12 november 2008

Beautiful B.C.


“Beautiful British Columbia,” zo adverteert de provincie ten westen van Alberta (“Wild Rose Country”) zich. En terecht, zoals ik dit weekend heb ontdekt.

Voor ‘echte’ studenten (niet voor interns, zoals ik) waren de afgelopen dagen ‘reading days’. Dat viel niet geheel toevallig samen met Remembrance Day, op 11 november, waarop de slachtoffers van (voornamelijk) de Eerste Wereldoorlog worden herdacht. Canadezen dragen op deze dag (en soms de dagen ervoor) plastic bloemetjes op hun borst, bekend als ‘poppies’. Maar deze nationale herdenkingsdag betekende ook dat het weekend vier dagen lang was, en zo trok vrijdagochtend een groep van negen internationale studenten erop uit om Vancouver en omstreken onveilig te gaan maken. Dat ze ons daarvoor niet nodig hadden wisten we op dat moment nog niet.

In tegenstelling tot onze road trip naar Jasper hadden we nu auto's van normaal formaat. Dat wil dus zeggen, te klein voor mij. Niet echt een pretje, maar voorin was het wel uit te houden.

De route van Calgary naar Vancouver is heel eenvoudig. Rijd in Calgary de Highway 1 op, en rijd er in Vancouver weer af. Desalniettemin is het wel een stukje rijden: 1000 km, 12 uur, één tijdzone. De eerste dag bestond dan ook voornamelijk uit rijden.

In Calgary was het weer prima, maar het weerbericht voor Vancouver voor de komende dagen liet weinig ruimte over voor hoop: “rain,” “heavy rain,” “heavy rain,” “rain.” Inderdaad begon het te sneeuwen toen we de Rockies over reden, en het laatste stuk tot aan Vancouver heeft het aan een stuk door geplensd.

Toch hebben we nog wel wat gezien van British Columbia, oftewel B.C., voordat het donker werd. Heuvelachtig, en veel, heel veel naaldbomen, maar nu en dan ook open velden. De gebouwen en dorpjes die we onderweg tegenkwamen, waren een beetje wild-west-achtig: afbladderende verf, roestige trucks, afgedankte machines en meer van dat soort tekenen dat het allemaal niet zo'n haast heeft.

In Vancouver zouden we twee nachten doorbrengen, om in de tussenliggende dag wat van de stad te zien. Onderdak had iemand geregeld via de Hospitality Club: gewone mensen die elkaar kostenloos een slaapplaats aanbieden. Dat betekende dat de meesten van ons op de grond moesten slapen, maar hee, het was gratis!

Of we het de volgende keer weer zo doen valt echter te betwijfelen. De deur werd opengedaan door onze gastheer, een man van rond de veertig met een versleten spijkerbroek, geruite blouse en een honkbalpet op. Hij was ooit boekbinder, maar was werkloos geraakt toen zijn werkgever failliet ging, en nog te jong om zijn pensioen op te eisen. Hoe hij precies de eindjes aan elkaar knoopte en zijn enorme televisie betaald had, is ons niet duidelijk geworden, en we hebben maar niet doorgevraagd.


Het huis waarin hij woonde was nog niet af. Hij was twintig jaar geleden begonnen met het bouwen ervan, maar het werk van zijn aannemer beviel hem niet, en toen heeft hij het zelf overgenomen. Wat hij moest weten had hij zichzelf geleerd, en het moet gezegd, de delen van het huis die al af waren zagen er heel professioneel uit. Het kon inderdaad een heel mooi huis worden, maar om het in zijn eentje af te krijgen zou de man toch wat harder door moeten werken.

Zelf woonde hij in de kelder, waardoor twee slaapkamers op de bovenverdiepingen vrij bleven voor ons. Naast een hoop rotzooi die zo van een rommelmarkt leek te komen, stond in elke kamer een tweepersoonsbed. Voor de rest van ons waren er matten en hier en daar een plekje op de vloer.

