13 januari 2009

Een weekje aan het meer

Zoals eerder gemeld heb ik een deel van de kerstvakantie met Arta, Kelvin en een handjevol familieleden doorgebracht aan Shuswap Lake in British Colombia. Om precies te zijn hier.

Ze noemen het een “cabin”, maar Martin merkte op dat het woord “mansion” meer van toepassing was. Twee verdiepingen, drie badkamers, vijf slaapkamers, minstens vier televisies, een balkon met meer vloeroppervlak dan het huis zelf… het enige luxe-artikel dat ontbrak was een internetverbinding.


Ik heb daar niet zo veel gedaan, en dat was precies de bedoeling. Boeken gelezen, Hogan's Heroes gekeken, geholpen met koken en huishouden, 40 centimeter sneeuw van het balkon geschept (had ik al gezegd dat het balkon groot was?), en Kelvin geholpen met het afwerken van een boekenkast. Pas toen hoorde ik dat hij het huis zelf gebouwd had over de afgelopen twaalf jaar. Met hulp van vrienden en familie, natuurlijk, maar nog steeds een prestatie. Deze zomer houdt Arta op met werken en zijn ze van plan permanent daar te gaan wonen.

De omgeving is prachtig, maar er lag dus een dik pak sneeuw, en elke dag kwam er een beetje bij. Dat maakte wandelen helaas een vermoeiende en koude bezigheid. De enige zon die we gezien hebben was op de laatste dag, en toen ben ik eropuit getrokken om wat meer van de omgeving te zien en foto's te maken.






Tussen het huis en het meer loopt een spoorlijn, die je maar op eigen houtje moet oversteken als je naar het meer wilt. Het huis staat precies aan een dubbel uitgevoerd stuk spoor, waar treinen elkaar kunnen passeren. Zo zat ik dus opeens aan de ene kant van een stilstaande trein, terwijl het huis waar ik naar onderweg was aan de andere kant stond. En het was niet zo'n suf Nederlands treintje waar je zo even omheen loopt. Gelukkig zag ik in de verte de passerende trein al aankomen, en een kwartier later was de spoorbaan weer vrij.


En tenslotte een panoramafoto van Shuswap Lake (Java vereist). Best mooi daar, nietwaar?

12 januari 2009

Kerst

Ook tijdens de kerstdagen heb ik me niet hoeven vervelen. Ehud, een van de profs op het lab had als vaste klant van een of andere supermarktketen een gratis kalkoen gekregen, maar aangezien zijn hele familie vegetariër is, had hij hem weggegeven aan Jim. En aangezien Jim ook niet in zijn eentje een hele kalkoen op ging eten had hij het hele lab uitgenodigd voor een kerstdiner op 23 december. Met veel en lekker eten en een potje cribbage (zo leer je nog eens wat) een erg leuke avond.

Op 24 december was er een kerstdiner met een groep internationale studenten, bij iemand thuis in een studentenflat op de campus. Op een heel andere manier ook een erg gezellige avond.

Op 25 december was er een gratis ‘diner’ georganiseerd door een winkeltje op de campus. Het was niet echt een diner, want het was 's middags. Het eten (zelfs de reepjes kalkoen) leek bovendien zo uit een blikje te komen. Maar gezellig was het wel.

's Avonds waren Martin en ik uitgenodigd voor het kerstdiner met Arta's familie. We waren beiden wel benieuwd hoe echte Canadezen nou kerst vieren, en bovendien zijn we bekend met Arta's kookkunsten, dus dat aanbod sloegen we niet af.

Er werd een cadeauspel gespeeld. Iedereen trekt een speelkaart, en op volgorde van de kaarten kom je aan de beurt. Als je aan de beurt bent heb je de keuze: ofwel een nieuw pakje uit de pot pakken en uitpakken; ofwel een (al uitgepakt) cadeau van iemand stelen. Degene van wie gestolen is krijgt vervolgens dezelfde keuze, enzovoort, tot iemand besluit om een pakje uit de pot te pakken, waarna de volgende aan de beurt is. Elke ronde mag er maar eenmaal van dezelfde persoon gestolen worden. Ik beschrijf dit spel zo gedetailleerd omdat ik het voor Sinterklaas wil gaan importeren, want het is erg amusant. Er waren wat pakjes te veel waardoor Martin en ik ook mee konden doen, wat me aan het eind van de rit een seizoen van de comedyserie Hogan's Heroes heeft opgeleverd. (Het is zowaar nog enigszins bekijkbaar, maar alleen als je niets beters te doen hebt.)

Na dit spel kwam er ergens vandaan een doos tevoorschijn met het opschrift “Settlers of Catan”. Dat kon ik natuurlijk niet laten schieten. Het was een verrassend potje: degene die bijna het hele spel lang op 4 punten bleef hangen schoot in twee ronden opeens naar de 11 en won het spel.

Martin en ik werden uitgenodigd om de volgende dag nog een potje te gaan spelen. Martin had het te druk, maar ik ben wel gegaan. Helaas waren we maar met zijn drieën. Bij wijze van experiment hebben we op een groot (6-speler) bord gespeeld. Conclusie: zelfs dan kun je elkaar nog in de weg zitten.

