen tegenkwamen. Afgezien van het laatste stuk was het pad met een (serieuze) auto te begaan. Na ongeveer twee uur lopen bereikten we de top, op 2437 meter boven zeeniveau, vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over het ‘platteland’ en de omringende bergen.



Natuurlijk moesten we ook even met zijn drieën op de foto. Van links naar rechts: Cody, Dane en ik.



Achter ons zie je een helikopterplatform. Dit wordt gebruikt om eens in de maand de hut op de top te bevoorraden. Hierin woont, gedurende vijf maanden in de zomer, de bergwachter. Het is zijn taak om alarm te slaan bij bosbranden op de omringende berghellingen. Gelukkig komen er voldoende toeristen langs om hem gezelschap te houden! Hoewel… op deze koude winderige dag waren wij de eersten, en aangezien we onderweg terug niemand tegenkwamen, misschien ook wel de laatsten. Het zal je beroep maar wezen.

Nieuwe camera

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets geschreven heb. Het is een goed teken dat ik daar nauwelijks tijd voor heb…

Na jarenlang twijfelen moest het er in dit prachtige land toch maar eens van komen: ik heb een nieuwe camera gekocht. Een rib uit m'n lijf, maar ja, die zwevende ribben heb je toch niet zo hard nodig.

Dit betekent niet dat ik mijn oude trouwe Canon PowerShot A510 nu niet meer zal gebruiken. Deze is lekker klein en draagbaar en onder veel omstandigheden voor bepaalde soorten foto's nog prima bruikbaar.



Na lang wikken en wegen en lastigvallen van mensen die er verstand van hebben (bedankt Marten, Job, Nanne en Niels!) is de keus gevallen op de Canon EOS 40D, met de 17-85mm f/4-5.6 kitlens en een 50mm f/1.8.



Ironisch genoeg is de foto van de nieuwe camera, die natuurlijk gemaakt is met de oude, beter gelukt. Het zal nog wel een paar jaar duren tot ik met mijn nieuwe speeltje net zo vertrouwd ben…

Mede vanwege deze aanschaf ben ik weer begonnen met ‘blippen’. Blipfoto is een website waar je foto's kunt publiceren, maar net even anders: je mag maar één foto per dag uploaden. Foto's horen bij de dag waarop ze gemaakt zijn, niet bij de dag waarop je ze uploadt. Mijn bliplog vind je op blipfoto.com/ttc.

Het voornaamste doel is om te leren, dus verwacht daar wat meer experimentele foto's dan op dit blog. Sommige mensen maken er een sport van om echt iedere dag iets te plaatsen, maar ik wil me daar niet op vastpinnen. Ik zal wel proberen om het met enige regelmaat te doen. Mijn bliplog heeft een RSS-feed, maar geen e-mailnotificatie. Voor een dagelijkse foto uit Canada in je mailbox kun je de URL http://blipfoto.com/ttc en je e-mailadres invullen op, bijvoorbeeld, SendMeRSS.com.

21 september 2008

Natuur in Calgary

Een van de eerste dingen die me opvielen toen ik in Calgary aankwam was de hoeveelheid natuur die je zelfs in de stad nog aantreft. Er zitten allerlei vogels, waarvan de meest prominente een soort ekster is, maar van een iets ander model dan in Nederland. Om de haverklap zie je eekhoorntjes wegschieten, van de bruine of de zwarte variatie. Dit alles wordt mede mogelijk gemaakt door de grote hoeveelheid bomen, zoals je die kunt zien op deze foto.


Ja, in het centrum is veel hoogbouw, maar daaromheen zie je meer bomen dan huizen. Deze foto is gemaakt vanaf Nose Hill, een heuvel midden tussen de bebouwing.

Nose Hill Park is een natuurgebied van meer dan 11 vierkante kilometer, ongeveer zo groot als Groningen-stad zonder de buitenwijken (zeg, Zerniketerrein tot aan Helpman). Het ligt op 10 minuten fietsen hier vandaan en met het prachtige weer van de afgelopen week ben ik er dan ook al twee keer wezen uitwaaien.



Hoewel Nose Hill Park aan alle kanten is omringd door bebouwing merk je daar in het midden van het park weinig van. Omdat Nose Hill niet echt één heuvel is heb je op de meeste plaatsen uitzicht op omringende heuvels en zie je van de stad niets. Van de grote wegen om het park heen hoor je slechts een licht geruis.



Het landschap deed mij vreemd genoeg op veel plaatsen denken aan de Waddeneilanden. Het grote verschil is natuurlijk dat de bodem rotsachtig is en niet zanderig, maar de begroeiïng is vergelijkbaar. Nose Hill Park ademt dezelfde sfeer van rust en ontspanning.



Nog meer dan de woonwijken zit het park vol leven. Krekels springen net op tijd voor je voeten weg. Zwermen vliegen zoemen om je hoofd. Overal zie je een soort molshopen, die gemaakt worden door de gophers; maar die beestjes zelf heb ik tot dusver nog niet gezien. Allerlei vogels die ik niet kan thuisbrengen vliegen in het rond.

Vorige week zag ik een of andere roofvogel rondcirkelen boven het park. Helaas ben ik de precieze kenmerken waaraan ik hem had kunnen herkennen weer vergeten. In ieder geval was hij bijzonder groot; maar hoe groot precies, dat is moeilijk te schatten als hij vliegt. Ik hoopte stiekem dat het een adelaar was. Achteraf gezien niet helemaal onmogelijk, maar waarschijnlijker was het een havik. Met een spanwijdte van tussen de een en anderhalve meter zijn die ook niet heel klein.

Gisteren tijdens een hardlooptochtje rond het park zag ik midden op mijn route een familie hertachtigen grazen: twee grote en een kleintje. Omdat ze vrij ver weg waren weet ik ook hiervan niet wat voor beesten het precies waren. Ze hadden mijn aanwezigheid al opgemerkt en stonden gespannen te kijken wat ik zou gaan doen. Omdat ik ze niet wilde wegjagen ben ik maar teruggegaan, en toen ik even later omkeek waren ze verdwenen.

Binnenkort zal ik eens naar de tweedehands boekwinkel gaan waar ik eerder was; daar hebben ze vast wel een of ander natuurgidsje. En dan te bedenken dat ik de stad nog niet eens uit geweest ben!