De bovengrondse keuken was nog niet af, dus om te koken moesten we de kelder in. Hetzelfde gold voor de douche. Die kelder was de reden dat niet iedereen zich in dit huis helemaal op haar gemak voelde.


De muren van zijn woonkamer beneden waren volgeplakt met foto's van vrouwen. Naakt, halfnaakt, dik, dun, groot, klein, zwart, blank… het leek niet uit te maken. Elke vierkante centimeter van de muur was bedekt. Hoog op de muur van het douchehoekje [sic] kon je over het douchegordijn heen een paar knipsels uit de Playboy zien. “Women don't seem to like the basement, but once I get the kitchen done, they'll be lining up to live here,” aldus de bewoner. Wij hadden hier zo onze twijfels over.




Onze gastheer stond voor de rest van de reis bekend als “The Guy,” met hoorbare hoofdletters. (Misschien was het ook omdat de meesten van ons zijn naam niet wisten.) Maar hij had veel rondgereisd op zijn motorfiets, en had mooie verhalen over India, Cuba en andere verre, vreemde landen, dus dat maakte het wel weer een beetje goed. Hoewel er geen enge dingen gebeurd zijn, hebben we na lang overleg besloten om de nacht op de terugreis vanaf Vancouver Island toch in een hostel door te brengen.

Zoals gezegd zijn we de volgende dag de stad gaan bekijken. Onze toeristenboekjes leidden ons eerst naar Granville Island. Er leidt gewoon een brug naartoe, maar aangezien het regende besloten we om toch zo'n schattig veerpontje te nemen.


De voornaamste attractie van Granville Island zijn de markten, die zijn opgesteld in oude loodsen. En aangezien ook de locals hier hun boodschappen doen valt het erg mee met de hoeveelheid souvenirkraampjes.




De reis vervolgde zich richting Downtown. Bij de VVV waren we al gewaarschuwd voor een zekere straat, Hastings Street, en de omgeving daarvan. Daar zouden een hoop drugsdealers en ander onguur tuig zich ophouden. Voor de wandeling die we hadden uitgestippeld hoefden we niet op Hastings te blijven, maar we moesten deze straat wel oversteken. Ach, hoe erg kan het zijn?

Erg. Mijn camera had ik natuurlijk weggestopt, dus ik moet het bij woorden laten. Geen portiek, of er lagen wel een of twee zwervers in te slapen. Onverzorgde mensen reden al hun bezittingen rond in winkelwagens. Een enkeling had een fiets. De bankjes op de straathoeken zaten en lagen vol met dakloos ogende mensen. Een ongeschoren man vroeg Robert om geld. “My car was stolen…” jaja. Een ander vroeg mij om een dollar, maar ik weigerde instinctief. “Come on, I just broke out of jail.” Overtuigend argumenteren was duidelijk niet zijn sterkste punt.

Maar goed, ook dit avontuur hebben we zonder kleerscheuren overleefd, en zo kwamen we terecht in Chinatown. Een wonderlijke mix van Chinese en westerse culturen. De gebouwen zijn westers, maar alle opschriften zijn uitsluitend in het Chinees. Vele winkeltjes met vreemde ingrediënten hadden hun koopwaar uitgestald op de stoep. De labels, in het Chinees, maakten het des te mysterieuzer. Wel herkenbaar waren de vissen, en tot op zekere hoogte ook het vlees.



Na ons voor 4 dollar (€ 2,60) tegoed te hebben gedaan aan een flinke hoeveelheid eten (“fired rice”, met viltstift gecorrigeerd tot “fried”) lieten we Chinatown weer achter ons. Een andere attractie van Vancouver is de bibliotheek, een van de vele bijzondere gebouwen in de stad.


Extra leuk, omdat in Vancouver een groot deel van de nieuwe Battlestar Galactica tv-serie is opgenomen. Grappig om te zien hoe je een bestaande locatie kunt nemen, wat mensen wegjagen, een beetje geeloranje licht Photoshoppen en met een strak gezicht kunt beweren dat het Caprica is.