In principe bestaat er in Canada geen tweede kerstdag. In de praktijk maken ze er gewoon een hele kerstweek van. Kon minder!

11 januari 2009

Eten, veel eten

Zaterdag 21 december was Roberts laatste dag in Calgary voordat hij weer naar Berlijn zou vertrekken, dus van die dag wilde hij optimaal gebruik maken.

Robert, Martin en ik begonnen met een ontbijt bij Nellie's, naar verluidt de beste plaats in Calgary om te ontbijten. Welnu, het was inderdaad een erg goed ontbijt. En veel. Erg veel. Misschien kwam dat doordat ik het grootste had besteld dat op de kaart stond. Twee dikke pannenkoeken, drie spiegeleieren, twee worsten, stukken fruit… en nu vergeet ik de helft.

Vervolgens gingen we naar de Calgary Tower, de 191 meter hoge uitkijktoren in het centrum van Calgary. Toen hij gebouwd werd in 1968 was hij het hoogste gebouw in de stad, maar inmiddels staan er verscheidene kantoorgebouwen omheen die hoger zijn.


Je kunt een rondje lopen in de toren en aan alle kanten uitkijken over de stad. Ik heb vanuit elk van de 48 ramen zes foto's gemaakt (telkens twee boven elkaar, elk met drie verschillende belichtingstijden) in de hoop die 288 foto's aan elkaar te kunnen plakken tot een grote 360° panoramafoto, maar dat is tot nu toe nog niet gelukt. Zowel de software als mijn laptop zijn niet opgewassen tegen het verwerken van 3 gigapixels. Jullie zullen het dus moeten doen met een paar losse foto's. Bijvoorbeeld van de Rocky Mountains:


De Saddledome, waar ijshockeywedstrijden gespeeld worden:


En het leukste aan de toren: het glazen plateau, waarop je (bijna) recht boven de straat staat! Dat was even wennen.


Thuisgekomen bleek Arta bij wijze van afscheid overheerlijke kaneeldingen gebakken te hebben. Die vormden een prima late lunch.

Het toegangskaartje voor de Calgary Tower is een dagticket, dus we zijn die avond teruggegaan om de zonsondergang en Calgary-bij-nacht te bekijken.





We sloten de dag af met all-you-can-eat sushi, samen met twee Canadese vrienden van Robert. Het leuke aan dit restaurant was dat in het midden van de tafel een gat zit met daarin een soort barbecue, waarop je je eigen vlees kunt braden. Omdat ze het eten telkens in kleine porties komen brengen is het lastig te zeggen hoe veel we gegeten hebben, maar eigenlijk wil ik het ook niet weten. Het was in ieder geval veel.

En omdat het wel gezellig was zijn we doorgereden naar het huis van een van de Canadezen, om op zijn thuisbioscoop een film te gaan kijken. Met de nodige hoeveelheid junkfood, uiteraard.

10 januari 2009

Zoolights

Begin december hebben we een bezoekje gebracht aan de Zoolights in de dierentuin van Calgary. De dierentuin wordt elk jaar aangekleed met 1,5 miljoen lampjes, en dat zorgt 's avonds voor een mooi schouwspel. Alle dieren zitten echter binnen, dus misschien ga ik ook nog wel eens overdag die kant op.

Verder valt er niet veel over te vertellen; bekijk gewoon de foto's maar.









26 december 2008

Vakantieplannen

Even een kort berichtje. Laat ik het erbij houden dat ik me tijdens de kerstdagen uitstekend vermaakt heb, en dat ik me nu zo rond voel als een oliebol. Misschien heb ik later tijd om dit toe te lichten. Het heeft iets te maken met kalkoenen.

Morgen vertrek ik met Martin, Arta, Kelvin en nog wat familie naar British Columbia, waar de familie een huisje heeft (ergens hier in de buurt). Met maar een paar graden onder nul is het daar lekker warm. We blijven daar tot 3 of 4 januari (volgende week zaterdag of zondag). Er is geen internet, dus waarschijnlijk zullen jullie de komende week niets van mij horen.

Nu moet ik spullen inpakken, schaatsen, meer inpakken en daarna Kolonisten van Catan spelen. Ik wens jullie alvast een fijne jaarwisseling, en een heel gelukkig 2009!

17 december 2008

Nieuw speelgoed

Na NaNoWriMo kwam er meteen al iets nieuws om te zorgen dat ik me niet hoefde te vervelen. Op 9 december vond er namelijk een demodag plaats op het iLab. Er zou een groep mensen van SMART Technologies langskomen om te kijken wat wij hier doen. SMART is het bedrijf dat veel van onze mooie hardware levert, zoals touch screens en ook touch tables van vergelijkbare afmetingen.