Een van de bekendste attracties in Vancouver is Stanley Park. Dit is gelegen op een schiereiland, en je kunt er met de auto omheen rijden. Een wandeling door het park leek ons minder geschikt, omdat het intussen al aardig donker aan het worden was. Maar ook vanaf de rand van het park hadden we een prachtig uitzicht over nachtelijk Vancouver.



De twee dagen daarna hebben we doorgebracht op Vancouver Island, het eiland voor de kust bij Vancouver. Maar dat bewaar ik voor de volgende post. Als ik verklap dat het de mooiste plaats van de wereld is, geef ik niet te veel weg, toch?

Sneeuw!

Eén van de meest gestelde vragen, als ik iemand vertel dat ik in Canada zit: “oh, het zal daar wel koud zijn zeker?” Ja, en nee. In het op een na grootste land ter wereld is er niet zoiets als het weer. Ik kan daarom alleen maar iets zeggen over het weer in Calgary (en Vancouver, maar daarover later meer).

Ook al zou je het misschien niet verwachten van een Canadese stad, Calgary ligt helemaal niet zo noordelijk. Sterker nog, het ligt zuidelijker dan Groningen, ter hoogte van Limburg.

Wat de Warme Golfstroom is voor het klimaat in Europa, dat is de Chinook voor Calgary. De Chinook is de westenwind van over de Rocky Mountains. Bij het beklimmen van de bergen raakt de lucht zijn vocht kwijt, waardoor er achter de bergen een regenschaduw ontstaat en het hier in Calgary vaak zonnig is. Omdat de lucht na de bergen een flink stuk daalt warmt hij bovendien lekker op, en zorgt zo voor lente-achtige dagen midden in de winter.

Toch kan het in Calgary, onder invloed van de koude noordenwind, wel degelijk frisjes worden. Ik heb ontdekt dat Canadezen er dol op zijn om buitenlanders te vertellen over hun winters – volgens mij zijn ze er stiekem trots op. In de winter kan het −30 °C of zelfs −40 °C worden, maar dat is het niet de hele winter lang; meestal duurt het een paar dagen.

Soms maakt de Chinook ruzie met de koude winden vanuit het noorden, en dat zorgt voor snelle temperatuurveranderingen. Volgens Wikipedia (“citation needed”, dat wel) varieerde de temperatuur binnen de stad op een zeker moment van −20 tot 7 °C. Ik heb verhalen gehoord van mensen die 's ochtends in hun korte broek naar college gingen, en 's middags de collegezaal uit stapten de sneeuw in. Zo extreem heb ik het nog niet meegemaakt, maar ik houd wel het weerbericht in de gaten. Dat is trouwens behoorlijk nauwkeurig: laatst voorspelden ze regen om twee uur, en ze zaten er niet meer dan een kwartier naast.

Er valt hier normaal gesproken niet bijzonder veel sneeuw. We hebben eerder een klein beetje natte sneeuw gehad, maar tegen de tijd dat ik wakker werd was het al weer verdwenen. Maar vorige week dinsdag was het eindelijk raak: echte sneeuw!






Dit was het weer.

The Plain of the Six Glaciers

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier iets geschreven heb. Dat wil niet zeggen dat ik niets gedaan heb – integendeel, ik heb het gewoon te druk gehad om te bloggen. Nu volgt een inhaalslag.

Twee weken geleden zijn we er weer op uit geweest met een paar mensen van het lab. De route over Highway 1, ook bekend als de Trans-Canada Highway, naar de Rocky Mountains begint intussen vertrouwd te worden. (Fotograferen door getinte autoruiten geeft een surrealistisch effect.)



Het doel was Jumping Pound Creek, maar we misten de afslag en zijn toen maar doorgereden naar Moraine Lake. Die weg was echter afgesloten en zo eindigden we uiteindelijk bij Lake Louise; een schitterend meer met een foeilelijk hotel ernaast.



We besloten om het pad te nemen naar de overkant van het meer, en dan verder naar The Plain of the Six Glaciers. Het weer was uitstekend.



Het deel van het pad dat niet door de hotelgasten gebruikt werd, bleek te zijn ondergesneeuwd, en de platgelopen sneeuw was veranderd in een prachige, hobbelige, hellende laag ijs. Zelf ben ik een halve keer gevallen (Dane zegt van wel, ik vond dat ik bewust was gaan zitten om naar beneden te glijden), maar arme Cody is wel vier keer onderuit gegaan en heeft daar wat blauwe plekken aan overgehouden.



Van bovenaf hadden we een schitterend uitzicht op de omgeving van Lake Louise.



Die paar pixels die overblijven van het hotel vallen nauwelijks op.



Onze route eindigde bij een theehuis. Dat was helaas gesloten, maar we konden nog wel het balkon op om daar onze lunchpakketen te verorberen. Wandelen maakt je tenslotte hongerig.

15 oktober 2008

Even helemaal weg

Maandag was hier Thanksgiving. Wat dat precies inhoudt afgezien van veel te veel eten, daar ben ik nog steeds niet achter kunnen komen. Wel weet ik dat het een vrije dag is, en dat sloot mooi aan op het weekend. Vandaar dat een paar internationale studenten het plan hadden opgevat om een weekendje te gaan uitwaaien in Jasper, een dorpje in de bergen. Tot dusver heb ik nog niet veel contact gehad met de internationalen, omdat ik de hele tijd in het lab opgesloten zit, maar mijn huisgenoot Robert had me meegevraagd en eigenlijk kon ik geen nee zeggen. Gelukkig maar.

We huurden twee auto's, enorme zevenpersoons Dodges, en gingen met z'n twaalven erop uit. Een gemengd gezelschap: twee Duitsers, een Zweedse Duitser, twee Colombiaanse Duitsers, een Oostenrijker, vier Fransen, een Japanse, en natuurlijk een Hollander.

De route leidde ons over de Icefields Parkway, die loopt door een aantal nationale parken. Volgens de folder is dit een van de mooiste wegen van de wereld, en dat zou best wel eens waar kunnen zijn. Klik ook zeker even al mijn Wikipedia-linkjes aan, want daar staan ook erg mooie foto's op.





Halverwege de Parkway ligt het Columbia Icefield waarnaar de weg vernoemd is. Met een soort kruising tussen een autobus en een monstertruck kun je je over deze gletsjer heen laten rijden, maar dat kost natuurlijk dure dollars. We hebben ons dus tevredengesteld met een wandelingetje naar de rand.





Onderweg kom je veel meren tegen. Vanwege het fijne gruis van de gletsjer (“rock flour”) treedt in het water hetzelfde effect op als in de lucht, waardoor het water turquoise gekleurd is.



Het mooiste plekje onderweg vond ik een waterval, waarvan de nevel was opgevroren tot prachtige ijssculpturen.





Maar de andere watervallen mochten er ook wezen. Zelfs in de ondiepe rivieren is de blauwe kleur nog steeds goed te zien.





Het plan was om rond een uur of één aan te komen, maar daarin was al deze stoptijd niet meegerekend. Toen we aankwamen bij het hostel begon het al te schemeren. De sfeer zat er goed in, en anderhalf uur later de spaghetti ook.

Niet iedereen had zin om een lang stuk te gaan wandelen, dus de volgende dag hebben we de groep in tweeën gesplitst. Ik sloot me natuurlijk aan bij de wandelgroep, en zo trok Red Car eropuit om Maligne Lake en Maligne Canyon te gaan bedwingen.

De wandeling vanaf het meer viel na al het moois van de voorgaande dag iets tegen: we klommen alleen door de bossen, en bovendien was het wat regenachtig. Maar boven de boomgrens scheen opeens het zonnetje weer en hadden we een prachtig uitzicht op de overkant van het dal.



Maligne Canyon bleek helaas wat toeristischer dan de plaatsen die we hiervoor hadden gezien: geasfalteerde voetpaden, overal hekjes, en veel Japanners. Desalniettemin wel een prachtige plek.