Een week voor de demodag kwam er een nieuw speeltje binnen: de SMART Table. Dit apparaat is ontworpen voor kinderen (het is letterlijk speelgoed), en is dus laag en veel kleiner dan onze grote tafel. Toch zijn we er erg blij mee. De oude, grote tafel gebruikt namelijk een batterij infraroodlampjes en -sensoren boven het tafeloppervlak. De sensoren detecteren de schaduw die je vingers werpen als ze in de buurt van het oppervlak komen. Dit betekent niet alleen dat de tafel ook al reageert voordat je het scherm raakt (bijvoorbeeld als je per ongeluk met je knokkels te dicht in de buurt komt), maar ook dat de tafel slechts twee aanrakingen tegelijk kan detecteren. Vooral bij een tafel die bedoeld is om met een groep mensen samen te werken is dit een grote beperking, maar ook bij mijn eenpersoons zandbak had ik er last van.

De nieuwe tafel gebruikt echter een andere techniek, waardoor het aantal aanrakingen nagenoeg onbeperkt is. Het tafeloppervlak wordt van binnenuit beschenen met infrarood licht. Normaal wordt dit gereflecteerd binnenin een speciale laag op het oppervlak, maar als je op die laag druk uitoefent, wordt het licht naar buiten toe verstrooid. Een camera onder de tafel pikt het verstrooide licht op, en een computer binnenin verwerkt het camerabeeld en geeft aan mijn software door waar het scherm wordt aangeraakt.

Tenminste, dat was de bedoeling. Natuurlijk heeft een nieuw stuk hardware ook een nieuwe interface, en dus moest mijn zandbak worden aangepast om op de nieuwe tafel te kunnen werken. En dit moest nog sneller gebeuren dan voor de demodag: twee dagen nadat de nieuwe tafel binnenkwam zou er een redacteur van het bekende wetenschappelijke tijdschrift Nature langskomen voor een rondleiding door het lab. Met hard werken waren Mark (mijn naaste collega) en ik er bijna; er was nog één bug die moest worden verholpen, en daar hadden we nog twee hele uren de tijd voor.

Toen viel de stroom uit. Dat was vervelend.

Gelukkig kwam een half uur voor tijd de stroom weer terug, en hebben we alsnog, vijf minuten voor de deadline, de bug kunnen vinden en met een vieze hack kunnen verhelpen. De dame van Nature vond het duidelijk een interessant project.

De demodag voor SMART was doodvermoeiend maar erg geslaagd, en ze vonden het mooi wat we met hun tafeltje aan het doen waren. Zo mooi zelfs dat Mark en ik ergens na de kerst bij SMART langsgaan om nog wat meer demo's te geven. Omdat ik er middenin zit is het voor mij lastig te zien waarom iedereen dit project zo spannend vindt, maar ik klaag niet!

Ik zou graag wat foto's of een filmpje laten zien, maar ik weet niet of het op dit moment verstandig is om die op het internet te zetten. Mensen hier zijn vrij paranoïde over het openbaar maken van lopend onderzoek, en ik weet niet of ik hier alleen over kan en mag beslissen. Ik moet maar eens navragen hoe het daarmee zit, want ik begrijp dat jullie graag willen weten wat ik hier nou precies uitspook!

15 december 2008

Koud!

Een weerpraatje…

Ja, eindelijk is het dan echt koud hier in Canada. Afgelopen vrijdag hebben we zo'n 15 centimeter sneeuw gehad, en daarna begon het serieus te vriezen. Het was voorspeld, dus ik had al van tevoren boodschappen gedaan zodat ik dit weekend niet de deur uit zou hoeven. Maar natuurlijk moest er squash gespeeld worden, dus ik moest er alsnog aan geloven. En maandag moest ik natuurlijk weer met frisse moed aan de slag met mijn scriptie.

Toen ik gisteren de deur uitging was het −30 °C, met een gevoelstemperatuur van −40 °C. Hoewel dat best frisjes is, moet ik toegeven dat het me meeviel. Ingepakt met een pyjamabroek onder mijn spijkerbroek, een shirt met lange mouwen onder een dikke trui, met daar overheen een warme jas, en natuurlijk een sjaal, muts en handschoenen – het is nauwelijks een andere outfit dan ik in Nederland op een koude dag zou dragen. Gelukkig is het droog en vrijwel windstil, en dat maakt natuurlijk een groot verschil. Ook ben ik niet langer dan een kwartier buiten geweest, en dat is niet genoeg om het écht koud te krijgen.

Wel voelt er na een paar seconden in de kou iets in mijn neus vreemd aan. Volgens Connor zijn dit je neusharen die bevriezen. Ook in mijn wimpers ontstonden kleine ijsklontjes. En mijn gezicht, het enige stukje onbedekte huid, werd na een kwartier in de buitenlucht wel een beetje gevoelloos.

Omdat de wegen nog steeds vol ijs liggen ben ik gisteren lopend naar het lab gegaan. Maar onderweg heb ik geconstateerd dat de wegen prima in orde zijn: in tegenstelling tot de richels en sporen van een paar weken terug ligt er nu een mooie egale laag, die meer bestaat uit samengeperste sneeuw en dus niet eens heel erg glad is. Vandaag ben ik dus op de fiets gegaan, maar het is nu met −12 °C een stuk warmer, dus ik had nergens last van. Binnenkort zullen we vast nog wel zien hoe fietsen bij −30 bevalt.