De volgende dag was het alweer tijd om naar huis te gaan, maar daarvoor hadden we gelukkig ook een hele dag de tijd. Dat betekende dat Red Car weer een stuk ging wandelen. Was het de vorige dag nog regenachtig met een licht briesje, ditmaal sneeuwde het en er stond een stevige wind. Maar daardoor lieten we ons niet afschrikken.



Het was nog niet donker, dus we hebben nog even een bezoek gebracht aan Peyto Lake, Lake Louise en Moraine Lake. Ter afsluiting hebben we ons in Banff tegoed gedaan aan hamburgers en pizza's.

Tot op dit moment had “Calgary” nog steeds iets buitenlands, iets nieuws. Maar na zo'n weekend buiten de deur begon het al bijna als “thuis” te klinken…

08 oktober 2008

Rawson Lake

Dinsdag is hikedag, en hoewel we vorige week hebben overgeslagen zijn we er deze week weer tegenaan geweest. Het weer werkte helaas niet mee: het miezerde toen we uit de auto stapten en is maar even droog geweest. Desondanks was het erg de moeite waard, want de omgeving was ook bij slecht weer schitterend. Kijk zelf maar.


Ergens in het begin was een waterval. De rode vlek bovenin is Cody met zijn rode poncho.


Dit is Jim, bij wie ik na afloop ben gaan eten. Zijn vrouw Aya is Japanse en kan heerlijk koken. En dit was dan wat Japanners beschouwen als eenvoudig en goedkoop eten… nu weet ik zeker dat ik ooit naar Japan wil.


Van links naar rechts: Cody, Dane, Jim en Aya.


Aan de overkant van het meer lag een soort gletsjer.


Tijdens onze lunchpauze, aan het meer dat aan het eind van het pad lag, begon het te sneeuwen en te onweren. Er was nog een ander pad dat we in eerste instantie zouden gaan verkennen, maar daar hebben we toch maar van afgezien.

06 oktober 2008

Yep, ik doe weer mee

Ik zat al een tijdje te twijfelen of ik dit jaar, net als vorig jaar, mee zou doen aan NaNoWriMo, de National (dat woord is niet meer van toepassing) Novel Writing Month in november. Het idee is dat je in 30 dagen een roman(netje) schrijft van tenminste 50.000 woorden. Van over de hele wereld doen er mensen mee aan dit gestoorde evenement, en er is een heel prettige, toegankelijke en vriendelijke internetcommunity omheen ontstaan.

Vorig jaar heb ik (met de hakken over de sloot) de 50.000 woorden gehaald. Woorden die hier weliswaar op mijn laptop staan, maar die ik zelf nog steeds niet terug heb durven lezen. Destijds schreef ik in het Engels, omdat Nederlands en science-fiction in mijn hoofd niet verenigbaar zijn. Maar gaandeweg kwam ik erachter dat mijn Engels toch niet toereikend is om comfortabel te kunnen schrijven.

Hoe het schrijven van deze 50.000 woorden toch de moeite waard is geweest, besefte ik opeens toen ik terugdacht aan november vorig jaar. Het is moeilijk te omschrijven hoe fantastisch het is om helemaal je eigen wereld te scheppen, je eigen personages, je eigen verhaal… Dat gevoel kwam opeens terug. En daarom heb ik meteen de computer maar weer eventjes aangezet om me in te schrijven voor NaNoWriMo 2008.

Wat het voor boek gaat worden weet ik nog niet. Ik heb nog bijna een maand de tijd om iets te verzinnenn. Mocht iemand een leuk idee hebben, dan houd ik me aanbevolen. Wel weet ik zeker dat ik het ditmaal gewoon bij Nederlands houd.

Misschien zal ik door dit project iets minder kunnen meemaken van Canada. Maar ach, november is toch maar koud.

04 oktober 2008

Critical Mass

Calgary schijnt een van de meest vooruitstrevende steden te zijn wat betreft fietsers. Toch tref je slechts hier en daar een fietspad aan, voornamelijk in de parken, dus echt bedoeld voor recreatief fietsen. De rest van de fietsvoorzieningen bestaat uit speciale “bikeways”. Wat deze wegen onderscheidt van normale wegen is dat er om de zoveel meter een bordje staat met een fiets erop. Heel nuttig. Voor de rest ben je als fietser ongeveer gelijkwaardig aan een trage, smalle auto. Ik probeer dan ook altijd, omwille van de veiligheid, om zo hard mogelijk te fietsen en me heel breed te maken.

In deze fietsonvriendelijke situatie moet verandering komen. Vorige week vrijdag, of eigenlijk elke laatste vrijdag van de maand, is in Calgary en veel andere grote steden over de hele wereld de dag van de revolutie. Om precies te zijn: de fietsrevolutie. Waar ik met ‘revolutie’ iets als ‘omwenteling’ bedoel, oftewel ‘rondgang’ of ‘rondrit’. De naam van dit gebeuren: Critical Mass.

Dit evenement is bedoeld om op te komen voor de rechten van fietsers in het verkeer. Er is een vaste tijd en plaats waar de rit begint, en vanaf daar wordt een rondje gereden door de stad. Degenen voorop bepalen waar de rit naartoe gaat. Zomaar een stukje fietsen klinkt voor Nederlanders niet zo bijzonder, maar hier is zo'n grote groep fietsers wel uitzonderlijk.

Toen ik iemand vertelde dat ik uit Nederland kwam, riep zij uit: “You guys must have a huge Critical Mass!” Ik zei dat ik er nog nooit eerder van gehoord had: in Nederlandse steden zijn de straten immers al van de fietsers. Later heb ik het nagezocht, en inderdaad bestaat Critical Mass in Nederland in het geheel niet.

Ik was door twee Duitse collega's (en collega-fietsers) meegesleept. Hoewel we pas vijf minuten van tevoren op het verzamelpunt waren, was er nog niemand. Na een tijdje begonnen de eersten binnen te druppelen. Dit waren een stel ‘fixed-gear’-fanaten.

‘Fixed gear’ betekent niet alleen dat zo'n fiets geen versnellingen heeft, maar ook dat er uit de achternaaf wat onderdelen ontbreken, en het achterste tandwiel rechtstreeks aan het achterwiel is gekoppeld. Oftewel: als je niet trapt, blijven wel je trappers rondgaan! Remmen kun je doen met conventionele remmen, maar één van deze lieden had zelfs dat onderdeel van zijn fiets gesloopt en moest zelf de snelheid verminderen door achteruit te trappen. Wat hier nou precies de lol van is, wisten ze me niet helemaal duidelijk te maken—behalve dat je hun fiets met je pink zou kunnen optillen.

Langzaamaan begon het pleintje wat voller te raken, en na een half uur hadden zich zo'n veertig mensen verzameld en gingen we van start. Critical Mass heeft één regel: als een stoplicht halverwege op oranje springt blijven telkens een aantal mensen op de kruising staan om de auto's tegen te houden tot de hele groep is overgestoken (“corking”).

Hoewel het niet altijd verstandig is, is ook op de grotere wegen fietsen gewoon toegestaan. Daar gebruik van makend hebben we anderhalf uur lang de binnenstad van Calgary onveilig gemaakt. Alle grote straten in het centrum werden aangedaan: 17th Avenue SW, 14th Street, Memorial Drive… allemaal vier- tot zesbaanswegen, maar de auto's rijden er gelukkig niet snel.

Rijden in zo'n grote groep betekent dat je je wat meer kunt veroorloven dan in je eentje. Het was dan ook een sport om met z'n allen zo veel mogelijk rijbanen bezet te houden, en het liefst allemaal. Eén automobilist begon – terecht – te schelden op een fietser op de verkeerde weghelft reed, maar afgezien daarvan waren de reacties van automobilisten verrassend positief.

Het was een bijzonder gezellig en vrolijk evenement, en deze maand valt het op vrijdag 31 oktober: Halloween! Natuurlijk is het de bedoeling dat iedereen verkleed komt opdagen, en als het even kan zal ik er zeker bij zijn. Viva la vélorución!